ΓΘΝΙΚΑ ᾿Ασύλου τόπος ΄Ασυλο ἡ "Ελλάς, τὸ κράτος ὁ μεγάλος ἀπών. Καὶ ἐὰν ἀκόμα δὲν τὸ ἔχετε ἀντιληφθεῖ, κυττάξτε γύρω σας νὰ δεῖτε τὴν πραγματικότητα. Α- συλο τὸ σχολεῖο, ἄσυλο τὸ Πανεπιστήμιο καὶ τὸ Πολυτεχνεῖο, ἄσυλο οἱ ἐκκλησίες καὶ τὰ φρενοκομεῖα, ἄσυλο τὰ σπίτια καὶ οἳ βουλευτές. Λα, ἀλήθεια, νοιώθουν τόσο ἀνυπεράσπιστοι καὶ ζητοῦν προστασία, Δύο τινὰ μποροῦν νὰ συμβαίνουν: Ζοῦμε ἢ σὲ µία κοινωνία ἀθώων περιστερῶν, ποὺ βλέπουν τὸ ἄσυλο σὰν τὸν περιστερῶνα τους ἢ σὲ μιὰ κοινωνία ἀδηφάγων, ἐπιτηδείων καταχραστῶν, ποὺ βλέπουν µέσα ἀπὸ τὸ ἄσυλο τὴν ἐξουσία τους νὰ ἑδραιώνεται. Τὰ ἀθῶα ὅμως περιστέρια συνήθως τὰ σκοτώνουν καὶ ἐρημώνουν οἱ περιστερῶνες' τὰ ἄσυλα ἐξα- κολουθοῦν να ὑπάρχουν... Ἕνα ἀπ᾽ αὐτὰ καὶ τὸ Πολυτεχνεῖο. ΄Ασυλο λοιπὸν ἐβαπτίσθη στὸ ὄ- νοµα τῆς δημοκρατίας, αὐτῆς ποὺ ἔχασε ὅμως τὴν ταυτότητά της κάπου στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων. "Ασυλο, γιὰ νὰ προστατέψει . -ποιούς καὶ ᾱ- πὸ ποιόν; Τοὺς φοιτητὲς (γιατί γι᾿ αὐτοὺς ὑποτίθεται πὼς ὑπάρχει) ἀπὸ τοὺς καθηγητές, ᾿Η τοὺς καθηγητὲς ἀπὸ τοὺς φοιτητές; Μήπως τοὺς φοιτητὲς ἀπὸ τὸ κοινωνικὸ σύνολο ἣ μήπως ἀπὸ τοὺς νόμους; ᾿Ας εἴμαστε σοβαροὶ ἐπιτέλους καὶ ἂς μᾶς δηλώσουν, ποιοί εἶναι αὐ- τοὶ ποὺ ἀπαιτοῦν ξεχωριστὰ προνόμια ἀπὸ τὸν ὑπόλοιπο λαό. Γιατὶ μὲ τὴν λογικὴ τοῦ ἀσύλου καὶ ὁ οἰκοδόμος πρέπει νὰ ἀπαιτήσει, ὁ χῶρος ἐργασίας του, ἡ οἰκοδομή, νὰ εἶναι ἄσυλο. Γιατί ὁ κάθε φοιτητὴς νὰ ἀπολαμβάνει ἰδιαιτέρας μεταχειρίσεως; Ναί, τὸ Πανεπιστήμιο εἶναι ἕνας ναός. Καὶ μόνο ὡς ναὸς ὀφείλει νὰ προστατευτεῖ καὶ ὄχι ὡς ἄσυλο. Ναὸς ὅμως τοῦ πνεύματος καὶ τῆς ἐπι- στήμης. "Οποιαδήποτε περίπτωση ἀλλοιώσεως αὐτοῦ τοῦ χαρακτηρι- σιιοῦ καταρρίπτει ἄμεσα τὴν αἰτιολογία ὑπάρξεώς του. Καιρὸς να ποῦμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομα τους. Τὸ Πανεπιστήμιο, τὸ Πολυτεχνεῖο καὶ ὅλες οἱ ἄλλες σχολὲς εἶναι χῶροι, ὅπου πολίτες σὰν ὅλους τοὺς ἄλλους προσπαθοῦν νὰ ἀναπτύξουν τὸ πνεῦμα καὶ ταυτόχρο- να νὰ δώσουν λύσεις στὰ ἀδιέξοδα τοῦ σημερινοῦ µας ὑλικοῦ καὶ πνευ- ματικοῦ πολιτισμοῦ. Δὲν εἶναι χῶροι πολιτικῆς ἀντιπαλότητας οὔτε ἐ- ξυπηρέτησης ἀλόγων συµφερόντων. Ὅταν οἱ ἴδιοι οἱ φοιτητὲς λοιπὸν δὲν σέβονται τὸν χῶρο ἐργασίας τους, θεσπίζουν ἕνα δεύτερο ἄσυλο μέ- σα στὸ προὔπαρχον, ποὺ ἔχουν ἀπορρίψει. ᾽Εκεῖ πρέπει καὶ νὰ ἀπομονωθοῦν οἱ λίγοι ἀπὸ τοὺς πολλούς. Νὰ μὴν τοὺς ἐπιτρέπεται ἡ πρόσβαση στὸν πυρῆνα τῆς γνώσης καὶ τῆς μαθή- σεως καὶ νὰ ἀφεθοῦν στὸ ἄσυλο ποὺ διάλεξαν νὰ ὑπηρετήσουν. Αὐτὸ τῆς πιστῆς κομματικῆς ταυτότητας, τῆς πνευματικῆς καὶ ὑλικῆς ὑποδού- λωσής τους. Ἔτσι τὸ ἄσυλο πρέπει νὰ λειτουργεῖ ὡς μονόδρομος γι᾿ αὐ- τοὺς ποὺ ἀπαρνοῦνται τὴν ἰδέα τοῦ φοιτητῆ-ἐρευνητῆ-ἐπιστήμονα καὶ ᾱ- σπάζονται ἐκείνη τοῦ φοιτητῆ-πολιτικοῦ στελέχους-ταραξία: καὶ νὰ ἀ- πομονωθοῦν ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα ἀπὸ τὸν ἐρευνητικὸ στίβο τῶν