ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΣΤΑΟΟΠΟΥΛΟΣ3Σ ΓΗΡΑΣ: Ἢ ἀναπότρεπτη πορεία Ἆ 9 ἀπὸ τὴν σύλληψη μέχρι τὸν θάνατο «Ἐκεῖνο ποὺ μὲ ἀνασταίνει, μὲ πεθαίνει κι ὅλας» Τὸ [989 ἐκυκλοφόρησε στὴν Γερμανία γραμματόσημο, τὸ ὁποῖο δείχνει τὰ ποσοστὰ συνταξιοδοτήσεων ἀρρένων-θηλέων κατὰ τὴν προβιομηχανικἡ ἐποχὴ (ἔτος 1889), τὴν σύγχρονη (ἔτος 1989), καὶ τὴν μελλοντικὴ (ἔτος 2000). Παρατηροῦμε, ὅτι ὀλιγώτεροι συνταξιοδοτούμενοι ὑπάρχουν κατὰ τὴν προβιομηχανικἡ ἐποχή, γιὰ τὴν ὁποία ἡ γραφικὴ παράστασι τῆς κατανομῆς ἔχει σχῆμα ἔλατου καὶ περισσότεροι κατὰ τὴν σύγχρονη ἐποχή, γιὰ τὴν ὁποία ἡ παράστασι τῆς κατανομῆς ὁμοιάζει μὲ μπαλλόνι καὶ ἀκόμη περισσότεροι κατὰ τὴν μελλοντική, ὅπου τὸ μπαλλόνι εἶναι πιὸ φουσκωμένο στὸ ἐπάνω μέρος. Τὸ προσδόκιμον τῆς ἐπιβιώσεως, διότι περὶ αὐτοῦ πρόκειται, κατὰ παράδοσιν συνδέεται μὲ τὸ ἀκαθάριστο ἐθνικὸ προϊὸν ἢ ἀκόμα καλύτερα κατὰ ΊΜΙεδεΓ μὲ τὴν κατανάλωσι ἐνέργειας. 'Ἡ ἀνεξέλεγκτη ὅμως αὔξησι τῆς ἐνέργειας ἔχει καὶ δυσάρεστες ἐπιπτώσεις, ὅπως ἀποδεικνύουν οἱ Κονν]απα-]δακςεπ2. Σχετικὰ μὲ τὴν αὐτοδηλητηρίασι τῆς ἀνθρωπότητος καὶ τὶς συνεπαγόμενες ἀρνητικὲς συνέπειες ἐπὶ τοῦ προσδοκίμου ἐπιβιώσεως ἔρχονται στὴν ἐπιφάνεια ἐντονώτερα παρὰ ποτὲ οἱ σκέψεις τοῦ «Δαυλοῦ», σελ. 6601, στὴ στήλη « ̓ Εθνικά», κατὰ τὶς ὁποῖες τὸ τέλος τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς φιλοσοφίας καὶ ἀξιολογίας εἶχε ὡς ἀναπόφευκτο ἐπιχείριο τὴν τρομερὴ οἰκολογικὴ καταστροφή, τῆς ὁποίας ὅλοι εἴμεθα μάρτυρες. ̓Επίκαιρο καθίσταται καὶ τὸ ἄρθρο τοῦ Ν]πίεί («Δαυλὸς» σελ. 6554) περὶ τῶν μὴ καταστροφικῶν μορφῶν ἐνέργειας. Γίνεται φανερὸ ἀπὸ τὴν προσεκτικώτερη παρατήρησι τοῦ Γερμανικοῦ γραμματοσήμου, ὅτι παρερχομένου τοῦ χρόνου αὐξάνεται περισσότερο ἡ παρουσία τῶν μεγαλυτέρων ἡλικιῶν στὴν κοινωνία μας. ὍὍλοι ἐμπειρικῶς γνωρίζουμε, τί σημαίνει ἡ λέξι γῆρας, ὅμως προσεκτικώτερη ἐξέτασι τοῦ θέματος μᾶς ὁδηγεῖ σὲ ἀξιοσημείωτα συμπεράσματα. Ο καθηγητὴς Κ. Σπετσιέρης στὸ βιβλίο του «Ἢ ψυχικὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου» ὁρίζει ὡς πρώτη γεροντικὴ ἡλικία τὴν ἡλικία μεταξὺ 60-75 ἐτῶν καὶ ὡς ἔσχατη τὴν ἀπὸ 75 ἐτῶν καὶ ἄνω. "Αλλοι συγγραφεῖς ὡς ὁ Ε.Β. Ηυτ]οοΚκ" καὶ ὁ Κ.Ι. Δημητρόπουλος! δίδουν ἄλλους ἀριθμούς. Η ἀντίφασι αὐτὴ τῶν ἀριθμῶν θυμίζει αὐτὸ ποὺ ὁ λαὸς ἐκφράζει ὡς ἑξῆς: «' Ὑπάρχουν νέοι ἑξῆντα ἐτῶν καὶ γέροι εἴκοσι ἐτῶν». ̓Η σύγχυσι προκύπτει ἀπὸ τὴν ἐξίσωσι τοῦ μαθηματικοῦ χρόνου μὲ τὸν βιολογικὸ χρόνο, ἡ ὁποία συχνὰ ὁδηγεῖ σὲ ἄτοπα συμπεράσματα. 'Ο μαθηματικὸς χρόνος ὑπολογίζεται συμβατικὰ μὲ τὸ ρολόι, ἐνῷ ὁ βιολογικὸς εἶναι μιὰ σταθερὰ διάστασι, ἡ ὁποία σχηματίζεται ἀπὸ τὴν σειρὰ ὅλων τῶν ὀργανικῶν μεταβολῶν καὶ τροποποιήσεων ἀπὸ τῆς συλλήψεως μέχρι τοῦ θανάτου. 'Ο ρυθμὸς τοῦ βιολογικοῦ χρόνου διαφέρει κατὰ ἄτομον, ἡλικίαν καὶ φυλήν. Ο βιολογικὸς χρόνος ὡς σταθερὰ διάστασι ἀποδίδει τὴν ζωὴ τοῦ ἘΠῚ κ. Κλ. Στ. εἶναι ἰατρὸς μαιευτήρας-γυναικολόγος.