ε 4 9 4 Ελληνισμὸς καὶ Χριστιανισμὸς Εἶναι ἱστορικὰ ἐξακριβωμένο καὶ ἀναμφισβήτητο, ὅτι τὸν πρῶτο καιρὸ τῆς Χριστιανικῆς ἐπικρατήσεως ὁ "Ἑλληνισμὸς καταδιώχθηκε καὶ δυσφημήσθηκε ἀπὸ τοὺς πρωτόγονους Χριστιανούς, ποὺ μὲ μῖσος προέβαιναν σὲ φοβερὲς ἀνθελληνικὲς ἐνέργειες. Τὸ βίαιο κλείσιμο τῶν φιλοσοφικῶν σχολῶν, ἡ ἀπαγόρευσι τῶν ̓Ολυμπιακῶν ἀγώνων, τὸ κάψιμο τῶν βιβλίων τῶν ἀρχαιοελλήνων συγγραφέων, ἡ λεηλάτησι τῶν περιουσιῶν τῶν ναῶν τῆς « ̓ Εθνικῆς» θρησκείας, ἡ κατασυκοφάντησι τῶν ἀρχαιοελλήνων ὡς τάχα «εἰδωλολατρῶν» ἀποτελοῦν μερικὲς ἀπὸ τὶς βδελυρὲς ἐκδηλώσεις ἀνθελληνισμοῦ ποὺ συντελέσθηκαν ἐν ὀνόματι τῆς «θρησκείας τῆς ἀγάπης». “Ὅλα αὐτὰ βέβαια, ὅπως ἦταν φυσικό, προκαλέσανε τὴν ἀντίδρασι τῶν Ἑλλήνων. Ἢ ἀντίδρασί των ὅμως ἤταν καθαρὰ πνευματική, ἰδεολογιχκή. Οὐδέποτε οἱ Ἕλληνες καταδίωξαν τοὺς Χριστιανούς, διότι δὲν θέλανε, ὅταν μποροῦσαν. ̓Αχόμη καὶ ὁ ̓Τουλιανὸς δὲν κατεδίωξε τοὺς Χριστιανούς, ὅπως παραπλανητικὰ τὸν κατηγοροῦν, ἁπλῶς προστάτεψε τοὺς Ἕλληνες ἀπὸ τὴν χριστιανιχὴ μῆνι. Πιὸ συγκεκριμένα ὁ ̓Πουλιανὸς διεχήρυξε καὶ ἐπέβαλε, ὅσο βασίλευε, τὴν ἀνεξιθρησκεία, ἐνῶ οἱ Χριστιανοὶ ἐπιζητοῦσαν τὴν ἐξόντωσι κάθε ἄλλης θρησκείας. Σήμερα χρειάζεται νὰ ἐπανεξετάσουμε τὶς σχέσεις "Ἑλληνισμοῦ- Χριστιανισμοῦ, γιατὶ μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου συγκεντρώθηκαν ἀρκετὰ στοιχεῖα γιὰ τὸ ποιοί εὐθύνονται γιὰ τὴν σύγχρουσι "Ἑλληνισμοῦ-Χριστιανισμοῦ, ποὺ παρατηρήθηκε τοὺς πρώτους αἰῶνες τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχη σὰν κατάλοιπο ἀποτροπαίων πράξεων. Ἐεκινᾶμε θέτοντας τὸ βασικὸ ἐρώτημα: Ο Χριστὸς θὰ ἐνέχκρινε τὶς πράξεις τῶν ὁπαδῶν του; Ἢ λογικὴ βεβαιώνει, ὅτι τὰ γχρεμίσματα τῶν ναῶν τῆς ̓Εθνικῆς Θρησκείας τῶν "Ἑλλήνων, ὁ ἀκρωτηριασμὸς τῶν ἀγαλμάτων τῶν θεῶν τῆς "Ελλάδος, ἡ πυρπόλησι τῶν βιβλιοθηκῶν, τὸ Χλείσιμο τῶν φιλοσοφικῶν σχολῶν καὶ ἡ ἁρπαγὴ τῆς περιουσίας τους, ἡ ἀπαγόρευσι τῶν ̓Ολυμπιαχκῶν ἀγώνων, ἡ βασανιστικὴ δολοφονία ἐθνικῶν ἱερέων καὶ γενικὰ ἡ τρομακτικὴ καταπίεσι τοῦ "Ελληνικοῦ πνεύματος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδοθοῦν στὸν Χριστό. Πουθενὰ στὰ λόγια καὶ στὰ ἔργα του ὁ Χριστὸς δὲν δίδαξε τὸ λυσσαλέο μῖσος, μὲ τὸ ὁποῖο οἱ δῆθεν Ἆριστιανοὶ ἐπιτεθήκανε σὲ κάθε τι τὸ Ελληνικό. ̓Ιδιαίτερα πουθενὰ ὁ Χριστὸς δὲν μίλησε κατὰ τῶν "Ἑλλήνων. ̓Απεναντίας μάλιστα τοὺς ἔχει ἐπαινέσει. 'Οπωσδήποτε λοιπὸν φθάνουμε σὲ μιὰ συγκεχριμένη καὶ ἀναμφιαβήτητη διαπίστωσι: Τὸ κακὸ ποὺ διέπραξε ὁ Χριστιανισμὸς στὸν 'Ελληνισμὸ δὲν ἔχει προέλευσι τὸν Χριστό. Αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι πολέμησαν τὸν Ἑλληνισμὸ χρησιμοποίησαν τὸν Χριστιανισμό. ̓Εν ὀνόματι τῆς ̓Εχκλησίας τοῦ Χριστοῦ προξενήσανε ἀπαίσιες συμφορὲς σὲ βάρος τοῦ "Ελληνισμοῦ καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ γενικά. ̓Ιδιαίτερα στοὺς πρώτους αἰῶνες τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας παρουσιάσθηκε σὲ μερικὲς περιόδους τέτοια ἀνθελληνικὴ ἔξαρσι, ὥστε λίγο ἔλλειψε νὰ χαθῇ ὁ "Ἑλληνισμὸς καὶ μαζί του φυσικὰ οἱ πολιτιστικὲς ἀξίες ποὺ ἐκπροσωπεῖ.