ε 4 9 4 Ελληνισμὸς καὶ Χριστιανισμὸς Εἶναι ἱστορικὰ ἐξακριβωμένο καὶ ἀναμφισβήτητο, ὅτι τὸν πρῶτο καιρὸ τῆς Χριστιανικῆς ἐπικρατήσεως ὁ "Ἑλληνισμὸς καταδιώχθηκε καὶ δυσφη- µήσθηκε ἀπὸ τοὺς πρωτόγονους Χριστιανούς, ποὺ μὲ μῖσος προέβαιναν σὲ φοβερὲς ἀνθελληνικὲς ἐνέργειες. Τὸ βίαιο κλείσιμο τῶν φιλοσοφικῶν σχο- λῶν, ἡ ἀπαγόρευσι τῶν ᾿Ολυμπιακῶν ἀγώνων, τὸ κάψιμο τῶν βιβλίων τῶν ἀρχαιοελλήνων συγγραφέων, ἡ λεηλάτησι τῶν περιουσιῶν τῶν ναῶν τῆς «᾿ Εθνικῆς» θρησκείας, ἡ κατασυκοφάντησι τῶν ἀρχαιοελλήνων ὡς τά- χα «εἰδωλολατρῶν» ἀποτελοῦν μερικὲς ἀπὸ τὶς βδελυρὲς ἐκδηλώσεις ἀν- θελληνισμοῦ ποὺ συντελέσθηκαν ἐν ὀνόματι τῆς «θρησκείας τῆς ἀγάπης». “Ὅλα αὐτὰ βέβαια, ὅπως ἦταν φυσικό, προκαλέσανε τὴν ἀντίδρασι τῶν Ἑλλήνων. Ἢ ἀντίδρασί των ὅμως ἤταν καθαρὰ πνευματική, ἰδεολογιχκή. Οὐδέποτε οἱ Ἕλληνες καταδίωξαν τοὺς Χριστιανούς, διότι δὲν θέλανε, ὅ- ταν μποροῦσαν. ᾿Αχόμη καὶ ὁ ᾿Τουλιανὸς δὲν κατεδίωξε τοὺς Χριστιανούς, ὅπως παραπλανητικὰ τὸν κατηγοροῦν, ἁπλῶς προστάτεψε τοὺς Ἕλληνες ἀπὸ τὴν χριστιανιχὴ μῆνι. Πιὸ συγκεκριµένα ὁ ᾿Πουλιανὸς διεχήρυξε καὶ ἐ- πέβαλε, ὅσο βασίλευε, τὴν ἀνεξιθρησκεία, ἐνῶ οἱ Χριστιανοὶ ἐπιζητοῦσαν τὴν ἐξόντωσι κάθε ἄλλης θρησκείας. Σήµερα χρειάζεται νὰ ἐπανεξετά- σουµε τὶς σχέσεις "Ἑλληνισμοῦ- Χριστιανισμοῦ, γιατὶ μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου συγκεντρώθηκαν ἀρκετὰ στοιχεῖα γιὰ τὸ ποιοί εὐθύνονται γιὰ τὴν σύγχρουσι "Ἑλληνισμοῦ-Χριστιανισμοῦ, ποὺ παρατηρήθηκε τοὺς πρώτους αἰῶνες τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχη σὰν κατάλοιπο ἀποτροπαίων πράξεων. Ἐεκινᾶμε θέτοντας τὸ βασικὸ ἐρώτημα: Ο Χριστὸς θὰ ἐνέχκρινε τὶς πράξεις τῶν ὁπαδῶν του; Ἢ λογικὴ βεβαιώνει, ὅτι τὰ γχρεμίσματα τῶν ναῶν τῆς ᾿Εθνικῆς Θρησκείας τῶν "Ἑλλήνων, ὁ ἀκρωτηριασμὸς τῶν ἀγαλμάτων τῶν θεῶν τῆς "Ελλάδος, ἡ πυρπόλησι τῶν βιβλιοθηκῶν, τὸ Χλείσιμο τῶν φιλοσοφικῶν σχολῶν καὶ ἡ ἁρπαγὴ τῆς περιουσίας τους, ἡ ἀ- παγόρευσι τῶν ᾿Ολυμπιαχκῶν ἀγώνων, ἡ βασανιστικὴ δολοφονία ἐθνικῶν ἱερέων καὶ γενικὰ ἡ τρομακτικὴ καταπίεσι τοῦ "Ελληνικοῦ πνεύματος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδοθοῦν στὸν Χριστό. Πουθενὰ στὰ λόγια καὶ στὰ ἔργα του ὁ Χριστὸς δὲν δίδαξε τὸ λυσσαλέο μῖσος, μὲ τὸ ὁποῖο οἱ δῆθεν Ἆρι- στιανοὶ ἐπιτεθήκανε σὲ κάθε τι τὸ Ελληνικό. ᾿Ιδιαίτερα πουθενὰ ὁ Χρι- στὸς δὲν μίλησε κατὰ τῶν "Ἑλλήνων. ᾿Απεναντίας μάλιστα τοὺς ἔχει ἐ- παινέσει. 'Οπωσδήποτε λοιπὸν φθάνουµε σὲ μιὰ συγκεχριµένη καὶ ἀναμφιαβήτη- τη διαπίστωσι: Τὸ κακὸ ποὺ διέπραξε ὁ Χριστιανισμὸς στὸν 'Ελληνισμὸ δὲν ἔχει προέλευσι τὸν Χριστό. Αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι πολέμησαν τὸν Ἑλληνι- σμὸ χρησιμοποίησαν τὸν Χριστιανισμό. ᾿Εν ὀνόματι τῆς ᾿Εχκλησίας τοῦ Χριστοῦ προξενήσανε ἀπαίσιες συμφορὲς σὲ βάρος τοῦ "Ελληνισμοῦ καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ γενικά. ᾿Ιδιαίτερα στοὺς πρώτους αἰῶνες τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας παρουσιάσθηκε σὲ μερικὲς περιόδους τέτοια ἀνθελληνικὴ ἔ- ξαρσι, ὥστε λίγο ἔλλειψε νὰ χαθῇ ὁ "Ἑλληνισμὸς καὶ μαζί του φυσικὰ οἱ πολιτιστικὲς ἀξίες ποὺ ἐκπροσωπεῖ.