ΓΘΝΙΚΑ ̓Ασύλου τόπος ́Ασυλο ἡ "Ελλάς, τὸ κράτος ὁ μεγάλος ἀπών. Καὶ ἐὰν ἀκόμα δὲν τὸ ἔχετε ἀντιληφθεῖ, κυττάξτε γύρω σας νὰ δεῖτε τὴν πραγματικότητα. Ασυλο τὸ σχολεῖο, ἄσυλο τὸ Πανεπιστήμιο καὶ τὸ Πολυτεχνεῖο, ἄσυλο οἱ ἐκκλησίες καὶ τὰ φρενοκομεῖα, ἄσυλο τὰ σπίτια καὶ οἳ βουλευτές. Λα, ἀλήθεια, νοιώθουν τόσο ἀνυπεράσπιστοι καὶ ζητοῦν προστασία, Δύο τινὰ μποροῦν νὰ συμβαίνουν: Ζοῦμε ἢ σὲ μία κοινωνία ἀθώων περιστερῶν, ποὺ βλέπουν τὸ ἄσυλο σὰν τὸν περιστερῶνα τους ἢ σὲ μιὰ κοινωνία ἀδηφάγων, ἐπιτηδείων καταχραστῶν, ποὺ βλέπουν μέσα ἀπὸ τὸ ἄσυλο τὴν ἐξουσία τους νὰ ἑδραιώνεται. Τὰ ἀθῶα ὅμως περιστέρια συνήθως τὰ σκοτώνουν καὶ ἐρημώνουν οἱ περιστερῶνες' τὰ ἄσυλα ἐξακολουθοῦν να ὑπάρχουν... Ἕνα ἀπ ̓ αὐτὰ καὶ τὸ Πολυτεχνεῖο. ́Ασυλο λοιπὸν ἐβαπτίσθη στὸ ὄνομα τῆς δημοκρατίας, αὐτῆς ποὺ ἔχασε ὅμως τὴν ταυτότητά της κάπου στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων. "Ασυλο, γιὰ νὰ προστατέψει . -ποιούς καὶ ᾱπὸ ποιόν; Τοὺς φοιτητὲς (γιατί γι ̓ αὐτοὺς ὑποτίθεται πὼς ὑπάρχει) ἀπὸ τοὺς καθηγητές, ̓Η τοὺς καθηγητὲς ἀπὸ τοὺς φοιτητές; Μήπως τοὺς φοιτητὲς ἀπὸ τὸ κοινωνικὸ σύνολο ἣ μήπως ἀπὸ τοὺς νόμους; ̓Ας εἴμαστε σοβαροὶ ἐπιτέλους καὶ ἂς μᾶς δηλώσουν, ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἀπαιτοῦν ξεχωριστὰ προνόμια ἀπὸ τὸν ὑπόλοιπο λαό. Γιατὶ μὲ τὴν λογικὴ τοῦ ἀσύλου καὶ ὁ οἰκοδόμος πρέπει νὰ ἀπαιτήσει, ὁ χῶρος ἐργασίας του, ἡ οἰκοδομή, νὰ εἶναι ἄσυλο. Γιατί ὁ κάθε φοιτητὴς νὰ ἀπολαμβάνει ἰδιαιτέρας μεταχειρίσεως; Ναί, τὸ Πανεπιστήμιο εἶναι ἕνας ναός. Καὶ μόνο ὡς ναὸς ὀφείλει νὰ προστατευτεῖ καὶ ὄχι ὡς ἄσυλο. Ναὸς ὅμως τοῦ πνεύματος καὶ τῆς ἐπιστήμης. "Οποιαδήποτε περίπτωση ἀλλοιώσεως αὐτοῦ τοῦ χαρακτηρισιιοῦ καταρρίπτει ἄμεσα τὴν αἰτιολογία ὑπάρξεώς του. Καιρὸς να ποῦμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομα τους. Τὸ Πανεπιστήμιο, τὸ Πολυτεχνεῖο καὶ ὅλες οἱ ἄλλες σχολὲς εἶναι χῶροι, ὅπου πολίτες σὰν ὅλους τοὺς ἄλλους προσπαθοῦν νὰ ἀναπτύξουν τὸ πνεῦμα καὶ ταυτόχρονα νὰ δώσουν λύσεις στὰ ἀδιέξοδα τοῦ σημερινοῦ μας ὑλικοῦ καὶ πνευματικοῦ πολιτισμοῦ. Δὲν εἶναι χῶροι πολιτικῆς ἀντιπαλότητας οὔτε ἐξυπηρέτησης ἀλόγων συμφερόντων. Ὅταν οἱ ἴδιοι οἱ φοιτητὲς λοιπὸν δὲν σέβονται τὸν χῶρο ἐργασίας τους, θεσπίζουν ἕνα δεύτερο ἄσυλο μέσα στὸ προὔπαρχον, ποὺ ἔχουν ἀπορρίψει. ̓Εκεῖ πρέπει καὶ νὰ ἀπομονωθοῦν οἱ λίγοι ἀπὸ τοὺς πολλούς. Νὰ μὴν τοὺς ἐπιτρέπεται ἡ πρόσβαση στὸν πυρῆνα τῆς γνώσης καὶ τῆς μαθήσεως καὶ νὰ ἀφεθοῦν στὸ ἄσυλο ποὺ διάλεξαν νὰ ὑπηρετήσουν. Αὐτὸ τῆς πιστῆς κομματικῆς ταυτότητας, τῆς πνευματικῆς καὶ ὑλικῆς ὑποδούλωσής τους. Ἔτσι τὸ ἄσυλο πρέπει νὰ λειτουργεῖ ὡς μονόδρομος γι ̓ αὐτοὺς ποὺ ἀπαρνοῦνται τὴν ἰδέα τοῦ φοιτητῆ-ἐρευνητῆ-ἐπιστήμονα καὶ ᾱσπάζονται ἐκείνη τοῦ φοιτητῆ-πολιτικοῦ στελέχους-ταραξία: καὶ νὰ ἀπομονωθοῦν ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα ἀπὸ τὸν ἐρευνητικὸ στίβο τῶν