Νεοέλληνες καὶ ἐργασία Ὕστερα ἀπὸ μιὰ διάλεξή του ἄρχαιογνωστικοῦ ἐνδιαφέροντος για τὸ εὐρὺ κοινὸ ἕνα βράδυ σὲ κεντρικὴ αἴθουσα τῆς ̓Αθήνας ἕνας φιλόλογος καθηγητὴς Πανεπιστημίου μᾶς εἶπε σὲ στενὸ κύκλο φίλων: «Τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημα τῶν τελευταίων ἑλληνικῶν κυβερνήσεων --καὶ τῶν μὲν καὶ τῶν δὲ --- εἶναι ὅτι ἔμαθαν τοὺς μαθητὲς νὰ μὴν διαβάζουν καὶ τοὺς ἐργαζόμενους νὰ μὴν ἐργάζονται. Κάποτε (πρὸ τῶν ραγδαίων διεθνῶν ἀνακατατάξεων) ρώτησα σὲ προφορική ἐξέταση μιὰ φοιτήτρια: “Πέστε μας, δεσποινίς, τὶ λέει ὁ Πλάτων περὶ χρηστῆς διακυβερνήσεως τῆς πολιτείας’. Καὶ ἐκείνη μοῦ ἀπαντάει ἀναιδέστατα: “ ̓Εμένα δὲ μ ̓ ἐνδιαφέρει τὶ λέει ὁ Πλάτων, μ ̓ ἐνδιαφέρει μόνο τὶ λέει ὁ Μάρξ!" “Πολὺ καλά. Πέστε μου τότε τὶ λέει ὁ Μάρξ περὶ Πλάτωνος”, τὴ ρωτάω ἐγώ. Καὶ δὲν ἤξερε νὰ μοῦ πεῖ, ὁπότε τὴν κόβω. ̓Απ ̓ τὴν ἅλλη μεριὰ αὐτὲς οἱ συνεχόμενες ἀπεργίες στὴν ̓ Ελλάδα ἔχουν καταντήσει πληγὴ καὶ θὰ βουλιάξουν τὸν τόπο, ἂν δὲν τὸν ἔχουν βουλιάξει ἤδη. Στὴν ̓Ιαπωνία, σὲ περίπτωση ἀπεργίας, οἱ ἐργαζόμενοι πᾶνε στὶς δουλειές τους, δουλεύουν κανονικά, ἀλλὰ φορᾶνε ἕνα μαῦρο περιβραχιόνιο ποὺ γράφει πάνω ΑΠΕΡΓΩ. Στὸν τόπο ὅμως ποὺ ἀνθεῖ φαιδρὰ πορτοκαλέα, γιὰ νὰ δώσουμε ἕνα πρόσφατο παράδειγμα, ἡ πολύμηνη ἐργατικὴ ᾱπεργία τῶν ὑπαλλήλων της ἀνάγκασε τὴν “Πιρέλλι”’ νὰ κλείσει τὸ ἐργοστάσιο της στὴν Πάτρα, τὸ ὁποῖο εἶχε ἀνοίξει ὅταν ἤσασταν ἐσεῖς πολὺ μικρὰ παιδιά. Καὶ ἐπειδὴ οὕτως ἢ ἄλλως οἱ μεγάλες πολυεθνικὲς ἕταιρεῖες τείνουν νὰ μεταφέρουν τὰ ἐργοστάσιά τους ἀπὸ τὴν Εὐρώπη στὴ Νοτιοανατολική ̓Ασία λόγῳ τῶν φθηνότερων ἐργατικῶν, οἱ ́Ελληνες ἐργάτες τῆς “Πιρέλλι”’ κάναν χαρακίρι. Βρισκόμαστε στὰ χειρότερά μας. Εἵμαστε πλεονέκτες. φθονεροὶ καὶ "ἔξυπνοι”. ̓Απεργοῦμε γιὰ τὴν ἔγχρωμη τηλεόραση καὶ ἀπατᾶμε τὴ γυναῖκα μας γιὰ τὸ πουλί μας. Ζήτω ποὺ καήκαμε!». Τότε συμπληρώνω ἐγώ: «Στὴ Γερμανία, ὅταν γίνεται ἀπεργία, οἱ ὑπάλληλοι εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ μεταβοῦν στοὺς χώρους ἐργασίας τους, ἀλλα νὰ μὴν ἐργάζονται. Ὄχι ὅπως ἐδῶ, ποὺ ὅλοι πᾶνε γιὰ Ψώνια στὰ μαγαζιά. ̓ Επίσης ὁρισμένες κατηγορίες ἐπαγγελμάτων κοινῆς ὠφελείας εἶναι ἁδιανόητο ἢ ἆπαγορεύεται νὰ ἀπεργοῦν, ὅπως: γιατροί. νοσοκόμοι, δάσκαλοι, καθηγητές, ὁδηγοὶ λεωφορείων κ.τ.λ. Γενικὰ ὅμως σπανίως γίνονται ἀπεργίες στὴν Γερμανία, γιατὶ ἐργαζόμενοι καὶ ἐργοδότες τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς συνήθως διὰ τῆς λογικῆς τὰ βρίσκουν. Ἔχετε ἀκούσει ἐσεῖς συχνὰ νὰ ἔγινε ἀπεργία στὴν πάλαι ποτὲ Δυτικὴ Γερμανία... ̓Ενῶ ἐδῶ γίνονται ᾱπεργίες χωρὶς κανένα λόγο. Τσακώνονται γιὰ τὸ ἀσφαλιστικό, ἐνῶ δὲν ἔχουμε ἀσφαλιστικὸ καὶ σκοτώνονται γιὰ τὶς συγκοινωνίες, ἐνῶ δὲν ἔχουμε συγκοινωνίες». Τότε μπαίνει στὴ συζήτηση ἕνας χημικός: «Οἱ πιὸ πολλοὶ Ἕλληνες θέλουν νὰ πληρώνονται. χωρὶς νὰ δουλεύουν». --α