ΤΑ 7 ΛΥΝΑΜΛΡΙΑ ΤΗΣ ΣΝΝΙΝ ΤΟΥ ΤΣΑΙΣΟΜΟΙΡΟΥ |. Ἢ γέννησι τῆς γλώσσας ἀπὸ Φύσι-”"Ανθρωπο Ἢ ἔρευνα γιὰ τὸ ἔμβιο ὄν. τὸ θηλαστικὸ «ἄνθρωπος» δὲν θὰ ἦταν ἀνάγκη νὰ ἀρχίσῃ ἀπ ̓ τὰ πανάρχαια χρόνια, τὰ χρόνια δηλαδὴ τῆς παρουσίας τοῦ ἕλλοπος θηρευτοῦ καὶ κτηνοτρόφου. ἐὰν ἡ ὀνοματοθεσία δὲν συνετελεῖτο σὲ νεώτερη ἀλλὰ ἐπίσης πανάρχαια περίοδο. ὁπότε ἐδόθησαν τὰ περισσότερα ὀνόματα στὰ πράγματα. Πῶς ὅμως θὰ ἐδίδαμε τὸν ὁρισμὸ τῆς ἔννοιας ἄνθρωπος, ὥστε ἡ σχημοτιζόμενη λέξι νὰ ἀνταποκρίνεται στὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τοῦ ὄντος ἄνθρωπος: Ας ξεκινήσουμε τὴν ἔρευνα ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς παρουσίας του, δηλαδὴ τῆς ἐξόδου ἐκ τῆς μήτρας (τῆς «νηδύος») τῆς μητρός του στὸν «νηὸν» (σπήλαιο. ναός, ναῦς) τοῦ μικροῦ νέου ἀνθρώπου, τοῦ «νη-πίου». Ας παρακολουθήσουμμε ὡς ἀκροατὲς ἔξω τοῦ ἀρχεγόνου αὐτοῦ «μαιευτηρίου» τὰς «μογοστόκους Εἰλειθυίας. ́Ηρης θυγατέρας πικρὰς ὠδῖνας ἐχούσας», δηλαδὴ τὶς ὠδινοφόρες τῆς Ἥρας θυγατέρες τὶς Εἰλείθυιες, ποὺ ὁρίζουν τοὺς πικροὺς πόνους τοῦ τοκετοῦ ( λ. Δ 270: Εἰλείθυιαι ἦταν οἷ βοηθοῦσες γυναῖκες τὸν τοκετό). Καὶ νὰ ἡ φωνὴ τοῦ νηπίου... Εἶναι, ἀναγνώστη, κανόνας χωρὶς ἐξαίρεσι ὅτι: ὅλων τῶν θηλοστικῶν τὰ νεογέννητα, πλὴν τοῦ «ἀνθρώπου», ἀμέσως μετὰ τὴν ἔξοδο ἐκ τῆς μήτρας δὲν φωνάζουν. “Ὁ ἄνθρωπος ὅμως φων-ά-ζει, δηλαδὴ ἐκβάλλει φωνὴν «ΑΛ». Τὸ φωνῆεν Α, ὅπως λέγει ὁ Πλούταρχος, εἶναι: «ὁ ἁπλούστατος ἀνθρώπινος ἦχος, διότι δὲν ἀπαιτεῖ καμμία ἐπίπονη προσπάθεια οὔτε ἀκόμη τὴν κίνησι τῆς γλώσσας. γιὰ νὰ ἐκπεμφθῆ» («Συμπόσιον τῶν ἑπτὰ Σοφῶν», βιβλ. Θ ́). Δὲν ἐχρειάζετο λοιπὸν καμμιὰ μάθησι, γιὰ νὰ μπορέση ὁ μικρὸς «θεός», ὅπως ἡ «Θεογονία» εἴδαμε ὅτι ὠνόμασε τοὺς πρώτους κατοίκους τῆς Πελαγονικῆς ὀροσειρᾶς καὶ τοῦ «αἰγλήεντος ̓Ολύμπου» (στίχ. 129), νὰ φωνάξῃ «Α». Φων-ά-ζει ἄρα ζῆ. ἄρα ἀναπνέει" καὶ αὐτὸ τὸ γεγονὸς προκαλοῦσε καὶ προκαλεῖ τὸ γέλιο «ΧΑ-ΧΑ-ΧΑ» τῆς χαρᾶς στὰ μέλη τοῦ οἴκου. ͵ Πῶς ὅμως, ἐὰν θέλαμε νὰ δηλώσουμε αὐτὸ ποὺ συνέβη ἐκ τῆς γεννήσεως αὖτοῦ τοῦ ζώου, θὰ ὠνομάζαμε τὸ ζῶο αὐτό; Εἶναι μιὰ ἐρώτησι, ποὺ καὶ ὁ Κρατύλος ἔθεσε (423 α) γιὰ ὅλα τὰ ζῷα: «οἷσθα ὅτι ὡς ὁμοιότατ ̓ ἂν τὰ ἡμέτερα αὐτῶν σώματα καὶ σχήματα ἐποιοῦμεν ἐκείνοις» [γνωρίζεις, ὅτι θὰ ἐκάναμε μιμήσεις μὲ τὰ σώματά μας καὶ ἀκόμη σχήματα ὅσο τὸ δυνατὸν ὅμοια ἐκείνου τοῦ ζώου]. Μὲ βάσι αὐτὴν τὴν ἀρχὴ τὸ γεννηθὲν στὸ σπήλαιο ζῶο, ποὺ ἐφώναξε ἀμέσως κατὰ τὴν ἔξοδό του «Α», θὰ ἦταν ὀρθὸ νὰ τὸ ὀνομάσουμε ὁ «Α». Αὐτὸ βεβαίως δὲν γνωρίζουμε ἐὰν συνέβη. Στὴν φάσι ὅμως τοῦ ἔντεχνου λόγου, τὴν ὁποία περιέγραψα στὸ κεφ. «Μουσεῖα Λόγων». τὸ φωνῆεν Α ἔγινε ὁ ὁδηγὸς τοῦ σχηματισμοῦ τῆς λέξεως «ἄνθρωπος». Καὶ εἶναι τελείως αἰτιώδης ἡ σχέσι τοῦ φωνήεντος Α μὲ τὸν γεννηθέντα ἄ-νθρωπον. ̓ Ο «Α» ὅμως «Ν»οεῖ. Η ἰδιότης αὐτὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι βεβαίως ἀνεπτυγμένη, σὲ σημεῖο ποὺ δι ̓ αὐτῆς ἐπεβλήθη ἀμέσως τῶν ἄλλων ζώων. δὲν εἶναι ὅμως μοναδικὸ χαρακτηριστικὸ τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ἄλλα ζῶα νοοὖν. Ο «Α» ἐπίσης «Θ»εᾶται. Καὶ αὐτὴ ἡ ἰδιότης εἶναι ξεχωριστή. διότι ὁ ἄνθρω-