Πρὸς ἀνωνυμογράφον κίναιδον ̓Εντάξει, μεγάλε! Καταλαβαίνω τὸ πρόβλημά σου... Πάσχεις νὰ ἐκτονωθῇς, ἀφοῦ δὲν βρίσκεται ἄνθρωπος νὰ σὲ «κανονίση», ἀλλὰ μὴ τὸ κάνῃς καὶ βούκινο. Δηλαδή δὲν βρίσκεται ἄνθρωπος νὰ θυσιαστῇ γιὰ τὴν «ἐπιστήμη» καὶ τό ̓ριξες στὶς ἀκροστιχίδες, Εἴπαμε, νὰ ἔχῃς κἄποια ἀπωθημένα" ἄντε καὶ ὀνειρώξεις. ̓Αλλὰ μέχρι τοῦ σημείου νὰ κἄνῃς καὶ τὸν φαλλὸ σύμβολο καὶ σῆμα κατατεθὲν τῆς ἀλληλογραφίας σου... ἓ παραπάει. Στὸ κἄτω-κάτω τῆς γραφῆς οἱ παραλῆπτες τῶν φαλλῶν, κι ἂν ἀκόμη θέλανε νὰ σὲ «βολέψουνε», πῶς θὰ σὲ βροῦνε; Βάλε καὶ μιὰ διεύθυνση... ̓Αλλά, μεγάλε, ἐκεῖνο ποὺ θαυμάζω σὲ σένα εἶναι ἡ ὑψηλὴ στιχουργική. ̓Εσύ, μεγάλε, ἀδικεῖσαι. Δὲν εἶσαι γιὰ ̓δῶ. ̓Απὸ Νόμπελ κι ἀπάνω. Φυσικά, θαυμάζω καὶ τὴν λεβεντιά σου. Λεβεντιὰ κιναίδου... Ἔτσι μ ̓ ἀρέσεις, ποὺ μπαίνεις στὰ ἴσα στὶς ἰδεολογικὲς μάχες καὶ παληκαρίσια τοὺς ξετινάζεις ὅλους μὲ τὰ «σημιτικᾶ», ὅπως γράφεις, ἐπιχειρήματά σου. Καὶ τί ἀτράνταχτα ἐπιχειρήματα” κυριολεκτικὰ τοῦ στόλου! Τώρα θὰ μοῦ πῆς καὶ σὺ μὲ τὴν σειρά σου, τί νὰ περιμένῃ κανεὶς ἀπὸ κίναιδο καὶ τσανάκι τῆς Διεθνοῦς ἐξουσίας; Γιὰ τὸ δεύτερο δὲν ὑπάρχει θεραπεία ἐκτὸς ἀπὸ κρύα ντοὺς καὶ ἠλεκτροσόκ' ὅσο γιὰ τὸ πρῶτο, ἡ λύση εἶναι φοβερὰ ἁπλῆ: Βάλε μιὰ ἀγγελία στὰ περιοδικᾶ «γνωριμιῶν» μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς ἀρεσκείας σου. Τί διάβολο... Δὲν θὰ βρεθῇ καὶ γιὰ σένα ἕνας φαλλός; Καὶ στὴν ἔσχατη περίπτωση, τώρα ποὺ ἡ ἐπιστήμη κἄνει θαύματα, πάρε ἕνα δονητή. ̓ ̓Αφοῦ δὲ ἐπιμένεις νὰ τὸ «παίζῃς» «συγγραφέας» καὶ «ἐπιστήμονας», γιατί δὲν ἐκτονώνεσαι σὲ ἄλλου εἴδους διατριβές; Τί τὶς θέλεις τὶς ἱστορικοφιλοσοφικὲς ἐνασχολήσεις;, ̓Εσύ, μεγάλε, θὰ κάνῃς θαύματα σὲ ρὸζ ἱστορίες. Ξέρεις, τώρα. ̓Απὸ κεῖνες ποὺ δημοσιεύονται σὲ περιοδικά «μόνον γιὰ ἄνδρες» καὶ ἄνω τῶν δεκαοκτὼ ἐτῶν. "Οχι τίποτε ἄλλο, ἀλλὰ εἶναι ἁμαρτία νὰ χάνονται τέτοια ταλέντα ἀπὸ τὴν διεθνῆ ρὸζ φιλολογία. Δηλαδὴ τί παραπάνω ἔχουν αὐτοὶ ποὺ σταδιοδρόμησαν σὲ ἀνάλογα θέματα καὶ περιοδικά. Τίποτε! Ἴσα-ἴσα ἐσὺ ὑπερτερεῖς, γιατὶ ἔχεις καὶ προσωπικὴ ἐμπειρία... στὶς καπνοσύρριγγες. ̓Αλλά, μεγάλε, ἔχω μιὰ ἀπορία. Λένε, πὼς τὰ τρία κακὰ τῆς μοίρας ἓνὸς ἀνθρώπου εἶναι νὰ εἶναι φτωχός, κίναιδος κι ἄσκημος. Τί ἀπ ̓ ὅλα εἶσαι, μεγάλε, καὶ βγῆκες στὴν πιάτσα καὶ προσπαθεῖς δι ̓ ἀλληλογραφίας νὰ ἀγρεύσῃς «συντρόφους»; Δὲν σὲ φτάναν, δηλαδή, ὅλα τ ̓ ἄλλα, ἀλλὰ βγῆκες καὶ γκαντέμης. ̓Εσύ, παιδί μου, εἶσαι τὸ κάτι ἄλλο. Κι ᾱντε μετὰ νὰ πείσῃς καὶ τοὺς «ἐργοδότες» σου, ὅτι κάνεις ἐντίμως καὶ «εὐόρκως» τὴν δουλειά σου... Πῶς νὰ σὲ πιστέψουν καὶ νὰ σὲ ξαναεμπιστευτοῦν, ποὺ ἔγινες ρεζίλι τῶν σκυλιῶν; Μὲ τὸ νὰ πέφτουν οἱ παραλῆπτες τῶν ἐπιστολῶν σου ξεροὶ στὰ γέλια --- ἔτσι θὰ πολεμήσῃς γιὰ τὴν « ̓ Εξουσία» καὶ τὰ ὑψηλὰ ἰδανικά της; Ἔτσι θὰ γίνουν οἱ σημίτες (...γενικῶς) ὁ περιούσιος Λαός; Δυὸ-τρεῖς σὰν καὶ σένα νὰ βροῦνε ἀκόμη, τὴν «ἔβαψε» ὁ ἀπανταχοῦ « ̓Εκλεκτὸς Λαός». Δὲν θὰ ξέρει ἀπὸ ποῦ νὰ λακκίση... Τοὐλάχιστον σεβάσου τὸ ψωμάκι ποὺ τρῶς. ̓Αφοῦ εἶναι γνωστὴ ἡ κρίση ποὺ ὑπάρχει στὴν ἀγορὰ ἐργασίας. Κι ἄντε νὰ βρῇς ἄλλη ξανά... Γιῶργος Πετρόπουλος