ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τὸ «ἑλληνικὸ» κατεστημένο, ὁ Τσατσόμοιρος καὶ τὸ χρέος ἑνὸς ἑκάστου Ἕλληνος Τὸ «μέγα βιβλίον», ὅπως ὠνόμασε τὴν ριζοσπαστικὴ ἔρευνα τοῦ ᾿Ηλία Λέων, Τσατσόμοιρου ὁ ἐξέχων φιλό- λογος κ. Παναγιώτης Γεωργοῦντζος, τ. πρόεδρος τοῦ ᾿Ανωτάτου ᾿Εκπαιδευ- τικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους (ὅταν ὑ- πῆρχε ἀκόμη Παιδεία στὴν "Ελλά- δα...) καὶ νῦν πρόεδρος τῆς ᾿Εταιρείας τῶν "Ελλήνων Φιλολόγων (βλ. «Δαυ- λόν». τ. 18. σελ. 6757) τὸ συνταρα- κτικὸ αὐτὸ ἔργο, πού ἐξελίσσεται, ὅσο κυκλοφορεῖ εὐρύτερα, ὄχι µόνο σὲ ἐ- πιστημονικὸ ἀλλὰ καὶ σὲ πολιτικὸ κα- ταλύτη τῶν ἄθλιων πραγμάτων καὶ κα- ταστάσεων τοῦ Ρωμµέικου (κι ὄχι μό- νο...). τὸ ἔργο αὐτό βεβαίως γιὰ τὴν δῆ- θεν «ἰθύνουσα» τάξη τῶν νεοπλούτων ποὺ ἀποτελοῦν τὸ πολιτικό. διοικητι- κὀ, πνευματικό, ἐνπαιδευτικὸ καὶ ἐπι- στημονικὸ Κατεστημένο τῆς ἐθνικῆς μειονεὺίας καὶ τῆς ἐθνικῆς προδο- σίας... οὔτε ἐξεδόθη ποτὲ (ἂν καὶ κυ- κλοφορὴ ὡς τὸ «ἐγκόλπιον» ἀνάμεσα στοὺς μορφωμένους καὶ ἐλεύθερους ἀνθρώπους ἀπὸ τὶς 28 Μαρτίου 199) οὔτε σημαίνει τίποτε (ἂν καὶ τίναξε στὸν ἀέρα ἤδη πλεῖστα ἱστορικὰ δόγ- ματα καὶ ἐπιστημονικὲς ἅπάτες) οὔτε ὑ- πάρχει (ἀφοῦ δὲν βρέθηκε οὔτε ἕνα ἔ- στω ὑπαλληλάκι-«ταγὸς»-«ἁρμόδιος» γ΄ κατηγορίας νὰ δείξη ὅτι ἀντελήφθη τὴν ὕπαρξη τοῦ ἔργου). Καὶ ὁ ᾿Ηλίας Λεων. Τσατσόμοιρος ἐπέστρεψε τὴν 23η Δεκεμβρίου 199! στὴν ᾿Ελληνίδα γῆ, χωρὶς μιὰ λέξη νὰ λεχθῆ γι᾿ αὐτὸν ἀπὸ τὰ ποικιλώνυμα καὶ πολυάριθμα (κρατικὰ καὶ μὴ) «ἕλ- ληνικὰ» μέσα «ἐνημερώσεως», χωρὶς ἕ- νας ἐκπρόσωπος τῶν «ταγῶν» τοῦ Πνεύ- ματος καὶ τῆς ᾿Επιστήμης νὰ «χαμπα- ρίση» γιὰ τὴν μεγάλη ἀπώλεια τοῦ Ἕλληνος ἀνδρός, χωρὶς ἕνα ἄνθος νὰ ριφθῆ ἀπὸ ἐπίσημα χέρια στὸν ἄνοι- χτὸ τάφο ποὺ κατέπιε τὸν µεγάλο ἐ- ρευνητὴ κι ἀναστηλωτὴ τῆς ἀλήθειας γιὰ τὴν Γλῶσσα μας καὶ τὴν ᾿[στορία μας. Κι αὐτά. ἐνῶ τὸ ἴδιο αὐτὸ Κατε- στημένο τῶν βαλκανίων «χαλᾶει» τὸν κόσμο μὲ τὰ ἑρτζιανά του, μὲ τὰ μεγά- φωνά του, μὲ τὶς φιέστες του καὶ μὲ τὶς «δημοσίᾳ δαπάνῃ» δακρύβρεκτες τελε- τές του, ὅταν κάποιος κίναιδος τῆς Λεωφόρου Συγγροῦ καὶ κραυγαλέος προπαγανδιστὴς τῆς διαστροφῆς μὲ τὸ «ἔργο» του. ὅταν κάποιος χασισοπότης -διαφημιστὴς τῆς μαστούρας μὲ τοὺς ᾱ- µανέδες του κι ὅταν κάποια πόρνη πο- λυτελείας ποὺ αὐτοανακηρύσσεται σὲ «καλλιτέχνιδα» ἐκδημήσουν εἰς Κύ- ριον... ᾿Αλλὰ τὸν ᾿Ηλία Λεων. Τσατσό- μοιρο «ὀρθῶς» δὲν θεωρεῖ «δικό» του καὶ «δικαίως» τὸν ἀντιμετωπίζει μὲ τὴ σιωπή. τὴν περιφρόνηση καὶ τὴν ἐ- χθρότητά του τὸ συνονθύλευμα τῆς «ἡ- γέτιδος» τάξεως τοῦ κατασκευάσματος ποὺ ὀνομάζεται «ἑλληνικὸ» κράτος: Ὃ Η.Λ. Ίσατσόμοιρος ἀπέδειξε μὲ συ- ντριπτικὀ καὶ μαθηματικὸ τρόπο τὴν προτεραιότητα τῆς ᾿Ελληνικῆς Γλώσ- σας ἔναντι πάσης ἄλλης Γλώσσας. τὴν ἑλληνικότητα τῆς γραφῆς (ὅλου τοῦ Δυτικοῦ τουλάχιστον Κόσμου), τὴν πανάρχαια ἐμφάνιση καὶ παγκόσμια οἰκουμενικὴ ἐξάπλωση τοῦ χαμένου Μεγάλου µας Πολιτισμοῦ, καὶ κυρίως ἔδωσε στοὺς Ἕλληνες νὰ καταλάβουν ὅτι µόνον ἡ Γλῶσσα τους κρύβει τὴν ᾱ- γνωστη βαθύτατη Σοφία-Λλόγο ποὺ μὲ πολλὴ δυσκολία προσπαθεῖ ιὰ ἴχνη- λατήση ἡ σύγχρονη ᾿Επιστήμη: καὶ αὐτά, ὅταν τὸ λεγόμενο «ἑλληνικὸ»