ἳ ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ ( ά Δύο ᾿Γλλάδες Στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῶν Βαλκανίων πραγματοποιοῦνται κοσμογονικὲς ᾱ- νακατατάδεις, ἐνῶ στὰ παρασκήνια προετοιµάξονται ἀπίθανες ἀλλαγές. Τὸ µέλ- λον βέβαια εἶναι ἄγνωστο, ἀλλὰ μετὰ βεβαιότητος διαπιστώνεται ἀπὸ παντοῦ κά- ποια ὄξυνσι ἐθνικισμοῦ. Οἱ πολιτικοὶ παρατηρητὲς ἀρχίσανε νὰ μιλοῦν πάλι γιὰ τὴν «πυριτιδαποθήκη τῶν Βαλκανίων». “Ὅλοι προπαρασκευάζονται νὰ εἶναι πα- ῥρόντες στὴν τράπεζα τῶν ἄἀνακατατάξεων, ὅπου θὰ ἐμφανισθοῦν μὲ ἀπαιτήσεις, διεκδικήσεις καὶ κυρίως πανέτοιµοι νὰ χύσουν αἷμα γιὰ τοὺς ἐθνικούς τους σκο- πούς. Μέσα σ᾽ αὐτὸν τὸν ἀναβρασμὸ τῶν βαλκανικῶν ἐθνοτήτων οἱ μόνοι ἤρεμοι εἶναι οἱ Ἕλληνες. ᾿Ιδιαίτερα μάλιστα νηφάλιο εἶναι τὸ ᾿Ελληνικὸ κράτος, λὲς καὶ δὲν διεξάγεται δίπλα µας φονικὸς πόλεμος, λὲς καὶ οἱ Σκοπιανοὶ δὲν διεκδι- κοῦν τὴν Μακεδονία µας, λὲς καὶ οἱ ᾿Ιταλοὶ δὲν εἰσῆλθαν καὶ στρατιωτικὰ στὴν ᾽Αλβανία, ὅπως παλιά, λὲς καὶ στὴν Βόρειο Ελλάδα δὲν ὁραστηριοποιεῖται ἡ τάχα μουσουλμανική, ἀλλὰ στὴν οὐσία Τουρκικὴ µειονότης κ.τ.λ. Γιὰ τὴν ᾿Ελ- ληνικὴ ἐξωτερικὴή πολιτικὴ φαίνεται ὅτι ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν κάπου μακρυά, στὸ ἄλλο ἡμισφαίριο καὶ ὄχι µέσα καὶ δίπλα στὴν πατρίδα µας. “Ὑπάρχουν σήµερα δύο ᾿Ελλάδες. ᾿Η µία ἡ βαλκανική, ποὺ θέλει ἀδράνεια, ᾱ- ποφυγὴ κάθε κινδύνου, παραίτησι ἀπὸ κάθε διεκδίκησί µας, καλόπιασμα τῶν Τούρκων, παράπονα στοὺς Σκοπιανούς: «δὲν ντρέπεσθε νὰ λέτε ἱστορικὲς ἀνα- κρίρειες; ἡ Μακεδονία εἶναι "Ελληνική, τὸ ἀπέδειξαν καὶ οἱ ἀνασκαφὲς τῆς Βεργίνας» (δηλαδή, ἂν δὲν γίνονταν ἀνασκαφές, θὰ µέναμε ἀπὸ ἐπιχειρήματα:). Ἢ ἄλλη ᾿Ελλὰς εἶναι ἡ ᾿Ελληνικὴ ποὺ θέλει Βόρειο "Ἤπειρο, ποὺ ἀπαιτεῖ ᾱ- ποκατάστασι συνόρων πρὸς Βορρᾶν, ἰδίως πρὸς τὶς ᾿Ελληνικὲς πόλεις τῆς Μα- κεδονίας ποὺ βρίσκονται ὑπὸ σλαβικὸ ζυγό, ποὺ θέλει νὰ ἀγωνισθῆ γιὰ ᾿Ανατο- λικὴ Ρωμυλία, ποὺ στὶς ἀπαιτήσεις τῶν Τούρκων στὸ Αἰγαῖο ἄἀπαντᾶ μὲ τὰ δι- καιώµατά µας στὴν ᾿Ανατολικὴ Θράκη, Ἴμβρο, Τένεδο κ.τ.λ. Κάθε Ἕλληνας διαλέγει ποιάν Ελλάδα προτιμᾶ. Τὴν Ψωροκώσταινα ποὺ «πολιτισµένα» ποὺ «ΕΟΚΙιΚῶ» θὰ ἀπασχολῆται μὲ τὸν Κοσκωτᾶ, τὶς προβληματι- κὲς καὶ τὸ ἰσοζύγιο πληρωμῶν ἢ τὴν "Ελλάδα τοῦ πνεύματος τοῦ 912-13 τοῦ 920-22 καὶ τοῦ 1940-41. Κάθε Ἕλληνας ψυχικᾶ καὶ ἠθικὰ εἶναι ἐλεύθερος νὰ προτιµήση τὴν µία ἢ τὴν ἄλλη ᾿Ελλάδα. Τὸ βέβαιο ὅμως εἶναι, ὅτι ὅλοι µας ξέρουμε ποιά ᾿Ελλάδα εἶναι ἀντάξια τῆς ἱστορίας της καὶ μὲ ποιά "Ελλάδα γράφεται ἡ ἱστορία. Ἥρωες καὶ ψευτοήρωες Στὴν "Ελλάδα δὲν σεβόμαστε τοὺς ἥρωες ποὺ θυσιασθήκανε ἢ ἄκρωτηρια- σθήκανε στοὺς ἀγῶνες τῆς πατρίδος. ᾿Ακόμη καὶ τὸ σῆμα οἱ ἴδιοι ἀνάπηροι ἔ- παυσαν νὰ τὸ φέρουν. ᾿Εκεῖνο τὸ ὄμορφο ἔμβλημα μὲ τὸ στεφάνι δάφνης καὶ τὸ ὀῖφος σπάνια τὸ βλέπουμε, διότι τὸ κράτος δὲν τὸ τιμᾶ, οἱ πολίτες δὲν τὸ τιμοῦν. ᾿Απὸ τὸ 1940 ἕως τὸ 1952, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν δόξα τοῦ 940, τὴν πραγματικὴ ᾿Α-