ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΛΩΡΟΣ 'Ὁ διευθυντὴς Μπούντεα το ΑΝΕΚΑΟΤΟ ΑΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ «Δ» διευθυντὴς τοῦ σχολείου τῆς ἔβρισκε πάντα κάτι, ἐκείνη ἔπεφτε λιπόθυμη, καὶ οἱ ἄλλοι ἔφερναν ἀμέσως τὸν πλεχτό καναπέ, ποὺ ἤτανε σὲ μιὰ γωνιὰ τῆς αἴθουσας τοῦ προσωπικοῦ, ἔβαζαν ξαπλωμένη πάνω τὴν κυρία Κάπρος, ὡσότου περάσει ἡ κρίση. ἪἫ σκηνὴ αὐτὴ εἶχε ἐπαναληφθεὶ κάμποσες φορὲς κι ἐγὼ ἐνδιαφέρθηκα νὰ μάθω τοὺς λόγους τῆς ἰδιαίτερης ἀντιπάθειας τοῦ διευθυντῆ πρὸς τὴ γυναίκα ἐκείνη. Κανεὶς ὅμως δὲν μοῦ ἐξηγοῦσε. Ἔμεινα μὲ τὴν ἐντύπωση, ὅτι ὁ διευθυντὴς ἐκινεῖτο ἀπὸ ἕναν κάποιο σωβινισμό. ( καθηγήτρια Κάπρος μοῦ εἶπε κάποτε: « ̓ Ἐμένα δὲ μὲ νοιάζει, ἐγὼ ἔζησα τὴ ζωή μου. Φοβᾶμαι ὅμως, ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ κυνηγάει καὶ τὸν γιό μου σὲ ὅλη του τὴ ζωή»). Ο μαθηματικὸς Γιόσκα (τῆς ἴδιας μὲ τὴν Κάπρος μειονότητας) διόρθωνε τὰ τετράδια τῶν μαθητῶν του μὲ κόκκινα καὶ πράσινα μολύβια, ὁ διευθυντὴς Μπούντεα τοῦ ἔκαμε τὴν παρατήρηση: «Γιατὶ χρησιμοποιεῖς αὐτὰ τὰ χρώματα» «Διότι αὐτὰ ἔχω», --- ἀπάντησε ἐκεῖνος. Ο διευθυντὴς ὅμως δὲν ἱκανοποιήθηκε: «Οχι, ἄλλος εἶναι ὁ λόγος... Τὸ λευκὸ χαρτί καὶ τὰ δυὸ αὐτὰ χρώματα σχηματίζουν τὴν ἐθνική σας σημαία!"»... ([Η Κάπρος καὶ ὁ Γιόσκα μὲ θεωροῦσαν δικό τους καὶ μοῦ τὰ ἔλεγαν). Ὃ διευθυντὴς Μπούντεα ἔμενε σ ̓ ἕνα δωμάτιο τοῦ σχολείου, ὅπου πήγαινα καὶ τὸν ἔβρισκα τὸν πρῶτο καιρὸ τὰ βράδυα, γιὰ νὰ παίξομε σκάκι. Σὲ μιὰ τέτοια ἐπίσκεψη. πρὶν ἀκόμη χτυπήσω τὴν πόρτα, ἄκουσα μουρμουρητά. Μὲ τὸν χτύπο τὰ μουρμουρητὰ ἔπαψαν. ̓Εγώ ἐπέμενα, καμμιὰ ὅμως ἀπάντηση. Τότε μίλησα: «Κύριε διευθυντά, ἐγὼ εἶμαι, ὁ Α.Β., ἦρθα γιὰ σκάκι». ̓Ακούστηκαν βήματα, μισάνοιξε ἡ πόρτα, καὶ ὁ Μπούντεα μοῦ εἶπε: « ̓Απόψε ἔχω μουσαφιραίους, σκάκι θὰ παίξομε ἄλλη φορά». ̓Εγὼ ὅμως πρόλαβα καὶ εἶδα καπνοὺς ἀπὸ τσιγάρα καὶ κάμποσες φιγοῦρες γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι. 'Ο Μπούντεα εἷχε τορμοκρατηθεῖ μὲ τὴ σκέψη, ὅτι ἔκαμνε ἔφοδο ἡ μιλίτσια... 'Ο Μπούντεα καὶ ἡ παρέα του ἔπαιζαν στὸ κουμάρι τὰ χρήματα τοῦ ἀνεπίσημου Εἶχα πέσει σὰν κομήτης στὸ σχολεῖο ἐκεῖνο, καὶ ὁ διευθυντὴς Σεμιὸν Μπούντεα δὲν ἔκρυψε τὴ δυσφορία του. "Οπως φαίνεται, τοῦ χαλοῦσα κάποια σχέδια. Στὸ σχολεῖο ὅμως εἶχα τοποθετηθεῖ μὲ ἐντολὴ τοῦ πρώτου Γραμματέα τῆς Κομματικῆς ̓Επιτροπῆς τῆς πόλης Κ., ἔτσι, θέλοντας καὶ μή, μὲ καλωσόρισε, μὲ παρουσίασε στὸ διδακτικὸ προσωπικὀὸ καὶ μοῦ εἶπε ν ̓ ἀναλάβω ὑπηρεσία τὴν ἄλλη μέρα στὶς ὀκτώ. Τὸ σχολεῖο ἦταν ἑφτατάξιο. ̓Εγὼ θὰ εἶχα τὶς διπλές πέμπτες, ἕκτες καὶ ἕβδομες τάξεις, ποὺ μοῦ ἐξασφάλιζαν δώδεκα ὧρες τὴν ἑβδομάδα (παρέδιδα ρωσσικὴ γλῶσσα). Τὶς ὑπόλοιπες ἕξι ὧρες, ποὺ εἶχα ἀνάγκη, γιὰ νὰ ὁλοκληρώσω τὴ νόρμα μου, θὰ μοῦ τὶς ἔδιναν σὲ ἄλλο σχολεῖο τῆς πόλης, Ὃ διευθυντὴς Μπούντεα εἶχε περάσει τὰ ἑξῆντα, κρατιόταν ὅμως καλά. "Ἠτανε μικρόσωμος, μὲ δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι, κοντὸ λαιμό, κόκκινο μοῦτρο καὶ μικρὴ καμπούρα. Τὸ βλέμμα του θύμιζε καλόβολο κριάρι, κάποτε ὅμως ἐρχόταν στὸ σχολεῖο μὲ κόκκινα μάτια, καὶ τότε ἔμοιαζε μὲ λυσσασμένο λύκο. Οἱ συνάδελφοι ἤξεραν τὸ μυστικὸ τῶν μεταμορφώσεών του κι ἔπαιρναν τὰ μέτρα τους. Αν εἶχε χάσει στὸ πόκερ τὴν περασμένη νύχτα, τότε γινόταν τέρας, νὰ μὴ βρεθεῖς στὸ δρόμο του. Τὶς περισσότερες φορὲς ὅμως ἔβγαινε κερδισμένος, ὁπότε τὰ κόκκινα μάτια του δὲν ἦσαν ὑποχρεωτικῶς κακά, καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ χαμογελοῦσαν κι ἐπήγαιναν στὶς τάξεις τους. ̓Ανεξιχνίαστος ἦταν ὁ διευθυντὴς Μπούντεα στὶς κανονικὲς ἡμέρες, ὅταν δὲν εἶχε προηγηθεῖ χαρτοπαίγνιο. Οἱ καθηγητὲς καὶ οἱ δασκάλες δὲν μποροῦσαν νὰ πάρουν κανένα προληπτικὸ μέτρο. Ο διευθυντὴς ἔβρισκε πάντα κάποια πρόφαση νὰ κολλήσει τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ἄλλου, ν ̓ ἀπευθύνει ἀπειλὲς γιὰ δυσμενῆ ἔκθεση, γιὰ χρηματικὲς ποινὲς κλπ.. κλπ. ̓Ιδιαίτερα σκληρὰ φερόταν ὁ διευθυντὴς πρὸς τὴν καθηγήτρια Κάπρος, ποὺ παρέδιδε φυσικὴ καὶ χημεία στὸ τμῆμα μειονότητας τοῦ σχολείου. 'Η καθηγήτρια Κάπρος εἶχε περασμένα τὰ πενῆντα, ἦταν εὔσωμη κι ἔπασχε ἀπὸ τὴν καρδιά. ὋΟ