̓ ̓Αποχαιρετισμὸς στὸν ἑταῖρο καὶ συμπολεμιστὴ Φίλε "Ηλία, ἪἫ ̓Ελληνίδα γῆ ποὺ σὲ γέννησε καὶ ποὺ τόσο ἀγάπησες, ἐρεύνησες κι ἀποσφράγχισες τὰ πολυσήμαντα μυστικά της, σὲ ἀνακαλεῖ στὰ σπλάγχνα της, ἀφοῦ ὡλοκλήρωσες τὶς πτήσεις σου μὲ τὰ φτερὰ τῶν ἀετῶν του Διὸς μέσα σ ̓ ἕναν κόσμο ποὺ τίμησες, ἀκόμη κι ἂν ὁ ἴδιος δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν τιμή. ̓Αλλὰ ἐπιστρέφεις στὴν "Ελληνίδα γῆ πλήρης ἔργου, ὅπως ὁ “Ερμῆς ἐπέστρεφε στὸν αἰγλήεντα Ὄλυμπο ὅταν ἐκτελοῦσε τὶς ἀποστολὲς ποὺ τοῦ ἀνέθετε ὁ μεγάλος πατέρας του γιὰ τὴν ἐξαλήθευση καὶ ἐλευθέρωση τῆς Οἰκουμένης. ̓Εξαληθευτικὴ κι ἐλευθερωτικὴ ἀποστολὴ ἡταν ἡ ζωή σου, ἀποστολὴ ποὺ ἀντλοῦσε τὴν ἀδάμαστη δύναμή της ἀπὸ τὸν ἔρωτα τοῦ εἰδέναι κι εἶχε σὰν μοναδικὸ ᾱντικειμενικό τῆς σκοπὸ τὴν ἱκανοποίηση τῆς δίψας γιά ἁλήθεια. Δὲν εὐτύχησες νὰ γεννηθῆς σ ̓ ἕναν κόσμο ὥριμο νὰ δεχθῆ τὸν ἀκριβὸ σπόρο ποὺ ἀγωνιζόσουν νὰ σπείρης. Εζησες σ ̓ ἕναν πλανήτη ποὺ τὸν ἔχουν ἐξευτελίσει ὁ παραλογισμός, τὸ ψεῦδος, ὁ ἐξουσιασμός, τὸ παρὰ φύσιν καὶ ἡ γενικὴ παρακμή. Τέκνο ἁγνὸ τῆς φύσεως ἐσύ, θρεμμένο μὲ τοὺς χυμοὺς τοῦ ̓Ελληνικοῦ Μεγαλείου μας, ὑπερασπίσθηκες ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τὸν ὀμφάλιο λῶρο ποὺ μᾶς δένει μὲ τὴν μεγάλη μητέρα μας καὶ κράτησες ψηλὰ τὸν αἰώνιο πυρσό τῆς Ελλάδος διαλύοντας τὰ προπετάσματα τοῦ καπνοῦ τῶν ψυχοτρόπων θυμιαμάτων τῶν δογματισμῶν. Καὶ τὸ ἤξερες, τὸ ξέρουμε καλά ἐμεῖς οἱ δυό, ὅτι τὸ πῦρ τῆς καθάρσεως ποὺ ἄναψες μὲ τὸ ἔργο σου, ἔργο ποὺ εἶναι δαυλὸς πυρπολητῆ μέσα στὴν συστοιχία τῶν σκιάχτρων καὶ τῶν φαντασμάτων τῆς διαστροφῆς, τὸ ξέρουμε, λέω, καλὰ ἐμεῖς οἱ δυὸ ὅτι τὴν πυρκαϊὰ τοῦ Λόγου ποὺ ἄναψες δὲν ὑπάρχει δύναμη νὰ τὴν σβήση καὶ σύντομα θὰ ἐξαγνίση τὴν μόλυνση τοῦ Παραλόγου. Φίλε μου, ἑταῖρε μου, συμπολεμιστή μου, Πορεύου ἐν εἰρήνῃ στὰ φωτεινὰ πεδία τῆς Γῆς τῶν Μακάρων, μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ Ὅρκος μας γιὰ τὸ "Οραμά μας θὰ τηρηθῆ μέχρι κεραίας. Δ1Λ [ ̓Αποχαιρετισμὸς στὴν τελετὴ ἐχφορᾶς τῆς σοροῦ τοῦ ̓Ηλία Λεων. Τσατσόμοιρου, τὴν 23 Δεκεμβρίου 1991, στὸ Α ́ Νεχροταφεῖο ̓Αθηνῶν].