ΣΥΓΑΡΟΝΟΙ «ἈΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ « 9 Ν Ε- 9 Ο «ἀγωνιστὴς» (τοῦ λαοῦ) 'Ο σύγχρονος «ἀγωνιστὴς» τοῦ λαοῦ ἀποτελεῖ τὸν ἀντίποδα τοῦ ἡρωικοῦ ἀν- θρώπου, τοῦ ἀνδρείου δηλαδὴ καὶ σεμνοῦ ἀνθρώπου πού χει τὸ φιλότιμο καὶ τὴν τιμὴ ὡς ὑπέρατα ἀγαθὰ καὶ ἀξίες. ᾿Ετοῦτος εἶναι «ἥρως ποικίλος», δηλαδὴ στιγµατισµένος, γεμᾶτος πάθη κι ἀδυναμίες, θρασύτητα καὶ ἀλαζονεία, ὑστερο- βουλία καὶ ἀσυνέπεια. 'Ο σύγχρονος λαϊκὸς «ἀγωνιστὴς» εἶναι μικρό, λογοκρατούµενο ἄτομο, ποὺ ἆ- γωνίζεται γιὰ τὰ ὑλικά του συμφέροντα, τὸν εὐδαιμονισμὸ καὶ τὶς ἀνέσεις του, καὶ ποὺ γιὰ τὴν ἀπόκτησή τους χρησιμοποιεῖ ἀπαράδεκτα γιὰ ὁμαλὸ ἄνθρωπο μέ- σα καὶ μεθόδους ἤτοι τὴ στάση ἐργασίας καὶ τὴν ἀπεργία πείνας, τὰ συλλαλητή- ρια καὶ τὶς πορεῖες διαμαρτυρίας, τὴ συκοφάντηση τῶν πολιτικῶν του ἀντιπάλων καὶ τὴ διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας, τοὺς δικαστικοὺς ἀγῶνες καὶ τοὺς πολιτι- κοὺς διωγμοὺς κ.ο.κ. Δὲν αἰσχύνεται ὅμως γιὰ τοὺς «ἀγῶνες» του αὐτούς' ἀπενα- ντίας αἰσθάνεται περήφανος καὶ ζητεῖ ἀπὸ τὸ λαὸ τίτλους τιμῆς καὶ διπλώματα ἀνδρείας. 'Ο «ἀγωνιστὴς» τοῦ λαοῦ προέρχεται ἀπ᾽ τὶς κατώτατες λαϊκὲς μᾶζες κι ἰδιαί- τερα ἀπ᾿ αὐτὲς τῶν ἀπροσάρμοστων καὶ ἀποτυχημένων τῆς ζωῆς, ὄχι σπάνια δὲ ἀπ᾿ τοὺς τρόφιµους τῶν φυλακῶν καὶ τῶν χαμαιτυπείων. Δὲν χρειάζονται ἰδιαί- τερα προσόντα γιὰ τὴν ἀνάδειξη τοῦ οἱονδήποτε ὡς λαϊκοῦ ἀγωνιστῆ: γιατὶ ἡ ἐ- πιλογή του γίνεται ἄμεσα ἀπὸ τοὺς ὁμοίους του. ᾿Αρκεῖ λοιπὸν νὰ εἶναι θρασὺς καὶ ὑβριστὴς τῆς ἐννόμου τάξεως, φανατικὸς καὶ ἐμπαθής, ἀλαζὼν καὶ φίλαυτος, πολυλογᾶς καὶ «φιγουρατζῆς». Ὃ λαϊκὸς «ἀγωνιστὴς» αἰσθάνεται ἀκαταμάχητη ἕλξη ἀπὸ τὶς παντὸς εἴδους ἀντι-ατομικές, ὁμαδιστικὲς καὶ ἀγελαῖες θεωρίες, ἔχει ἔμφυτη δὲ τὴν τάση γιὰ ὁ- µαδοποίηση καὶ ὀργάνωση. Μέσα στοὺς κόλπους τῆς ὀργάνωσης λησμονεῖ τὸ ἄ- θλιο παρελθόν του, ἀναβαπτίζεται κι ἐνδύεται ἕνα νέο προσωπεῖο' πάνω ἀπ᾽ ὅλα ὅμως γαληνεύει καὶ ἀποκτᾶ αἴσθημα ἀσφαλείας κι αὐτοπεποίθησης... Γιατὶ στὸ βάθος ὁ τύπος αὐτὸς εἶναι δειλὸς --- κι ἀναθαρρεύει χάρη στὴν ὀργάνωση µόνο! Ὁ «ἀγωνιστὴς» τοῦ λαοῦ κατὰ κανόνα εἶναι ὀκνηρὸς καὶ φυγόπονος, καί, ἀντὶ νὰ ἐργάζεται καὶ νὰ δημιουργῆ, διέρχεται τὶς ὧρες του στὰ καφενεῖα, συνάγελα- ζόμενος μὲ τοὺς ὁμοίους του καὶ συνασπιζόµενος ἐναντίον τῶν μεγάλων ἀτόμων, τῶν πολιτικῶν καὶ καλλιτεχνικῶν ἀναστημάτων, τῶν οἰκονομικὰ ἰσχυρῶν ἢ καὶ ἁπλῶν νοικοκυραίων, τοὺς ὁποίους μισεῖ θανάσιμα, διότι ἀντιπαραθέτοντας τὸν ξαυτό του στὸ πρόσωπο τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν βλέπει τὴ δική του ἀναξιότητα. Ὃ λαϊκὸς «ἀγωνιστής», σχεδὸν πάντοτε, ἀνήκει στὶς «δημοκρατικὲς» καὶ «προοδευτικὲς» δυνάμεις τοῦ τόπου. ᾿Εχει ὅμως περίεργες ἀντιλήψεις περὶ δη- µοκρατίας καὶ προόδου! Δὲν παραδέχεται, γιὰ παράδειγµα, καμμιὰ μορφὴ δηµο- κρατίας πέραν τῆς δικῆς του, ἡ ὁποία τοῦ παρέχει τὸ δικαίωµα νὰ τρέφεται ὡς παράσιτος, νὰ ὑπεξαιρῆ τὶς περιουσίες τῶν ἄλλων, νὰ ὑβρίζη καὶ νὰ συκοφαντῆ, νὰ ἐμποδίζη τὴν κυκλοφορία καὶ νὰ καταστρέφη τὰ πάντα, νὰ κατεβάζη τοὺς διακόπτες τῆς Δ.Ε.Η., ἐφόσον τοῦ παρέχεται ἡ δυνατότητα κ.ο.κ. Τὸν ἀστυνομι- κὸ ὡσαύτως ἢ τὸν ἁπλὸ πολίτη, ποὺ θὰ προσπαθήσει νὰ τὸν ἐμποδίση, τὸν χα-