᾽᾿Αποχαιρετισμὸς στὸν ἑταῖρο καὶ συμπολεμιστὴ Φίλε "Ηλία, ἪἫ ᾿Ελληνίδα γῆ ποὺ σὲ γέννησε καὶ ποὺ τόσο ἀγάπη- σες, ἐρεύνησες κι ἀποσφράγχισες τὰ πολυσήµαντα μυστικά της, σὲ ἀνακαλεῖ στὰ σπλάγχνα της, ἀφοῦ ὡλοκλήρωσες τὶς πτήσεις σου μὲ τὰ φτερὰ τῶν ἀετῶν του Διὸς µέσα σ᾽ ἕναν κόσµο ποὺ τίµησες, ἀκόμη κι ἂν ὁ ἴδιος δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν τιµή. ᾿Αλλὰ ἐπιστρέφεις στὴν "Ελληνίδα γῆ πλή- ρης ἔργου, ὅπως ὁ “Ερμῆς ἐπέστρεφε στὸν αἰγλήεντα Ὄ- λυμπο ὅταν ἐκτελοῦσε τὶς ἀποστολὲς ποὺ τοῦ ἀνέθετε ὁ με- γάλος πατέρας του γιὰ τὴν ἐξαλήθευση καὶ ἐλευθέρωση τῆς Οἰκουμένης. ᾿Εξαληθευτικὴ κι ἐλευθερωτικὴ ἀποστολὴ ἡ- ταν ἡ ζωή σου, ἀποστολὴ ποὺ ἀντλοῦσε τὴν ἀδάμαστη δύ- ναμή της ἀπὸ τὸν ἔρωτα τοῦ εἰδέναι κι εἶχε σὰν μοναδικὸ ᾱ- ντικειμενικό τῆς σκοπὸ τὴν ἱκανοποίηση τῆς δίψας γιά ἁλή- θεια. Δὲν εὐτύχησες νὰ γεννηθῆς σ᾽ ἕναν κόσμο ὥριμο νὰ δε- χθῆ τὸν ἀκριβὸ σπόρο ποὺ ἀγωνιζόσουν νὰ σπείρης. Εζη- σες σ᾽ ἕναν πλανήτη ποὺ τὸν ἔχουν ἐξευτελίσει ὁ παραλο- γισμός, τὸ ψεῦδος, ὁ ἐξουσιασμός, τὸ παρὰ φύσιν καὶ ἡ γε- νικὴ παρακμή. Τέκνο ἁγνὸ τῆς φύσεως ἐσύ, θρεμμένο μὲ τοὺς χυμοὺς τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Μεγαλείου μας, ὑπερασπίσθηκες ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τὸν ὀμφάλιο λῶρο ποὺ μᾶς δένει μὲ τὴν μεγάλη μητέρα µας καὶ κράτησες ψηλὰ τὸν αἰώνιο πυρσό τῆς Ελ- λάδος διαλύοντας τὰ προπετάσματα τοῦ καπνοῦ τῶν ψυχο- τρόπων θυμιαμάτων τῶν δογματισμῶν. Καὶ τὸ ἤξερες, τὸ ξέ- ρουµε καλά ἐμεῖς οἱ δυό, ὅτι τὸ πῦρ τῆς καθάρσεως ποὺ ἄ- ναψες μὲ τὸ ἔργο σου, ἔργο ποὺ εἶναι δαυλὸς πυρπολητῆ μέ- σα στὴν συστοιχία τῶν σκιάχτρων καὶ τῶν φαντασμάτων τῆς διαστροφῆς, τὸ ξέρουμε, λέω, καλὰ ἐμεῖς οἱ δυὸ ὅτι τὴν πυρκαϊὰ τοῦ Λόγου ποὺ ἄναψες δὲν ὑπάρχει δύναμη νὰ τὴν σβήση καὶ σύντομα θὰ ἐξαγνίση τὴν μόλυνση τοῦ Παραλό- γου. Φίλε μου, ἑταῖρε μου, συμπολεμιστή μου, Πορεύου ἐν εἰρήνῃ στὰ φωτεινὰ πεδία τῆς Γῆς τῶν Μα- κάρων, μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ Ὅρκος µας γιὰ τὸ "Οραμά μας θὰ τηρηθῆ μέχρι κεραίας. Δ1Λ [᾿Αποχαιρετισμὸς στὴν τελετὴ ἐχφορᾶς τῆς σοροῦ τοῦ ᾿Ηλία Λεων. Τσα- τσόμοιρου, τὴν 23 Δεκεμβρίου 1991, στὸ Α΄ Νεχροταφεῖο ᾿Αθηνῶν].