Πρὸς ἀνωνυμογράφον κίναιδον ᾿Εντάξει, μεγάλε! Καταλαβαίνω τὸ πρόβλημά σου... Πάσχεις νὰ ἐ- κτονωθῇς, ἀφοῦ δὲν βρίσκεται ἄνθρωπος νὰ σὲ «κανονίση», ἀλλὰ μὴ τὸ κάνῃς καὶ βούκινο. Δηλαδή δὲν βρίσκεται ἄνθρωπος νὰ θυσιαστῇ γιὰ τὴν «ἐπιστήμη» καὶ τό ᾿ριξες στὶς ἀκροστιχίδες, Εἴπαμε, νὰ ἔχῃς κἄ- ποια ἀπωθημένα" ἄντε καὶ ὀνειρώξεις. ᾿Αλλὰ μέχρι τοῦ σημείου νὰ κἄ- νῃς καὶ τὸν φαλλὸ σύμβολο καὶ σῆμα κατατεθὲν τῆς ἀλληλογραφίας σου... ἓ παραπάει. Στὸ κἄτω-κάτω τῆς γραφῆς οἱ παραλῆπτες τῶν φαλ- λῶν, κι ἂν ἀκόμη θέλανε νὰ σὲ «βολέψουνε», πῶς θὰ σὲ βροῦνε; Βάλε καὶ μιὰ διεύθυνση... ᾿Αλλά, μεγάλε, ἐκεῖνο ποὺ θαυμάζω σὲ σένα εἶναι ἡ ὑψηλὴ στιχουρ- γική. ᾿Εσύ, μεγάλε, ἀδικεῖσαι. Δὲν εἶσαι γιὰ ᾿δῶ. ᾿Απὸ Νόμπελ κι ἀπά- νω. Φυσικά, θαυμάζω καὶ τὴν λεβεντιά σου. Λεβεντιὰ κιναίδου... Ἔτσι μ᾽ ἀρέσεις, ποὺ μπαίνεις στὰ ἴσα στὶς ἰδεολογικὲς μάχες καὶ παληκαρί- σια τοὺς ξετινάζεις ὅλους μὲ τὰ «σημιτικᾶ», ὅπως γράφεις, ἐπιχειρήματά σου. Καὶ τί ἀτράνταχτα ἐπιχειρήματα” κυριολεκτικὰ τοῦ στόλου! Τώρα θὰ μοῦ πῆς καὶ σὺ μὲ τὴν σειρά σου, τί νὰ περιμένῃ κανεὶς ἀπὸ κίναιδο καὶ τσανάκι τῆς Διεθνοῦς ἐξουσίας; Γιὰ τὸ δεύτερο δὲν ὑπάρχει θερα- πεία ἐκτὸς ἀπὸ κρύα ντοὺς καὶ ἠλεκτροσόκ' ὅσο γιὰ τὸ πρῶτο, ἡ λύση εἶναι φοβερὰ ἁπλῆ: Βάλε μιὰ ἀγγελία στὰ περιοδικᾶ «γνωριμιῶν» μὲ τὸ περιεχόµενο τῆς ἀρεσκείας σου. Τί διάβολο... Δὲν θὰ βρεθῇ καὶ γιὰ σέ- να ἕνας φαλλός; Καὶ στὴν ἔσχατη περίπτωση, τώρα ποὺ ἡ ἐπιστήμη κἄ- νει θαύματα, πάρε ἕνα δονητή. ᾿᾽Αφοῦ δὲ ἐπιμένεις νὰ τὸ «παίζῃς» «συγγραφέας» καὶ «ἐπιστήμονας», γιατί δὲν ἐκτονώνεσαι σὲ ἄλλου εἴδους διατριβές; Τί τὶς θέλεις τὶς ἱστο- ρικοφιλοσοφικὲς ἐνασχολήσεις;, ᾿Εσύ, μεγάλε, θὰ κάνῃς θαύματα σὲ ρὸζ ἱστορίες. Ξέρεις, τώρα. ᾿Απὸ κεῖνες ποὺ δημοσιεύονται σὲ περιοδι- κά «μόνον γιὰ ἄνδρες» καὶ ἄνω τῶν δεκαοκτὼ ἐτῶν. "Οχι τίποτε ἄλλο, ἀλλὰ εἶναι ἁμαρτία νὰ χάνονται τέτοια ταλέντα ἀπὸ τὴν διεθνῆ ρὸζ φι- λολογία. Δηλαδὴ τί παραπάνω ἔχουν αὐτοὶ ποὺ σταδιοδρόµησαν σὲ ἀνά- λογα θέµατα καὶ περιοδικά. Τίποτε! Ἴσα-ἴσα ἐσὺ ὑπερτερεῖς, γιατὶ ἔχεις καὶ προσωπικὴ ἐμπειρία... στὶς καπνοσύρριγγες. ᾽Αλλά, μεγάλε, ἔχω μιὰ ἀπορία. Λένε, πὼς τὰ τρία κακὰ τῆς μοίρας ἓ- νὸς ἀνθρώπου εἶναι νὰ εἶναι φτωχός, κίναιδος κι ἄσκημος. Τί ἀπ᾿ ὅλα εἶσαι, μεγάλε, καὶ βγῆκες στὴν πιάτσα καὶ προσπαθεῖς δι᾽ ἀλληλογρα- φίας νὰ ἀγρεύσῃς «συντρόφους»; Δὲν σὲ φτάναν, δηλαδή, ὅλα τ᾿ ἄλλα, ἀλλὰ βγῆκες καὶ γκαντέμης. ᾿Εσύ, παιδί μου, εἶσαι τὸ κάτι ἄλλο. Κι ᾱ- ντε μετὰ νὰ πείσῃς καὶ τοὺς «ἐργοδότες» σου, ὅτι κάνεις ἐντίμως καὶ «εὐόρκως» τὴν δουλειά σου... Πῶς νὰ σὲ πιστέψουν καὶ νὰ σὲ ξαναεμπι- στευτοῦν, ποὺ ἔγινες ρεζίλι τῶν σκυλιῶν; Μὲ τὸ νὰ πέφτουν οἱ παραλῆ- πτες τῶν ἐπιστολῶν σου ξεροὶ στὰ γέλια --- ἔτσι θὰ πολεμήσῃς γιὰ τὴν «᾿ Εξουσία» καὶ τὰ ὑψηλὰ ἰδανικά της; Ἔτσι θὰ γίνουν οἱ σημίτες (...γε- νικῶς) ὁ περιούσιος Λαός; Δυὸ-τρεῖς σὰν καὶ σένα νὰ βροῦνε ἀκόμη, τὴν «ἔβαψε» ὁ ἀπανταχοῦ «᾿Εκλεκτὸς Λαός». Δὲν θὰ ξέρει ἀπὸ ποῦ νὰ λακκίση... Τοὐλάχιστον σεβάσου τὸ ψωμάκι ποὺ τρῶς. ᾿Αφοῦ εἶναι γνωστὴ ἡ κρίση ποὺ ὑπάρχει στὴν ἀγορὰ ἐργασίας. Κι ἄντε νὰ βρῇς ἄλλη ξανά... Γιῶργος Πετρόπουλος