ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Κ. ΓΑΤΣΙΑΣ ο ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ ΚΙ ΕΓΟ (Δυὸ τρόποι προσέγγισης πάνω στὸ ἴδιο θέμα) Μὲ θλίψη πληροφορήθηκα στὶς 20-12-9Ί ἀπὸ τὸν διευθυντὴ τοῦ «Δαυλοῦ» κ. Δ. Λάμπρου τηλεφωνικῶς τὴν ἀποδημία τοῦ πολήύγραφου ἐρευνητῇ ̓Ηλία Τσατσόμοιρο», τὸν ὁποῖον, ἂν καὶ δὲν εἶχα ποτὲ τὴν τιμὴ νὰ γνωρίσω προσωπικῶς, ἐν τούτοις ἐκτιμοῦσα ὡς ἕναν συνάδελφον, ποὺ ἐργαζόμασταν καὶ οἱ δύο ξεχωριστὰ πάνω σὲ ἕνα ἴδιο θέμα, ἂν καὶ ἀπὸ διαφορετικὲς γωνίες προσέγγισης ὁ καθένας. ̓Απὸ πληροφορίες γνωρίζω ὅτι καὶ ὡς ἄνθρωπος ὑπῆρξε «χαλὸς κἀγαθός». Αἰωνία του ἡ μνήμη. Δὲν θὰ ἤθελα ὡστόσο ἐπ ̓ αὐτοῦ νὰ πῶ τίποτε ἄλλο γιὰ τὸν ἄνδρα, διότι ἆρμοδιότεροι ἐμοῦ στὴν νεκρολογία του, ποὺ ἀσφαλῶς θὰ παρατεθῆ στὸν «Δανλό», τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε βασιχὸς συνεργάτης, προφανῶς θὰ μιλήσουν. ̓Ἐκεῖνο μόνο ποὺ ἔχω νὰ τονίσω, εἶναι ὅτι, χι ἂν ἔφυγε ὁ Γσατσόμοιρος, τὸ ἔργ0 του μένει πρόκληση καὶ πρόσκληση σὲ κάθε ἁγνὸ ἐρευνητή, σὰν ἕνα, τὸ καλύτερο «μνημόσυνον, ποὺ ἑτοίμασε ὁ ἴδιος γιὰ τὸν ἑαυτό του. Φυσικὰ καὶ δὲν χρειάζεται, νομίζω, ν ̓ ἀπαντήση σὲ «σχόλια καὶ παρατηρήσεις», ποὺ γίνονται καὶ θὰ γίνουν ἀσφαλῶς πλῆθος στὸ μέλλον. Αὐτὸς ποὺ δὲν αἰσθάνονταν χαλὰ ν ̓ ἀφήνη ὁ,τιδήποτε ἀναπάντητο... Ῥρόντισε μέσα στὸ ἴδιο του τὸ ἔργο, ποὺ ὁμολογουμένως εἶναι ἀρχετὰ ὁλοχληρωμένο (ἂν ὄχι πλῆρες), νὰ βάλη τὰ «σπέρματα» τῶν ὅποιων ἀπαντήσεὧν ζητηθοῦν, καθὼς τὸ ἔργο του δὲν ἔχει μόνο «περιεχόμενον, ἀλλὰ λειτουργεῖ καὶ ὡς μεθοδολογία ἔρέυνας. Κι ὅμως δὲν ἔχω σχοπό μου τὴ νεκρολογία χαὶ τὰ «καλὰ λόγια», ποὺ εἴθισται νὰ λέγωνται σ ̓ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις. 'Ο ἄνδρας ἦταν ἐρευνητὴς καὶ στοὺς ἐρευνητὲς δὲν ἀρέσουν --ἀπάδουν - οἱ ὅποιες «σάλτσες», ὅσο ἀληθινὲς χι ἂν εἶναι. Πολὺ σημαντιχὸ ὅμως εἶναι νὰ ἀναφέρω, ὅτι τὰ τελευταῖα του λόγια στὸ χύχνειο ἄρθρο τοῦ ἀφοροῦσαν στὸ πρόσωπό μου: «... Εν προκειμένω παραπέμπω στὶς δημοσιεύσεις τοῦκ. ̓Απόστολου Ι ́. [ ἄτσια στὸν "Δαυλό”. “Ο ἀναγνώστης θὰ κατανοήση πολλὰ ἐκ τῆς πολύτιμης αὐτῆς ἐργασίας...». (Δές: «Δαυλός», Δεχ. 91, τ. 120 ελ. 6917). ̓Αληθινὰ πολὺ κο) ακευτικὰ λόγια, τὰ ὁποῖα ὡστόσο μὲ /αροποιοῦν ἀφάνταστα. ΜΣ τὸ χύχνειο ἄρθρο του ὁ μεγάλος αὐτὸς ἐρευνητῆς καὶ μ ̓ αὐτὰ τὰ λόγια μοῦ ἔδωσε καὶ στοὺς ἀναγνῶστες ἔδωσε--- νὰ καταλάβουμε ὅτι αἰσθάνονταν ὁ ἵδιος χάτι πολὺ σημαντικό: ὅτι ἐργαζόμαστε χι αὐτὸς χι ἐγὼ πάνω στὸ ἴδιο θέμα (Ξ τὸν Ελληνα Λόγο), ἀλλὰ ἀπὸ διαφορετικὲς σχοπιὲς ἔρευνας, οἱ ὁποῖες ἐν τούτοις ἀλληλοσυμπληρώνονται. Σ ̓ ὅ,τι μ ̓ ἀφορᾶ, ὁμολογῶ ὅτι ἐγὼ δὲν τόλμησα (παρ ̓ ὅτι εἶχα κάτι ἐρευνήσει χαὶ σὲ χάποια συμπεράσματα εἶχα ὁδηγηθεῖ) νὰ χάνω αὐτὸ ποὺ ἔχανε ἐχεῖνος: νὰ ἀσ/οληθῷ μὲ τὴν “Ιστορία [Ἐνέσεως τῆς ̓Ελληνικῆς [λώσσας. ̓Εγὼ καταπιάστηῆχα χυρίως μὲ κάτι πολὺ εὔχολο ἐν συγχρίσει μὲ τὸν προαναφερθέντα χῶρο ἔρευνας τοῦ μαχαρίτη. ̓Ασχολήθηκα μὲ τὸ τί ἔγινε καὶ γίνεται «ἀπὸ ̓χεῖ χαὶ πέρα». Πῶς δηλαδὴ ὁ “ἕνας, ὁ μοναδικὸς Κοσμικὸς ̓ Ελληνιχὸς Λόγος διὰ χαχοποιήσεως (ἐχβαρβαρισμοῦ: τυχαίως ἣ ἐξ ἐπίτηδες, κι ἐννοῶ ἀπὸ σχοπιμότητα εἴτε ἀπὸ ἀνι-