10 ΑΡΟΝΩΙ ΡΑΦΙΑ ΑΙ» καὶ μερικὰ ἄλλα Βγῆκα στὴν πιὸ ἀγαπημένη µου ταβέρνα στὴν Πλάκα μὲ τὴν Γερμανίδα φίλη µου, ποὺ ἔκανα παρέα πρὶν εἴκοσι ὁλόκληρα χρόνια (ΤΕΜΡύς ΕυΟΙΤ, ὅπως γρά- φουν καὶ τὰ παλιὰ ρολόγια). Τότε ἦταν φοιτήτρια τῆς ἰατρικῆς ἐκεῖ, ἀλλὰ σήµε- ρα διευθύντρια σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα νοσοκομεῖα τῆς Γερμανίας (στὴν Γερ- μανία δὲν ὑπάρχει τόσο γεροντοκρατία ὅπως ἐδῶ). Μετὰ τὰ «δικά» µας τῆς ἔκανα στενὸ μαρκάρισμα στὶς ἐπιστημονικὲς ἐρωτήσεις: «Ποιά εἶναι ἡ γνώμη σου γιὰ τὸ ΑΙΩΣ5;». «Τί ἀκριβῶς θέλεις νὰ μάθεις;». «Θὰ βρεθεῖ σύντομα φάρμακο γι᾿ αὐτό,». «Φάρμακο δὲν πιστεύω νὰ βρεθεῖ ποτέ», μοῦ ἀπάντησε. «Τὸ ἐμβόλιο ὅμως τὸ ἔχουν μισο-φτιάξει». «Πόσες φορὲς θὰ πρέπει νὰ τὸ παίρνουμε; Μία;» ρώτησα ἐγώ. «᾿Αφοῦ δὲν ἔχει ἀκόμα τελειώσει, πῶς θέλεις νὰ σοῦ πῶ πόσες φορὲς θὰ τὸ παίρνεις; Συνήθως ὅμως τὰ περισσότερα ἐμβόλια τὰ κάνουμε τρεῖς φορές». «Πῶς νομίζεις, ὅτι προῆλθε αὐτὴ ἡ ἀρρώστια;» ρώτησα μὲ ἐνδιαφέρον ἐγώ. «᾿Απὸ τὰ ἐργαστήρια», εἶπε μὲ σιγουριὰ ἡ Εὔα. «Ὄντως λένε ὅτι τὸ ΑΙΌ5 δημιουργήθηκε στὰ ἐργαστήρια βιολογικοῦ πολέ- μου τῆς ᾿Αμερικῆς», ἔφερα τὶς ἀντιρρήσεις μου ἐγώ. «Λένε ὅτι παίρνανε κρα- τουμένους ἀπὸ τὶς φυλακές, στοὺς ὁποίους κάνανε πειράματα, καὶ μετὰ τοὺς ἀφή- νανε ἐλεύθερους χαρίζοντάς τους τὴν ποινή. Καὶ ἐπειδὴ αὐτοὶ στὴν “'στενὴ᾽᾽ εἰ- χαν μάθει νὰ πηγαίνουν μὲ ἄντρες --- ἐλλείψει γυναικῶν ---, τὸ ἴδιο κάνανε κι ὅ- ταν βγῆκαν ἔξω. Γι᾿ αὐτὸ στὴν ἀρχὴ ἡ ἀρρώστια αὐτὴ ὀνομάστηκε “ἀσθένεια τῶν ὁμοφυλόφιλων”. "Όμως ὁ πατέρας µου δὲν πιστεύει οὔτε σ᾽ αὐτό, οὔτε στοὺς πράσινους πιθήκους. Λέει ὅτι εἶναι μετάλλαξη ἑνὸς παλιοῦ ἰοῦ, ἂς ποῦμε π.χ. τῆς ἡπατίτιδας». Ἢ Εὔα ὅμως δὲν συμφώνησε: «᾿Η ἱστορία τῆς ἰατρικῆς ἔχει δείξει, ὅτι δὲν ὑ- πῆρξε ποτὲ ἀρρώστια στὴν ἀνθρωπότητα, ποὺ ὁ ἀνθρώπινος ὀργανισμὸς νὰ μὴν μποροῦσε ν᾿ ἀντισταθεῖ σ᾽ αὐτήν. Τὰ ζῶα μεταφέρουνε κολλητικὲς ἀρρώστιες τὸ ἕνα στὸ ἄλλο, ἀλλὰ καμμία δὲν ἔφερε τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Γιατὶ λοιπὸν αὐτὸ ποὺ δὲν ἔγινε στὰ προηγούμενα 50.000.000 χρόνια ---- ἤ, ἂς ποῦμε, 00.000 --- νὰ γίνει στὰ τελευταῖα πέντε. ..;». Μετὰ ὅμως ἦρθαν τὰ φαγητά, καὶ ἀλλάξαμε θέμα. «Τί γίνεται, πότε θὰ πα- ντρευτεῖς;» μὲ ρώτησε. «Ὅταν ἤθελα νὰ παντρευτῶ, δὲν μποροῦσα καὶ τώρα ποὺ μπορῶ, δὲν θέλω. Ὃ γάμος εἶναι ἀναγκαῖο κακό», τῆς ἀπάντησα ἐγώ. «Ὄχι, ὁ γάμος εἶναι καλό. Φτάνει νὰ βρεῖς τὸν σωστὸ ἄνθρωπο. Μὴν περιμέ- νεις ὅμως νὰ εἶναι ἀκριβῶς σὰν καὶ σένα. Στὴν φύση δὲν ὑπάρχουν οὔτε δύο φύλλα ἴδια. Μὴν ὀνειροποιεῖς τὰ πράγματα, καὶ φαντάζεσαι πράγματα γιὰ τὶς γυ- ναῖκες, ποὺ δὲν ὑπάρχουν πραγματικά». «Δὲν μ᾽ ἀρέσουν οἱ νέες γυναῖκες». «Ὄντως οἱ λίγο μεγαλύτερες εἶναι πιὸ ἰσορροπημένες καὶ ἔχουν ἠρεμήσει. Οἱ νέες κοπέλλες δὲν ἀφοσιώνονται στὶς. πραγματικότητες τῆς ζωῆς. Παντρεύο- νται τὸν πρίγκιπα καὶ μετά, ἂν δὲν εἶναι πρίγκιπας, “γειά σου”.