10 ΑΡΟΝΩΙ ΡΑΦΙΑ ΑΙ» καὶ μερικὰ ἄλλα Βγῆκα στὴν πιὸ ἀγαπημένη μου ταβέρνα στὴν Πλάκα μὲ τὴν Γερμανίδα φίλη μου, ποὺ ἔκανα παρέα πρὶν εἴκοσι ὁλόκληρα χρόνια (ΤΕΜΡύς ΕυΟΙΤ, ὅπως γράφουν καὶ τὰ παλιὰ ρολόγια). Τότε ἦταν φοιτήτρια τῆς ἰατρικῆς ἐκεῖ, ἀλλὰ σήμερα διευθύντρια σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα νοσοκομεῖα τῆς Γερμανίας (στὴν Γερμανία δὲν ὑπάρχει τόσο γεροντοκρατία ὅπως ἐδῶ). Μετὰ τὰ «δικά» μας τῆς ἔκανα στενὸ μαρκάρισμα στὶς ἐπιστημονικὲς ἐρωτήσεις: «Ποιά εἶναι ἡ γνώμη σου γιὰ τὸ ΑΙΩΣ5;». «Τί ἀκριβῶς θέλεις νὰ μάθεις;». «Θὰ βρεθεῖ σύντομα φάρμακο γι ̓ αὐτό,». «Φάρμακο δὲν πιστεύω νὰ βρεθεῖ ποτέ», μοῦ ἀπάντησε. «Τὸ ἐμβόλιο ὅμως τὸ ἔχουν μισο-φτιάξει». «Πόσες φορὲς θὰ πρέπει νὰ τὸ παίρνουμε; Μία;» ρώτησα ἐγώ. « ̓Αφοῦ δὲν ἔχει ἀκόμα τελειώσει, πῶς θέλεις νὰ σοῦ πῶ πόσες φορὲς θὰ τὸ παίρνεις; Συνήθως ὅμως τὰ περισσότερα ἐμβόλια τὰ κάνουμε τρεῖς φορές». «Πῶς νομίζεις, ὅτι προῆλθε αὐτὴ ἡ ἀρρώστια;» ρώτησα μὲ ἐνδιαφέρον ἐγώ. « ̓Απὸ τὰ ἐργαστήρια», εἶπε μὲ σιγουριὰ ἡ Εὔα. «Ὄντως λένε ὅτι τὸ ΑΙΌ5 δημιουργήθηκε στὰ ἐργαστήρια βιολογικοῦ πολέμου τῆς ̓Αμερικῆς», ἔφερα τὶς ἀντιρρήσεις μου ἐγώ. «Λένε ὅτι παίρνανε κρατουμένους ἀπὸ τὶς φυλακές, στοὺς ὁποίους κάνανε πειράματα, καὶ μετὰ τοὺς ἀφήνανε ἐλεύθερους χαρίζοντάς τους τὴν ποινή. Καὶ ἐπειδὴ αὐτοὶ στὴν “'στενὴ ̓ ̓ εἰχαν μάθει νὰ πηγαίνουν μὲ ἄντρες --- ἐλλείψει γυναικῶν ---, τὸ ἴδιο κάνανε κι ὅταν βγῆκαν ἔξω. Γι ̓ αὐτὸ στὴν ἀρχὴ ἡ ἀρρώστια αὐτὴ ὀνομάστηκε “ἀσθένεια τῶν ὁμοφυλόφιλων”. "Όμως ὁ πατέρας μου δὲν πιστεύει οὔτε σ ̓ αὐτό, οὔτε στοὺς πράσινους πιθήκους. Λέει ὅτι εἶναι μετάλλαξη ἑνὸς παλιοῦ ἰοῦ, ἂς ποῦμε π.χ. τῆς ἡπατίτιδας». Ἢ Εὔα ὅμως δὲν συμφώνησε: « ̓Η ἱστορία τῆς ἰατρικῆς ἔχει δείξει, ὅτι δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἀρρώστια στὴν ἀνθρωπότητα, ποὺ ὁ ἀνθρώπινος ὀργανισμὸς νὰ μὴν μποροῦσε ν ̓ ἀντισταθεῖ σ ̓ αὐτήν. Τὰ ζῶα μεταφέρουνε κολλητικὲς ἀρρώστιες τὸ ἕνα στὸ ἄλλο, ἀλλὰ καμμία δὲν ἔφερε τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Γιατὶ λοιπὸν αὐτὸ ποὺ δὲν ἔγινε στὰ προηγούμενα 50.000.000 χρόνια ---- ἤ, ἂς ποῦμε, 00.000 --- νὰ γίνει στὰ τελευταῖα πέντε. ..;». Μετὰ ὅμως ἦρθαν τὰ φαγητά, καὶ ἀλλάξαμε θέμα. «Τί γίνεται, πότε θὰ παντρευτεῖς;» μὲ ρώτησε. «Ὅταν ἤθελα νὰ παντρευτῶ, δὲν μποροῦσα καὶ τώρα ποὺ μπορῶ, δὲν θέλω. Ὃ γάμος εἶναι ἀναγκαῖο κακό», τῆς ἀπάντησα ἐγώ. «Ὄχι, ὁ γάμος εἶναι καλό. Φτάνει νὰ βρεῖς τὸν σωστὸ ἄνθρωπο. Μὴν περιμένεις ὅμως νὰ εἶναι ἀκριβῶς σὰν καὶ σένα. Στὴν φύση δὲν ὑπάρχουν οὔτε δύο φύλλα ἴδια. Μὴν ὀνειροποιεῖς τὰ πράγματα, καὶ φαντάζεσαι πράγματα γιὰ τὶς γυναῖκες, ποὺ δὲν ὑπάρχουν πραγματικά». «Δὲν μ ̓ ἀρέσουν οἱ νέες γυναῖκες». «Ὄντως οἱ λίγο μεγαλύτερες εἶναι πιὸ ἰσορροπημένες καὶ ἔχουν ἠρεμήσει. Οἱ νέες κοπέλλες δὲν ἀφοσιώνονται στὶς. πραγματικότητες τῆς ζωῆς. Παντρεύονται τὸν πρίγκιπα καὶ μετά, ἂν δὲν εἶναι πρίγκιπας, “γειά σου”.