ΕΘΝΙΚΑ Πρὸς κληρονομοῦντας τὸ βουλευτικὸν ἀξίωμα ἐκ τῶν ἑαυτῶν πατέρων καὶ πάππων Α΄ ἐπιστολῆς Νεμέσεως τὸ ἀνάγνωσμα ΚΥΡΙΟΙ͂. Εἶμαι καὶ ἐγὼ ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς πολίτες δευτέρας κατηγορίας τῆς σύγχρονης "Ελλάδος. ᾿Ονομάζοµαι Νέμεσις. Ἔχω τὸ ἴδιο ὄνομα μὲ τὴν γιαγιά µου. Κάποτε ἦταν καὶ συνώνυμη μὲ τὴν Δικαιοσύνη. ᾿Αλλὰ αὐτὸ τὰ πολὺ παλιὰ χρό- νια.., ᾿Απὸ τότε πέρασαν αἰῶνες ὁλόκληροι, πολλὰ ἄλλαξαν, ἀλλὰ ἤλπιζα ὅτι κάποτε θὰ μποροῦσα νὰ βρῶ τὸν τάφο τῆς γιαγιᾶς µου µέσα ἀπὸ τὰ χαλάσματα καὶ τὶς πέτρες ποὺ τῆς τσάκισαν τὸ κορμί. Δὲν περιμένω βέβαια νὰ τὴν βρῶ ζωντανὴ μετὰ ἀπὸ τόσο καιρό. Βέ- βαια ὑπάρχει καὶ μιὰ μικρὴ ἐλπίδα νὰ τὴν βρῶ, ἴσως τραυματισμένη, καὶ σιγὰ-σιγὰ νὰ βρῶ καὶ κάποιους ἄλλους, γιὰ νὰ τὴν βοηθήσουμε νὰ στα- θεῖ καὶ πάλι στὰ πόδια τῆς. Καταλαβαίνετε ὅμως, πώς, ἐὰν μπορέσουμε ἐπιτέλους νὰ τὴν στή- σουμε, θὰ πρέπει νὰ τῆς βγάλουμε καὶ μιὰ καινούργια ταυτότητα, γιατὶ πέρασαν τόσα χρόνια... ᾿Εγὼ ὅμως εἶμαι πολὺ μικρός, γιὰ νὰ μπορέσω νὰ τὰ καταφέρω μόνος μου. Ἔτσι πῆγα σὲ ἕνα μεγάλο κτήριο, ποὺ εἶχε ἀπ᾿ ἔξω πολλὰ περι- στεράκια καὶ ζήτησα νὰ βρῶ κάποιον, γιὰ νὰ μὲ βοηθήσει. ᾽Εκεῖ κάποιος κύριος, ποὺ τὸν φώναζαν ὅλοι ὑπουργὸ καὶ ἦταν λέει γιὰ τὰ ἐσωτερικὰ πράγματα, μοῦ εἶπε ὅτι μπορεῖ νὰ μὲ βοηθήσει. Μὲ ρώτησε τότε τί θρησκεῖα εἶχε, γιὰ νὰ τὴν γράψουμε πάνω στὴν ταυτότητά της. ᾿Εγὼ τοῦ εἶπα, ὅτι γεννήθηκε στὴν ᾿Ελλάδα καὶ ὅτι ἡ θρησκεία της ἦταν ἡ ᾿Ελληνική. «Δὲν ὑπάρχει τέτοια θρησκεία πιά», μοῦ εἶπε γελῶντας" «τώρα ἐδῶ ὑ- πάρχουν χριστιανοί. Θεός μας εἶναι ὁ Χριστός, ποὺ γεννήθηκε στὴν ᾿Ιουδαία». ᾿Απορημένος τὸν κύτταξα ἀκούγοντας γιὰ πρώτη φορὰ ἐκεῖνα τὰ λό- για. ᾿Εγὼ τόσα χρόνια ἔψαχνα μέσ᾽ στὰ δικά µας χαλάσματα, μήπως τὴν βρῶ. Ἤμουν τόσο μακρυὰ ἀπ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο; Πέρασε λοιπὸν τό- σος καιρός: Τότε κατάλαβα, γιατὶ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἔνιωθα ἕνα μικρὸ παιδὶ μπροστὰ στὴν αἰωνιότητα τῆς γιαγιᾶς μου. Κύτταξα τὸν ἄνθρωπο αὐτὸν μέσα στὰ μάτια. Εἶδα τὴν ὑπεροψία καὶ τὸ ψεύτικο μεγαλεῖο, ποὺ σοῦ δίνει ὁ ἀνθρώπινος ἐγωισμός. Κύτταξα τὴν σκιὰ ποὺ ἔρριχνε ὁ ἥλιος ἀπὸ πίσω του, πάνω στὸ πλακόστρωτο τῆς πα