ΕΘΝΙΚΑ Πρὸς κληρονομοῦντας τὸ βουλευτικὸν ἀξίωμα ἐκ τῶν ἑαυτῶν πατέρων καὶ πάππων Α ́ ἐπιστολῆς Νεμέσεως τὸ ἀνάγνωσμα ΚΥΡΙΟΙ͂. Εἶμαι καὶ ἐγὼ ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς πολίτες δευτέρας κατηγορίας τῆς σύγχρονης "Ελλάδος. ̓Ονομάζομαι Νέμεσις. Ἔχω τὸ ἴδιο ὄνομα μὲ τὴν γιαγιά μου. Κάποτε ἦταν καὶ συνώνυμη μὲ τὴν Δικαιοσύνη. ̓Αλλὰ αὐτὸ τὰ πολὺ παλιὰ χρόνια.., ̓Απὸ τότε πέρασαν αἰῶνες ὁλόκληροι, πολλὰ ἄλλαξαν, ἀλλὰ ἤλπιζα ὅτι κάποτε θὰ μποροῦσα νὰ βρῶ τὸν τάφο τῆς γιαγιᾶς μου μέσα ἀπὸ τὰ χαλάσματα καὶ τὶς πέτρες ποὺ τῆς τσάκισαν τὸ κορμί. Δὲν περιμένω βέβαια νὰ τὴν βρῶ ζωντανὴ μετὰ ἀπὸ τόσο καιρό. Βέβαια ὑπάρχει καὶ μιὰ μικρὴ ἐλπίδα νὰ τὴν βρῶ, ἴσως τραυματισμένη, καὶ σιγὰ-σιγὰ νὰ βρῶ καὶ κάποιους ἄλλους, γιὰ νὰ τὴν βοηθήσουμε νὰ σταθεῖ καὶ πάλι στὰ πόδια τῆς. Καταλαβαίνετε ὅμως, πώς, ἐὰν μπορέσουμε ἐπιτέλους νὰ τὴν στήσουμε, θὰ πρέπει νὰ τῆς βγάλουμε καὶ μιὰ καινούργια ταυτότητα, γιατὶ πέρασαν τόσα χρόνια... ̓Εγὼ ὅμως εἶμαι πολὺ μικρός, γιὰ νὰ μπορέσω νὰ τὰ καταφέρω μόνος μου. Ἔτσι πῆγα σὲ ἕνα μεγάλο κτήριο, ποὺ εἶχε ἀπ ̓ ἔξω πολλὰ περιστεράκια καὶ ζήτησα νὰ βρῶ κάποιον, γιὰ νὰ μὲ βοηθήσει. ̓Εκεῖ κάποιος κύριος, ποὺ τὸν φώναζαν ὅλοι ὑπουργὸ καὶ ἦταν λέει γιὰ τὰ ἐσωτερικὰ πράγματα, μοῦ εἶπε ὅτι μπορεῖ νὰ μὲ βοηθήσει. Μὲ ρώτησε τότε τί θρησκεῖα εἶχε, γιὰ νὰ τὴν γράψουμε πάνω στὴν ταυτότητά της. ̓Εγὼ τοῦ εἶπα, ὅτι γεννήθηκε στὴν ̓Ελλάδα καὶ ὅτι ἡ θρησκεία της ἦταν ἡ ̓Ελληνική. «Δὲν ὑπάρχει τέτοια θρησκεία πιά», μοῦ εἶπε γελῶντας" «τώρα ἐδῶ ὑπάρχουν χριστιανοί. Θεός μας εἶναι ὁ Χριστός, ποὺ γεννήθηκε στὴν ̓Ιουδαία». ̓Απορημένος τὸν κύτταξα ἀκούγοντας γιὰ πρώτη φορὰ ἐκεῖνα τὰ λό̓Εγὼ τόσα χρόνια ἔψαχνα μέσ ̓ στὰ δικά μας χαλάσματα, μήπως για. τὴν βρῶ. Ἤμουν τόσο μακρυὰ ἀπ ̓ αὐτὸν τὸν κόσμο; Πέρασε λοιπὸν τόσος καιρός: Τότε κατάλαβα, γιατὶ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἔνιωθα ἕνα μικρὸ παιδὶ μπροστὰ στὴν αἰωνιότητα τῆς γιαγιᾶς μου. Κύτταξα τὸν ἄνθρωπο αὐτὸν μέσα στὰ μάτια. Εἶδα τὴν ὑπεροψία καὶ τὸ ψεύτικο μεγαλεῖο, ποὺ σοῦ δίνει ὁ ἀνθρώπινος ἐγωισμός. Κύτταξα τὴν σκιὰ ποὺ ἔρριχνε ὁ ἥλιος ἀπὸ πίσω του, πάνω στὸ πλακόστρωτο τῆς πα