το ΑΝΕΚΑΟΤΟ ΑΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ «Δ» Εἶχα πέσει σὰν κομήτης στὸ σχολεῖο ἐ- κεῖνο, καὶ ὁ διευθυντὴς Σεμιὸν Μπούντεα δὲν ἔκρυψε τὴ δυσφορία του. "Οπως φαίνε- ται, τοῦ χαλοῦσα κάποια σχέδια. Στὸ σχο- λεῖο ὅμως εἶχα τοποθετηθεῖ μὲ ἐντολὴ τοῦ πρώτου Γραμματέα τῆς Κομματικῆς ᾿Επι- τροπῆς τῆς πόλης Κ., ἔτσι, θέλοντας καὶ μή, μὲ καλωσόρισε, μὲ παρουσίασε στὸ δι- δακτικὸ προσωπικὀὸ καὶ μοῦ εἶπε ν᾿ ἀναλά- βω ὑπηρεσία τὴν ἄλλη μέρα στὶς ὀκτώ. Τὸ σχολεῖο ἦταν ἑφτατάξιο. ᾿Εγὼ θὰ εἶχα τὶς διπλές πέµπτες, ἕκτες καὶ ἕβδομες τάξεις, ποὺ μοῦ ἐξασφάλιζαν δώδεκα ὧρες τὴν ἑβδομάδα (παρέδιδα ρωσσικὴ γλῶσσα). Τὶς ὑπόλοιπες ἕξι ὧρες, ποὺ εἶχα ἀνάγκη, γιὰ νὰ ὁλοκληρώσω τὴ νόρμα µου, θὰ μοῦ τὶς ἔδιναν σὲ ἄλλο σχολεῖο τῆς πόλης, Ὃ διευθυντὴς Μπούντεα εἶχε περάσει τὰ ἑξῆντα, κρατιόταν ὅμως καλά. "Ἠτανε μικρόσωμος, μὲ δυσανάλογα μεγάλο κεφά- λι, κοντὸ λαιμό, κόκκινο μοῦτρο καὶ μικρὴ καμπούρα. Τὸ βλέμμα του θύμιζε καλόβολο κριάρι, κάποτε ὅμως ἐρχόταν στὸ σχολεῖο μὲ κόκκινα μάτια, καὶ τότε ἔμοιαζε μὲ λυσ- σασμένο λύκο. Οἱ συνάδελφοι ἤξεραν τὸ μυστικὸ τῶν μεταμορφώσεών του κι ἔπαιρ- ναν τὰ μέτρα τους. Αν εἶχε χάσει στὸ πό- κερ τὴν περασμένη νύχτα, τότε γινόταν τέ- ρας, νὰ μὴ βρεθεῖς στὸ δρόμο του. Τὶς πε- ρισσότερες φορὲς ὅμως ἔβγαινε κερδισμέ- νος, ὁπότε τὰ κόκκινα μάτια του δὲν ἦσαν ὑποχρεωτικῶς κακά, καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ χαμογελοῦσαν κι ἐπήγαιναν στὶς τάξεις τους. ᾿Ανεξιχνίαστος ἦταν ὁ διευθυντὴς Μπούντεα στὶς κανονικὲς ἡμέρες, ὅταν δὲν εἶχε προηγηθεῖ χαρτοπαίγνιο. Οἱ καθηγη- τὲς καὶ οἱ δασκάλες δὲν μποροῦσαν νὰ πά- ρουν κανένα προληπτικὸ μέτρο. Ο διευ- θυντὴς ἔβρισκε πάντα κάποια πρόφαση νὰ κολλήσει τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ἄλλου, ν᾿ ἀπευθύ- νει ἀπειλὲς γιὰ δυσμενῆ ἔκθεση, γιὰ χρη- ματικὲς ποινὲς κλπ.. κλπ. ᾿Ιδιαίτερα σκληρὰ φερόταν ὁ διευθυ- ντὴς πρὸς τὴν καθηγήτρια Κάπρος, ποὺ παρέδιδε φυσικὴ καὶ χημεία στὸ τμῆμα μειονότητας τοῦ σχολείου. 'Η καθηγήτρια Κάπρος εἶχε περασμένα τὰ πενῆντα, ἦταν εὔσωμη κι ἔπασχε ἀπὸ τὴν καρδιά. ὋΟ ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΛΩΡΟΣ 'Ὁ διευθυντὴς Μπούντεα διευθυντὴς τοῦ σχολείου τῆς ἔβρισκε πά- ντα κάτι, ἐκείνη ἔπεφτε λιπόθυµη, καὶ οἱ ἄλλοι ἔφερναν ἀμέσως τὸν πλεχτό καναπέ, ποὺ ἤτανε σὲ μιὰ γωνιὰ τῆς αἴθουσας τοῦ προσωπικοῦ, ἔβαζαν ξαπλωμένη πάνω τὴν κυρία Κάπρος, ὡσότου περάσει ἡ κρίση. ἪἫ σκηνὴ αὐτὴ εἶχε ἐπαναληφθεὶ κάμπο- σες φορὲς κι ἐγὼ ἐνδιαφέρθηκα νὰ μάθω τοὺς λόγους τῆς ἰδιαίτερης ἀντιπάθειας τοῦ διευθυντῆ πρὸς τὴ γυναίκα ἐκείνη. Κανεὶς ὅμως δὲν μοῦ ἐξηγοῦσε. Ἔμεινα μὲ τὴν ἐ- ντύπωση, ὅτι ὁ διευθυντὴς ἐκινεῖτο ἀπὸ ἕ- ναν κάποιο σωβινισμό. ( καθηγήτρια Κάπρος μοῦ εἶπε κάποτε: «᾿ Ἐμένα δὲ μὲ νοιάζει, ἐγὼ ἔζησα τὴ ζωή μου. Φοβᾶμαι ὅ- µως, ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ κυνηγάει καὶ τὸν γιό µου σὲ ὅλη του τὴ ζωή»). Ο μαθη- ματικὸς Γιόσκα (τῆς ἴδιας μὲ τὴν Κάπρος μειονότητας) διόρθωνε τὰ τετράδια τῶν μαθητῶν του μὲ κόκκινα καὶ πράσινα μολύ- βια, ὁ διευθυντὴς Μπούντεα τοῦ ἔκαμε τὴν παρατήρηση: «Γιατὶ χρησιμοποιεῖς αὐτὰ τὰ χρώματα» «Διότι αὐτὰ ἔχω», --- ἀπά- ντησε ἐκεῖνος. Ο διευθυντὴς ὅμως δὲν ἱ- κανοποιήθηκε: «Οχι, ἄλλος εἶναι ὁ λό- γος... Τὸ λευκὸ χαρτί καὶ τὰ δυὸ αὐτὰ χρώ- ματα σχηματίζουν τὴν ἐθνική σας ση- μαία!"»... ([Η Κάπρος καὶ ὁ Γιόσκα μὲ θεω- ροῦσαν δικό τους καὶ μοῦ τὰ ἔλεγαν). Ὃ διευθυντὴς Μπούντεα ἔμενε σ᾽ ἕνα δωμάτιο τοῦ σχολείου, ὅπου πήγαινα καὶ τὸν ἔβρισκα τὸν πρῶτο καιρὸ τὰ βράδυα, γιὰ νὰ παίξομε σκάκι. Σὲ μιὰ τέτοια ἐπί- σκεψη. πρὶν ἀκόμη χτυπήσω τὴν πόρτα, ἄ- κουσα μουρμουρητά. Μὲ τὸν χτύπο τὰ μουρμουρητὰ ἔπαψαν. ᾿Εγώ ἐπέμενα, καμ- μιὰ ὅμως ἀπάντηση. Τότε μίλησα: «Κύριε διευθυντά, ἐγὼ εἶμαι, ὁ Α.Β., ἦρθα γιὰ σκά- κι». ᾿Ακούστηκαν βήματα, μισάνοιξε ἡ πόρτα, καὶ ὁ Μπούντεα μοῦ εἶπε: «᾿Απόψε ἔχω μουσαφιραίους, σκάκι θὰ παίξομε ἄλ- λη φορά». ᾿Εγὼ ὅμως πρόλαβα καὶ εἶδα καπνοὺς ἀπὸ τσιγάρα καὶ κάμποσες φιγοῦ- ρες γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι. 'Ο Μπούντεα εἷ- χε τορμοκρατηθεῖ μὲ τὴ σκέψη, ὅτι ἔκαμνε ἔφοδο ἡ µιλίτσια... 'Ο Μπούντεα καὶ ἡ παρέα του ἔπαιζαν στὸ κουµάρι τὰ χρήματα τοῦ ἀνεπίσημου