Δημοκρατία καὶ « Ὑπαρκτὸς Σοσιαλισμὸς» Τὸ ὅτι ὅλοι ἐπιθυμοῦν τὸν πλοῦτο, γιὰ τὸν ἑαυτό τους φυσικά, στὴν “Ελλάδα ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλον τὸν Κόσμο, ὅπως ἀπέδειξαν τὰ πρόσφατα γεγονότα στὶς χῶρες τοῦ « Υπαρκτοῦ Σοσιαλισμοῦ», εἶναι ἕνα ἀναμφισβήτητο πλέον γεγονός. Χῶρος γιὰ φτωχούς, εὐτυχοῦντας ἐν εἰρήνη, δὲν ὑπάρχει πλέον στὸν πλανήτη μας. Κανένας δὲν εἶναι πλέον διατεθειμένος νὰ παραιτηθῇ ἀπὸ τὴν καταναλωτικὴ εὐημερία, γιὰ νὰ ἐπιδιώξη ἄλλες ἀξίες σὰν πρωτεύοντες στόχους γιὰ τὴν καθημερινή του ζωὴ καὶ νὰ περιθωριοποιηθῇ κοινωνικά. ̓Εξ ἴσου ὅμως προφανὲς καὶ ἄναμφισβήτητο γιὰ τὸν κοινὸ ἀλλὰ ἀπροκατάληπτο νοῦ εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ἡ οὐκονομικὴ εὐημερία ἔχει σὰν ἧς οὐκ ἄνευ προὐπόθεση τὴν ὕπαρξη συσσωρευμένου πλούτου, ἰδιαίτερα σήμερα, ὁπότε οἱ παραγωγικὲς ἐπενδύσεις γίνονται ὁλοένα καὶ ἀκριβώτερες σὲ σχέση μὲ τὸ εἰσόδημα αὐτῶν ποὺ παρέχουν ἐξηρτημένη ἐργασία. Τὸ τελευταῖο αὐτὸ δεδομένο συνεκτιμώμενο μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἐπενδύσεις σὲ τεχνολογικοὺς ἐξοπλισμοὺς πρέπει νὰ ἀντικαθίστανται τὸ πολὺ στὸν μισὸ χρόνο ἀπ ̓ ὄ,τι παλαιότερα λόγω τῶν συνεχῶς ἐπιταχυνομένων τεχνολογικῶν ἐξελίξεων, προκειμένου νὰ παραμείνῃ ἡ ἐπιχείρηση διεθνῶς ᾱνταγωνιστική, ὁδηγεῖ στὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ πλοῦτος καὶ συνεπῶς καὶ τὰ κέρδη τοῦ παρελθόντος δὲν ἀρκοῦν σήμερα, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν οὐκονομικὴ) εὐημερία μιᾶς χώρας. ̓Απαιτεῖται λοιπὸν ὑπερπλοῦτος καὶ συνεπῶς καὶ ὑπερχέρδη, γιὰ νὰ συντηρηθῆ καὶ νὰ εὐδοκιμήσγ ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη, διαφορετικὰ ἀντέο ἐλπίδες γιὰ εὐημερία (μὲ δανεικά, βλέπετε, «δὲν βάφονται αὐγά»!). Παράλληλα ὄμως πρέπει νὰ σημειωθῆ, ὅτι δὲν εἶναι ἀναγκαία ἡ τυπιωκὴ ἀποδοχὴ ἑνὸς καθεστῶτος τύπου «} παρκτοῦ Σοσιαλισμοῦ» σὲ μία δημοκρατικὴ χώρα, γιὰ νὰ ἐξασφαλισθῆ ἡ εὐημερία, ἀρχεῖ μόνον ἡ πλειοφηφία της νὰ ἀρνηθῇ τὸν ὑπερπλοῦτο καὶ τὰ ὑπερκέρδη. φυσικὰ στὴν περίπτωση αὐτὴ ἡ εὐημερία δὲν ἐξαφανίζεται διὰ νυκτός, ὅταν ἡ χώρα ζῆ μέσα στὰ πλαίσια μιᾶς διεθνοποιημένης οἰκονομίας, δηλ. ὑπάρχουν ἐλευθερίες στὴν διακίνηση ἐμπορευμάτων καὶ κεφαλαίων. Ἢ εὐημερία ὑποχωρεῖ βαθμηδόν, ἐνῶ τὸ ἐναπομένον ὑπόλοιπο ἐξαγοράζεται μὲ οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ ἐξάρτηση ἀπὸ τοὺς ὑπερπλούσιους, οὗ ὁποῖοι ἐξασφαλίζουν τὰ ὑπερκέρδη τους μὲ τὸ νὰ εἶναι ἐλεύθεροι ἀπὸ κάθε εἴδους ἐθνικὲς καὶ πολιτικὲς προκαταλήψεις. “Η ὑποχώρηση αὐτὴ τῆς εὐημερίας δὲν ὁδηγεῖ ἀπὸ μόνη τῆς τούς ἐνδιαφερομένους στὸ ξύπνημα, δηλ. στὴν διάγνωση τῆς ἀσθενείας, τῆς σχιζοφρενείας, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, τοῦ νὰ ἐπιδιώκουμε τὴν εὐημερία μὲ κάθε μέσο, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς ἐξοντώσεως τοῦ πλούτου, δηλ. τοῦ μέσου τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ τὴν ἧς οὐκ ᾱεὖ προὔπόθεση γιὰ τὴν εὐημερία. Μὲ τὸ δώκιο του θὰ διερωτηθῆ κανείς: μὰ εἶναι τόσοι πολλοὶ οἱ σχιζοφρενεῖς μεταξύ μας; Καὶ ὅμως εἶναι, καὶ ἡ ἐξήγηση τοῦ φαινομένου εἶναι πολὺ ἁπλῆ. "Αν θεωρήσουμε ὅτι ἡ δημοκρατία δὲν εἶναι αὐτοσκοπός, ἀλλὰ μέσο γιὰ τὴν δημιουργία ἑνὸς καταλλήλου κοινωνικοῦ πλαισίου, γιὰ τὴν ᾱΒΕ ..