ΣΥΓΚΡΟΝΟΙ «ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ» ΧΩΡῚΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ «Ἀριστιανιστὴς» Ὃ «Χριστιανιστὴς» εἶν ̓ αὐτὸς ποὺ ὑποδύεται τὸν χριστιανὸ μιμούμενος τοὺς ἐξωτερικοὺς τύπους καὶ συμπεριφορές του, ἐνῶ οὐσιαστικά δὲν ἔχει κοινὰ σημεῖα μὲ τὸν δεύτερο, τὸν ὁποῖο ἐκθέτει καὶ καθιστᾶ ἀναξιόπιστο καὶ ἀντιπαθῆ στὸ κοινὸ ἐξαιτίας τῆς ὑποκρισίας καὶ τῆς ἀντιφατικότητάς του. Ὃ χριστιανιστὴς εἶναι συγγενὴς τύπος μ ̓ ἐκείνους τοῦ φαρισαίου καὶ τοῦ μικρο-πολιτικάντη ἀλλὰ καὶ τοῦ δοκησίχριστου καὶ τοῦ θεομπαίχτη. Ἔχει ὅμως καὶ κάτι τὸ ἐντελῶς ξεχωριστό, ἕνεκα τοῦ ὁποίου διακρίνεται σαφῶς ἀπὸ δαύτους: ̓Ο τύπος αὐτὸς εἶναι παράσιτος, μ ̓ ὅλες τὶς σύγχρονες μορφὲς καὶ μεθόδους, τῆς ἐκκλησίας καὶ τῶν χριστιανικῶν ὀργανώσεων ἀλλὰ καὶ τοῦ κράτους καὶ τῶν χριστιανῶν γενικώτερα. 'Ο χριστιανιστὴς ἀποτελεῖ συνήθη τύπον τῶν ἀσιογενῶν κοινωνιῶν μας, προέρχεται δὲ ἀπ ̓ τὶς πλατειὲς μᾶζες τῶν σαλτιμπάγκων καὶ ἀκαρπιῶν, οἱ ὁποῖοι, ὡς γνωστόν, ἀνακαλύπτουν τρόπους «νὰ τρώγωσι χωρὶς νὰ σκάπτωσιν»! Ὅμως δὲν ἀρκεῖται σ ̓ αὐτό’ ὁ χριστιανιστὴς θέλει νὰ ἐπιβάλλη τὴ θέλησή του, νὰ συμβουλεύη μεγάλους καὶ μικρούς, νὰ ὑποδεικνύη τὸ «ὀρθὸ) σὲ κάθε περίπτωση καὶ ν ̓ ἀνακαλῆ στὴν τάξη τοὺς τάχα ἀστοχοῦντες... Ὃ χριστιανιστἠς εἶναι προσαρμοστικὸς τύπος κι ἀνάλογα μὲ τοὺς ἀνέμους ἀρμενίζει. Καμμιὰ πολιτικὴ ἀλλαγὴ καὶ καμμιὰ κατάσταση δὲν τὸν κλονίζουν. Μπορεῖ καὶ προσαρμόζεται τόσο στὶς διάφορες ἐποχὲς ὅσο καὶ στὸ περιβάλλον ποὺ ἐπιπολάζει, φορώντας ἀνάλογα τὸ κατάλληλο προσωπεῖο. Ἔτσι στοὺς βυζαντινοὺς χρόνους, γιὰ παράδειγμα, ἐνεδύετο τὴ στολὴ τοῦ καλογήρου ἢ τοῦ αὐτόκλητου προφήτου καὶ κήρυκος καὶ τοιουτοτρόπως ἀἁπαλλασσόταν τόσο τῶν στρατιωτικῶν του ὑποχρεώσεων ὅσο καὶ τῆς φορολογίας, ἐνῶ στοὺς σημερινοὺς χρόνους αὐτοανακηρύσσεται συντηρητἠὴς καὶ προστάτης τῶν ἕλληνοχριστιανικῶν ἠθῶν καὶ παραδόσεων... Ὃ χριστιανιστὴς φέρεται ὡσὰν νὰ σηκώνη στὶς πλάτες του ὅλο τὸ βάρος τῆς ἠθικῆς" εἶναι σὰν νὰ λέγη: « ̓ Εγὼ εἶμαι ὁ στυλοβάτης τῆς ἠθικῆς' χωρὶς ἐμένα ἡ ἠθικὴ κινδυνεύει»! Κι ὅμως ἡ ἠθική του δὲν εἶναι παρὰ ὑποκρισία καὶ φαρισαϊσμός. ̓Επιδεικνύει, λοιπόν, σεμνοτυφία τόσο μὲ τὸ ἀρχαϊκὸ ντύσιμο καὶ κούρεμά του ὅσο καὶ μὲ τὸ πλαστὸ μειδίαμα καὶ τὴν ἄκαιρη σιωπή του, ἐνῶ παράλληλα παραβιάζει καὶ ἀθετεῖ ὅλους τοὺς οὐσιαστικοὺς κανόνες τῆς χριστιανικῆς ήθικῆς. Ὃ χριστιανιστής, ἐξυπακούεται, ὑποδύεται τὸν ἄνθρωπο τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐκκλησίας. Εἶναι φιλακόλουθος, λοιπόν, καὶ φιλοπανήγυρις' ἀνελλιπῶς παρακολουθεῖ τὴν κυριακάτικη λειτουργία κι ἀπὸ καμμιὰ πανήγυρη φροντίζει νὰ μὴν λείπη. Στὸν ἱερὸ ναὸ ἐπιδιώκει νὰ καταλάβη περίβλεπτη θέση κι ὁσάκις τὸ ἐπιτρέπουν οἱ συνθῆκες λαμβάνει ἐνεργὸ μέρος στὰ δρώμενα, ἔτσι ὥστε νὰ καταστήση τὴν παρουσία του γνωστὴ σὲ ὅλους κι ἰδιαίτερα στὶς ἐκκλησιαστικὲς ἀρχές, προκειμένου νὰ τὴν ἐξαργυρώση μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία...