Δέκα χρόνια µέσα στὴ γενικὴ Παρακμὴ Μὲ τὸ ἀνὰ χεῖρας 120ὸ τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» συμµπληρώ- νονται δέκα ἀκριβῶς χρόνια παρουσίας τοῦ περιοδικοῦ στὴν σκέψη καὶ τὴν προβληματικὴ τῆς ἀνθρωπότητας τοῦ καιροῦ µας. Δὲν εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἀξιολογήση τὴν παρουσία αὐτή: Εἶμαι αὐτὸς ποὺ ἔζησε (μαζὶ μὲ τοὺς λοιποὺς συντελε- στὲς τῆς προσπάθειας, συνεργάτες καὶ ἀναγνῶστες) τὴν δε- κάχρονη πορεία διὰ μέσου μιᾶς ὀδυνηρῆς, λαβυρινθώδους καὶ δύσβατης ἀτραποῦ διανοιγόµενης µέσα στὰ γέρσα καὶ ἕ- ρηµα καὶ παγιδευµένα καὶ ζοφερᾶ πεδία τῆς γενικῆς παρακ- μῆς. ΧΧΧ Παιδιᾶ τῆς φύσεως, γεννήματα τῆς ἀνέναης ροῆς καὶ κομμάτια τοῦ Σύμπαντος εἴμαστε οἱ ἄνθρωποι. Θυμηθεῖτε, πῶς πρωτοείδατε τὸν Κόσμο: Πῶς δηλαδὴ βλέπατε καὶ νοού- σατε αὐτὸ ποὺ ἦταν προσιτὸ στὶς αἰσθήσεις σας καὶ τὶς γνωστικές σας δυνάμεις, καὶ κυρίως πῶς σεβόσαστε καὶ θαυ- µάζατε καὶ οἰκειώνόσαστε ὅ,τι δὲν μπορούσατε νὰ ἑρμηνεύ- σετε καὶ νὰ κατακτήσετε. Αὐτὸς ὁ σεβασμός, ὁ θαυμασμὸς καὶ ἡ οἰκείωση εἶναι ἐ- κεῖνα ποὺ συνιστοῦν τὸν ὀμφάλιο λῶρο µας μὲ τὴν Μεγάλη Μητέρα µας. Καὶ τὸ τραγικώτερο, τὸ θανάσιμο, τὸ «τελικὸ» λάθος ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ συμβῆ εἶναι ἡ ἀπότμηση τοῦ λώρου. Σήµερα ὁ σεβασμὸς ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὴν Ὕρριν, τὴν ἀλαζονεία καὶ τὴν αὐθαιρεσία τοῦ παρὰ φύσιν, ὁ θαυ- μασμὸς (ὁ πατέρας αὐτὸς πάσης ἑρμηνείας ἔλλογης καὶ γνώσεως ἐπιστημονικῆς) ἔδωσε τὴν θέση του στὴν τύφλα τῆς λατρείας τῶν ἐκτὸς-οὐσίας (᾿Εξ-οὐσίας) τραγελαφικῶν, παρανοϊκῶν καὶ δογματικῶν τεράτων καὶ ἡ οἰκείωση (ἡ ἐ- ναρμόνιση πρὸς τὴν Μεγάλη ᾿Αρμονία: ὁ Λόγος) συκοφα- ντήθηκε, καταδικάσθηκε καὶ ἀπεβλήθη στὸ πῦρ τὸ ἐξώτε- ρον ἀπὸ τὸν ἀφηνιασμό, τὴν φρενίτιδα καὶ τὸ «μαστούρω- μα» τοῦ παρα-λόγου. | «Θεοὶ» ἐξωκόσμιοι κατασκευάσθηκαν, ἐνθρονίστηκαν καὶ λατρεύονται ἀπὸ πιστοὺς ποὺ δὲν ξέρουν ἀπὸ ποῦ ἔρχο- νται καὶ ποῦ πᾶνε. «Νόμοι» καί «ἐντολὲς» καὶ «θεσμοὶ» τῶν