ἳ ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ ( ά Δύο ̓Γλλάδες Στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῶν Βαλκανίων πραγματοποιοῦνται κοσμογονικὲς ᾱνακατατάδεις, ἐνῶ στὰ παρασκήνια προετοιμάξονται ἀπίθανες ἀλλαγές. Τὸ μέλλον βέβαια εἶναι ἄγνωστο, ἀλλὰ μετὰ βεβαιότητος διαπιστώνεται ἀπὸ παντοῦ κάποια ὄξυνσι ἐθνικισμοῦ. Οἱ πολιτικοὶ παρατηρητὲς ἀρχίσανε νὰ μιλοῦν πάλι γιὰ τὴν «πυριτιδαποθήκη τῶν Βαλκανίων». “Ὅλοι προπαρασκευάζονται νὰ εἶναι παῥρόντες στὴν τράπεζα τῶν ἄἀνακατατάξεων, ὅπου θὰ ἐμφανισθοῦν μὲ ἀπαιτήσεις, διεκδικήσεις καὶ κυρίως πανέτοιμοι νὰ χύσουν αἷμα γιὰ τοὺς ἐθνικούς τους σκοπούς. Μέσα σ ̓ αὐτὸν τὸν ἀναβρασμὸ τῶν βαλκανικῶν ἐθνοτήτων οἱ μόνοι ἤρεμοι εἶναι οἱ Ἕλληνες. ̓Ιδιαίτερα μάλιστα νηφάλιο εἶναι τὸ ̓Ελληνικὸ κράτος, λὲς καὶ δὲν διεξάγεται δίπλα μας φονικὸς πόλεμος, λὲς καὶ οἱ Σκοπιανοὶ δὲν διεκδικοῦν τὴν Μακεδονία μας, λὲς καὶ οἱ ̓Ιταλοὶ δὲν εἰσῆλθαν καὶ στρατιωτικὰ στὴν ̓Αλβανία, ὅπως παλιά, λὲς καὶ στὴν Βόρειο Ελλάδα δὲν ὁραστηριοποιεῖται ἡ τάχα μουσουλμανική, ἀλλὰ στὴν οὐσία Τουρκικὴ μειονότης κ.τ.λ. Γιὰ τὴν ̓Ελληνικὴ ἐξωτερικὴή πολιτικὴ φαίνεται ὅτι ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν κάπου μακρυά, στὸ ἄλλο ἡμισφαίριο καὶ ὄχι μέσα καὶ δίπλα στὴν πατρίδα μας. “Ὑπάρχουν σήμερα δύο ̓Ελλάδες. ̓Η μία ἡ βαλκανική, ποὺ θέλει ἀδράνεια, ᾱποφυγὴ κάθε κινδύνου, παραίτησι ἀπὸ κάθε διεκδίκησί μας, καλόπιασμα τῶν Τούρκων, παράπονα στοὺς Σκοπιανούς: «δὲν ντρέπεσθε νὰ λέτε ἱστορικὲς ἀνακρίρειες; ἡ Μακεδονία εἶναι "Ελληνική, τὸ ἀπέδειξαν καὶ οἱ ἀνασκαφὲς τῆς Βεργίνας» (δηλαδή, ἂν δὲν γίνονταν ἀνασκαφές, θὰ μέναμε ἀπὸ ἐπιχειρήματα:). Ἢ ἄλλη ̓Ελλὰς εἶναι ἡ ̓Ελληνικὴ ποὺ θέλει Βόρειο "Ἤπειρο, ποὺ ἀπαιτεῖ ᾱποκατάστασι συνόρων πρὸς Βορρᾶν, ἰδίως πρὸς τὶς ̓Ελληνικὲς πόλεις τῆς Μακεδονίας ποὺ βρίσκονται ὑπὸ σλαβικὸ ζυγό, ποὺ θέλει νὰ ἀγωνισθῆ γιὰ ̓Ανατολικὴ Ρωμυλία, ποὺ στὶς ἀπαιτήσεις τῶν Τούρκων στὸ Αἰγαῖο ἄἀπαντᾶ μὲ τὰ δικαιώματά μας στὴν ̓Ανατολικὴ Θράκη, Ἴμβρο, Τένεδο κ.τ.λ. Κάθε Ἕλληνας διαλέγει ποιάν Ελλάδα προτιμᾶ. Τὴν Ψωροκώσταινα ποὺ «πολιτισμένα» ποὺ «ΕΟΚΙιΚῶ» θὰ ἀπασχολῆται μὲ τὸν Κοσκωτᾶ, τὶς προβληματικὲς καὶ τὸ ἰσοζύγιο πληρωμῶν ἢ τὴν "Ελλάδα τοῦ πνεύματος τοῦ 912-13 τοῦ 920-22 καὶ τοῦ 1940-41. Κάθε Ἕλληνας ψυχικᾶ καὶ ἠθικὰ εἶναι ἐλεύθερος νὰ προτιμήση τὴν μία ἢ τὴν ἄλλη ̓Ελλάδα. Τὸ βέβαιο ὅμως εἶναι, ὅτι ὅλοι μας ξέρουμε ποιά ̓Ελλάδα εἶναι ἀντάξια τῆς ἱστορίας της καὶ μὲ ποιά "Ελλάδα γράφεται ἡ ἱστορία. Ἥρωες καὶ ψευτοήρωες Στὴν "Ελλάδα δὲν σεβόμαστε τοὺς ἥρωες ποὺ θυσιασθήκανε ἢ ἄκρωτηριασθήκανε στοὺς ἀγῶνες τῆς πατρίδος. ̓Ακόμη καὶ τὸ σῆμα οἱ ἴδιοι ἀνάπηροι ἔπαυσαν νὰ τὸ φέρουν. ̓Εκεῖνο τὸ ὄμορφο ἔμβλημα μὲ τὸ στεφάνι δάφνης καὶ τὸ ὀῖφος σπάνια τὸ βλέπουμε, διότι τὸ κράτος δὲν τὸ τιμᾶ, οἱ πολίτες δὲν τὸ τιμοῦν. ̓Απὸ τὸ 1940 ἕως τὸ 1952, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν δόξα τοῦ 940, τὴν πραγματικὴ ̓Α-