ΣΥΓΑΡΟΝΟΙ «ἈΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ « 9 Ν Ε9 Ο «ἀγωνιστὴς» (τοῦ λαοῦ) 'Ο σύγχρονος «ἀγωνιστὴς» τοῦ λαοῦ ἀποτελεῖ τὸν ἀντίποδα τοῦ ἡρωικοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ἀνδρείου δηλαδὴ καὶ σεμνοῦ ἀνθρώπου πού χει τὸ φιλότιμο καὶ τὴν τιμὴ ὡς ὑπέρατα ἀγαθὰ καὶ ἀξίες. ̓Ετοῦτος εἶναι «ἥρως ποικίλος», δηλαδὴ στιγματισμένος, γεμᾶτος πάθη κι ἀδυναμίες, θρασύτητα καὶ ἀλαζονεία, ὑστεροβουλία καὶ ἀσυνέπεια. 'Ο σύγχρονος λαϊκὸς «ἀγωνιστὴς» εἶναι μικρό, λογοκρατούμενο ἄτομο, ποὺ ἆγωνίζεται γιὰ τὰ ὑλικά του συμφέροντα, τὸν εὐδαιμονισμὸ καὶ τὶς ἀνέσεις του, καὶ ποὺ γιὰ τὴν ἀπόκτησή τους χρησιμοποιεῖ ἀπαράδεκτα γιὰ ὁμαλὸ ἄνθρωπο μέσα καὶ μεθόδους ἤτοι τὴ στάση ἐργασίας καὶ τὴν ἀπεργία πείνας, τὰ συλλαλητήρια καὶ τὶς πορεῖες διαμαρτυρίας, τὴ συκοφάντηση τῶν πολιτικῶν του ἀντιπάλων καὶ τὴ διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας, τοὺς δικαστικοὺς ἀγῶνες καὶ τοὺς πολιτικοὺς διωγμοὺς κ.ο.κ. Δὲν αἰσχύνεται ὅμως γιὰ τοὺς «ἀγῶνες» του αὐτούς' ἀπεναντίας αἰσθάνεται περήφανος καὶ ζητεῖ ἀπὸ τὸ λαὸ τίτλους τιμῆς καὶ διπλώματα ἀνδρείας. 'Ο «ἀγωνιστὴς» τοῦ λαοῦ προέρχεται ἀπ ̓ τὶς κατώτατες λαϊκὲς μᾶζες κι ἰδιαίτερα ἀπ ̓ αὐτὲς τῶν ἀπροσάρμοστων καὶ ἀποτυχημένων τῆς ζωῆς, ὄχι σπάνια δὲ ἀπ ̓ τοὺς τρόφιμους τῶν φυλακῶν καὶ τῶν χαμαιτυπείων. Δὲν χρειάζονται ἰδιαίτερα προσόντα γιὰ τὴν ἀνάδειξη τοῦ οἱονδήποτε ὡς λαϊκοῦ ἀγωνιστῆ: γιατὶ ἡ ἐπιλογή του γίνεται ἄμεσα ἀπὸ τοὺς ὁμοίους του. ̓Αρκεῖ λοιπὸν νὰ εἶναι θρασὺς καὶ ὑβριστὴς τῆς ἐννόμου τάξεως, φανατικὸς καὶ ἐμπαθής, ἀλαζὼν καὶ φίλαυτος, πολυλογᾶς καὶ «φιγουρατζῆς». Ὃ λαϊκὸς «ἀγωνιστὴς» αἰσθάνεται ἀκαταμάχητη ἕλξη ἀπὸ τὶς παντὸς εἴδους ἀντι-ατομικές, ὁμαδιστικὲς καὶ ἀγελαῖες θεωρίες, ἔχει ἔμφυτη δὲ τὴν τάση γιὰ ὁμαδοποίηση καὶ ὀργάνωση. Μέσα στοὺς κόλπους τῆς ὀργάνωσης λησμονεῖ τὸ ἄθλιο παρελθόν του, ἀναβαπτίζεται κι ἐνδύεται ἕνα νέο προσωπεῖο' πάνω ἀπ ̓ ὅλα ὅμως γαληνεύει καὶ ἀποκτᾶ αἴσθημα ἀσφαλείας κι αὐτοπεποίθησης... Γιατὶ στὸ βάθος ὁ τύπος αὐτὸς εἶναι δειλὸς --- κι ἀναθαρρεύει χάρη στὴν ὀργάνωση μόνο! Ὁ «ἀγωνιστὴς» τοῦ λαοῦ κατὰ κανόνα εἶναι ὀκνηρὸς καὶ φυγόπονος, καί, ἀντὶ νὰ ἐργάζεται καὶ νὰ δημιουργῆ, διέρχεται τὶς ὧρες του στὰ καφενεῖα, συνάγελαζόμενος μὲ τοὺς ὁμοίους του καὶ συνασπιζόμενος ἐναντίον τῶν μεγάλων ἀτόμων, τῶν πολιτικῶν καὶ καλλιτεχνικῶν ἀναστημάτων, τῶν οἰκονομικὰ ἰσχυρῶν ἢ καὶ ἁπλῶν νοικοκυραίων, τοὺς ὁποίους μισεῖ θανάσιμα, διότι ἀντιπαραθέτοντας τὸν ξαυτό του στὸ πρόσωπο τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν βλέπει τὴ δική του ἀναξιότητα. Ὃ λαϊκὸς «ἀγωνιστής», σχεδὸν πάντοτε, ἀνήκει στὶς «δημοκρατικὲς» καὶ «προοδευτικὲς» δυνάμεις τοῦ τόπου. ̓Εχει ὅμως περίεργες ἀντιλήψεις περὶ δημοκρατίας καὶ προόδου! Δὲν παραδέχεται, γιὰ παράδειγμα, καμμιὰ μορφὴ δημοκρατίας πέραν τῆς δικῆς του, ἡ ὁποία τοῦ παρέχει τὸ δικαίωμα νὰ τρέφεται ὡς παράσιτος, νὰ ὑπεξαιρῆ τὶς περιουσίες τῶν ἄλλων, νὰ ὑβρίζη καὶ νὰ συκοφαντῆ, νὰ ἐμποδίζη τὴν κυκλοφορία καὶ νὰ καταστρέφη τὰ πάντα, νὰ κατεβάζη τοὺς διακόπτες τῆς Δ.Ε.Η., ἐφόσον τοῦ παρέχεται ἡ δυνατότητα κ.ο.κ. Τὸν ἀστυνομικὸ ὡσαύτως ἢ τὸν ἁπλὸ πολίτη, ποὺ θὰ προσπαθήσει νὰ τὸν ἐμποδίση, τὸν χα-