Νεοέλληνες καὶ ἐργασία Ὕστερα ἀπὸ μιὰ διάλεξή του ἄρχαιογνωστικοῦ ἐνδιαφέροντος για τὸ εὐρὺ κοινὸ ἕνα βράδυ σὲ κεντρικὴ αἴθουσα τῆς ᾿Αθήνας ἕνας φιλό- λογος καθηγητὴς Πανεπιστηµίου μᾶς εἶπε σὲ στενὸ κύκλο φίλων: «Τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημα τῶν τελευταίων ἑλληνικῶν κυβερνήσεων --καὶ τῶν μὲν καὶ τῶν δὲ --- εἶναι ὅτι ἔμαθαν τοὺς μαθητὲς νὰ μὴν διαβά- ζουν καὶ τοὺς ἐργαζόμενους νὰ μὴν ἐργάζονται. Κάποτε (πρὸ τῶν ρα- γδαίων διεθνῶν ἀνακατατάξεων) ρώτησα σὲ προφορική ἐξέταση μιὰ φοιτήτρια: “Πέστε µας, δεσποινίς, τὶ λέει ὁ Πλάτων περὶ χρηστῆς δια- κυβερνήσεως τῆς πολιτείας’. Καὶ ἐκείνη μοῦ ἀπαντάει ἀναιδέστατα: “᾿Εμένα δὲ μ᾽ ἐνδιαφέρει τὶ λέει ὁ Πλάτων, μ᾽ ἐνδιαφέρει µόνο τὶ λέει ὁ Μάρξ!" “Πολὺ καλά. Πέστε µου τότε τὶ λέει ὁ Μάρξ περὶ Πλάτωνος”, τὴ ρωτάω ἐγώ. Καὶ δὲν ἤξερε νὰ μοῦ πεῖ, ὁπότε τὴν κόβω. ᾿Απ᾽ τὴν ἅλ- λη μεριὰ αὐτὲς οἱ συνεχόμενες ἀπεργίες στὴν ᾿ Ελλάδα ἔχουν καταντή- σει πληγὴ καὶ θὰ βουλιάξουν τὸν τόπο, ἂν δὲν τὸν ἔχουν βουλιάξει ἤδη. Στὴν ᾿Ιαπωνία, σὲ περίπτωση ἀπεργίας, οἱ ἐργαζόμενοι πᾶνε στὶς δου- λειές τους, δουλεύουν κανονικά, ἀλλὰ φορᾶνε ἕνα μαῦρο περιβραχιόνιο ποὺ γράφει πάνω ΑΠΕΡΓΩ. Στὸν τόπο ὅμως ποὺ ἀνθεῖ φαιδρὰ πορτοκαλ- έα, γιὰ νὰ δώσουμε ἕνα πρόσφατο παράδειγµα, ἡ πολύμηνη ἐργατικὴ ᾱ- περγία τῶν ὑπαλλήλων της ἀνάγκασε τὴν “Πιρέλλι”’ νὰ κλείσει τὸ ἐρ- γοστάσιο της στὴν Πάτρα, τὸ ὁποῖο εἶχε ἀνοίξει ὅταν ἤσασταν ἐσεῖς πολὺ μικρὰ παιδιά. Καὶ ἐπειδὴ οὕτως ἢ ἄλλως οἱ µεγάλες πολυεθνικὲς ἕ- ταιρεῖες τείνουν νὰ μεταφέρουν τὰ ἐργοστάσιά τους ἀπὸ τὴν Εὐρώπη στὴ Νοτιοανατολική ᾿Ασία λόγῳ τῶν φθηνότερων ἐργατικῶν, οἱ ΄Ελ- ληνες ἐργάτες τῆς “Πιρέλλι”’ κάναν χαρακίρι. Βρισκόμαστε στὰ χειρό- τερά µας. Εἵμαστε πλεονέκτες. φθονεροὶ καὶ "ἔξυπνοι”. ᾿Απεργοῦμε γιὰ τὴν ἔγχρωμη τηλεόραση καὶ ἀπατᾶμε τὴ γυναῖκα µας γιὰ τὸ πουλί µας. Ζήτω ποὺ καήκαμε!». Τότε συμπληρώνω ἐγώ: «Στὴ Γερμανία, ὅταν γίνεται ἀπεργία, οἱ ὑπάλληλοι εἶναι ὑποχρεωμέ- νοι νὰ μεταβοῦν στοὺς χώρους ἐργασίας τους, ἀλλα νὰ μὴν ἐργάζονται. Ὄχι ὅπως ἐδῶ, ποὺ ὅλοι πᾶνε γιὰ Ψώνια στὰ μαγαζιά. ᾿ Επίσης ὁρισμέ- νες κατηγορίες ἐπαγγελμάτων κοινῆς ὠφελείας εἶναι ἁδιανόητο ἢ ἆπα- γορεύεται νὰ ἀπεργοῦν, ὅπως: γιατροί. νοσοκόµοι, δάσκαλοι, καθηγη- τές, ὁδηγοὶ λεωφορείων κ.τ.λ. Γενικὰ ὅμως σπανίως γίνονται ἀπεργίες στὴν Γερμανία, γιατὶ ἐργαζόμενοι καὶ ἐργοδότες τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς συνήθως διὰ τῆς λογικῆς τὰ βρίσκουν. Ἔχετε ἀκούσει ἐσεῖς συχνὰ νὰ ἔγινε ἀπεργία στὴν πάλαι ποτὲ Δυτικὴ Γερμανία... ᾿Ενῶ ἐδῶ γίνονται ᾱ- περγίες χωρὶς κανένα λόγο. Τσακώνονται γιὰ τὸ ἀσφαλιστικό, ἐνῶ δὲν ἔχουμε ἀσφαλιστικὸ καὶ σκοτώνονται γιὰ τὶς συγκοινωνίες, ἐνῶ δὲν ἔ- χουμε συγκοινωνίες». Τότε μπαίνει στὴ συζήτηση ἕνας χημικός: «Οἱ πιὸ πολλοὶ Ἕλληνες θέλουν νὰ πληρώνονται. χωρὶς νὰ δου- λεύουν». --α