ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΕΩΡΓΑΝΑΣ ὋὋ ᾽Ηλίας Τσατσόμοιρος ὡς φαινόμενον π 'ευματικῆς ἀναγεννήσεως τῆς ᾿Ελλάδος ὋὋ Ηλίας Τσατσόµοιρος ὑπῆρξεν ὁ αὐθεντικὸς ἐκπρόσωπος τῆς ἐπερχομέ- νης ὡς χιονοστιβάδος ἀναγεννήσεως τῆς ἀνθρωπότητος, µέσω τῆς ἐρεύνης τῶν ἑλληνικῶν ριζῶν, ριζῶν τοῦ παγκοσμίου πολιτισμοῦ. Τὴν 23 Δεκεμβρίου [99] ἡ “Ελληνικὴ γῆ ἐδέχθη στὰ σπλάγχνα της ἕνα γίγαντα ἐρευνητὴ τῶν ριζῶν μας, ἕ- να ἀκάματο ἐργάτη τῆς ἀληθείας (τῆς ἀτλήθηξ μὴ λήθης Ξ τῆς ᾿Ἱστορικῆς Μνή- µης). ποὺ ἐπὶ χιλιετίες οἱ ἐξουσιασταὶ ἀποκρύπτουν καὶ διαστρέφουν. ᾿Ο θάνα- τός του κλείει μίαν ἀναγεννητικὴ περίοδο, ἀλλὰ σηματοδοτεῖ τὴν ἀφετηρία νέας ἐποχῆς ἐξορμήσεως τῶν ἀξίων ᾿ Ελλήνων συνεχιστῶν τοῦ ἀγῶνος ἀποκαλύψεως ἀδιῶν καὶ ἀρχῶν, ποὺ τροφοδοτοῦν οἱ βαθειὲς ἕλληνικὲς ρίζες, ἀλληγορούμενες ἀπὸ τὴν ᾿Αθηνᾶ, ποὺ οἱ ξξουσιασταὶ προσπαθοῦν νὰ ἐπιχρίσουν μαύρη, ὥστε νὰ πείσουν τὴν ἀνθρωπότητα. πὼς ὁ πολιτισμὸς δὲν εἶναι ᾿ Ελληνικὸς-᾿ Απολλώ- νιος. ἀλλὰ προῆλθεν ἀπὸ τὴν ᾿Αφρικὴν τῶν μαύρων καὶ τὴν ᾿Ασίαν τῶν δού- λων. ἵΟ ᾿Ηλίας Τσατσόμοιρος εὐτύχησε νὰ εὑρεθῆ στὴν αἰχμὴ τοῦ δόρατος ποὺ διογκοῦται ἀπὸ τὰ µέσα τοῦ ἐκπνέοντος εἰκοστοῦ αἰῶνος, καὶ ἰσοπεδώνει μὲ δύ- ναμι ἀνεπανάληπτη καὶ ἐπιστημοσύνη τοὺς ὑψηλοὺς πύργους τοῦ ψεύδους, τῆς ἀ- πάτης καὶ τῆς διαστρεβλώσεως τῆς ἀληθείας εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς. Μὲ τὴν ἔ- Ἢ γραφίδα ἐναντίον τῆς συνωμοσίας Ὃ ᾿Ηλίας Τσατσόμοιρος ἦταν ἕνας γνήσιος γιὸς τῆς ᾿Ελλάδας, ποὺ ἄκουσε τὴν κραυγὴ της σὲ ὦρες κινδύνου" ὁ ἴδιος ἀγωνίσθηκε νὰ τὴν ἀρθρώσει σὲ λόγο σαφῆ. βεβαιώνοντας τὰ κρίσιμα κατηγορήματα ποὺ τὴν συνιστοῦν. τὴν ἐλευθε- ρία καὶ τὴν ἀλήθεια. ὡς λόγος καὶ ὡς μορφή. ἢ τὴν πλαστικὴ ὀμορφιὰ ὡς παρα- δοχὴ αἰσθητικὴ τῆς εὐγένειας τοῦ πνεύματός της. ποὺ θάμιπωσε τοὺς ἐπήλυδες ἢ τοὺς ἐπίορκους τοῦ πολιτισμοῦ της. ᾿Αγωνίσθηκε στὴ σφαῖρα τῆς ἱστορίας. ἐνῶ κι ἐκείνη τῆς ὕπαρξης τοῦ ἦταν τὸ ἴδιο ἐράσμια. Βίωσε ἔτσι τὸν κίνδυνο, ποὺ μὲ θυελλώδη ὁρμὴ χτυποῦσε τὶς παραδοχὲς τῆς ᾿Ελλάδας. τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ τὴν ἀρχέγονη ρίζα της. Ὄρθωσε τὴν ἀνεξάντλητη γραφίδα του στὸ συνω- μοτικὸ μένος διεθνιστικῶν συγκυριῶν καὶ ἱστορικὰ ἀθέμιτων ἐναντιώσεων, ἐνῶ μὲ δραματικότητα ἔβλεπε τὴν πραγματοποίηση σχεδίων τους ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ χέ- ρια “Ελλήνων ἐπίορκων. ᾿Υπερασπίστηκε τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὡς τὸ µεγαλο- φυέστατο ἐπίτευγμα τῶν "Ελλήνων. ποὺ ἕκανε δυνατὴ τὴν διατύπωση τῶν ἄνυ- πέρβλητων κλασσικῶν ἐπιτευγμάτων τοῦ πνεύματος, φερόμενος ἀπὸ τὴν πεποί- θηση ὅτι µόνο ἡ ἀποκατάσταση τῆς γλώσσας ἀπὸ τὴν ἀνευλάβεια τῶν εἰδεχθῶν πολιτικῶν κακουργημάτων σὲ βάρος της θὰ μποροῦσε νὰ ἐγγυηθεῖ μιὰ καινούρ- α