ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΦΙΛΟ ̓Αείμνηστε ̓Πλία, Ἢ εἴδησι τοῦ θανάτου σου ἔπεσε σὰν χεραυνὸς στοὺς γνωστοὺς χαὶ φίλ ους σου. Κανένας μας δὲν πίστευε, ὅτι θὰ μᾶς ἄφηνες τόσο γρήγορα καὶ τόσο ἀπρόοπτα. Ἢ δραστηριότητά σου μέχρι τὴν τελευταία στιγμή, οἱ ἐπαφές σου μὲ φίλους, οἱ κοινωνικές σου σχέσεις καὶ ἡ ὄχη σου συμπεριφορὰ δὲν ἄφηναν καμμιὰ ὑποψία, ὅτι θὰ συνέβαινε τὸ ἀναπάντεχο τοῦ πρόωρου θανάτου σου. Γνωστοὶ καὶ φίλοι συγκλονιστήκαμε ἀπὸ τὴν ἀπρόσμενη εἴδησι. “Ὅλοι ὅσοι γνωρίζαμε τὸ πρόβλημα τῆς ὑγείας σου πιστεύαμε, ὅτι θὰ ξεπερνοῦσες τὸν χίνδυνο, γιατὶ σὲ β]έπαμε Ψύχραιμο μὲ ἀγχμαῖο ἠθικὸ καὶ ὑπερθολικὰ αἰσιόδοξο. Δὲν πιστεύαμε, ὅτι θὰ λύγἰ οἵ ϊ γι ζες. ̓Αλλὰ ἡ ὕπουλη ἀρρώστια σὲ εἶχε τόσο ὑπονομεύσει, ὥστε σὲ χατέβαλε καὶ μάλιστα γρήγορα. ̓Ὃ ἀδυσώπητος χάρος, ζηλότυπος όπως πάντα, ἐζήλεψε ττὴν λεβεντιά σου, τὴν ὃὑπερηφάνειά σου καὶ τὴν ἀγάπη σο» γιὰ τὴν ζωὴ καὶ ἐπέπεσε μὲ μανία ἐναντίον σοὺ χαὶ σὲ χατέβαλε, τὸν γίγαντα. “ἔφυγες ὅμως ὑπερήφανα, Γωρὶς πόνο, ἥρεμος, νηφάλιος καὶ χωρὶς τὶς ἐνδηλώσεις τῆς ἀνθρώπινης ἀδυναμίας στὸ τέρμα τῆς ζωῆς, ποὺ ἐσύ, εἶμαι βέβαιος, τὸ ξγνώριζες καὶ τὸ περίμενες. ̓Αείμνηστε ̓Ηλία, θεωρῶ ἀνήμπορο τὸν ἑαυτό μου νὰ περιγράψη τὶς ἀρετές σου, τὰ χαοἰσματά σου, τὴν πνευματική σοὺ χαλλιέργεια, τὴν εὐγένειά σου, τὴν καλωσύνη σου, τὴν ἀνθρωπιάᾶ σου. τὴν ψυχικὴ σου δύναμι, τὴν ἀρχοντιά σου καὶ γενικὰ τὰ προσόντα ποὺ σὲ κοσμοῦσαν χαὶ σὲ ἔχαναν ἆ- απητόὀ, συμπαθῇ καὶ ἀποδεχτὸ ἀπὸ ὅλους, πολὺ γνωστοὺς χαὶ λίγο γνωστούς. '} πῆρξες ἕνας γίγας σωματικῶς, πνευματιχῶς, ψυχικῶς καὶ ἠθικῶς. "Ἠσουνα ὑπόδειγμα ἐντιμότητος, ἀξιοπρέπειας καὶ εὐπρέπειας. Τὰ δύο τελευταῖα γρόνια, ποὺ ἀσ/ολήθηχες μὲ τὴν συγγραφὴ τοῦ μοναδιχοῦ στὸ εἶδος του ῥιβλί οὐ μὲ τίτλο «Ιστορία [Γτνέστω: τῆς λληνικῆς Γλώσσας», ἔδειξες ζωτικότητα, ἐργατικότητα ἀντογὴ χαὶ δύναμι πρωταγωνιστοῦ στὸν στίβο τῆς γλωσσολογίας καὶ μὲ τὶς ἀπο. - .... « “ΙΝ ΔΝ ΩΣ ”αλύψεις σοὺ γιὰ τὸ ἐργαλεῖο αὐτὸ ποὺ λέγετα: ̓ξλληνιχκὴ Γλῶσσα, τὴ «μητέρα ὅλων τῶν νι ὠσσῶν», κατέπληξες χαὶ τοὺς: ἐπαίοντας. Γὸ βιβλίο σου αὐτὸ γραμμένο μὲ παλμὸ χαὶ ἐΙ! / θνιχὴ ἔξαρσ, κρατάει ἀδιάπτωτο τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ ὁποιουδήποτε ἀναγνώστη χαὶ πλημμυρί-ὴ , ώ 5 ὃ 9 ζει τὴν Ψυγἠ του μὲ ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια καὶ θαυμασμὸ γιὰ τὴν πνευματική μας κληρονομιά. Τί ἄλλο θὰ μποροῦσε νὰ προσθέσῃ κανεὶς στὸν περιωρισμένο χρόνο; Νομίζω τίποτε. "Ἠσουνα ἕνας ἀκαταπόνητος σχαπανέας, ποὺ ἔσπερνες ἀγάπη στὸ μίσος, πίστη στην ἀμφιβολία, ἐλπίδα στὴν ἀμφιβολία, φῶς καὶ γνῶσι στὴν ἀμάθεια, χαρὰ στὴν λύπη καὶ παρηγοΝ ριὰ στὴν δυστυχία. Μὲ ὁμι]ίες, συνομιλίες, συζητήσεις καὶ τὰ δημοσιεύματά σου χάοιζες τὸν / . -Ν / Υ ’ ” . . ’ τας 4 , ψυχιχόώ σου πλοῦτο καὶ σχόρπιζες ἀγάπη, χαλωσύνη καὶ αἰσιοδοξία. Στὶς συναναστροφές σου ἥσουνα εὐγενικός, εὐθύς, εἰλιχρινής, ἀκέραιος καὶ πάντα αἰσιόδοξος. Κάποτε σὲ ἐρώτησα, ἂν κουράζεσχι μὲ τὴν συγγραφὴ τοῦ τελευταίου βιβλίου σοὺ χαὶ μοῦ ἀπήντησες γεμᾶτος ζωὴ χαὶ αὐτοπεποίθησι: ««"Αχκουσε, φίλε Γιῶργο, ἡ Ὑλῶσσα δὲν εἶναι σπάθη καὶ ὅμως χόβει. Αν / ΩῚ θέλεις νὰ κάνῃς πρόβλεψι γιὰ ἕνα χρόνο, σπεῖρε σπόρους. ἂν γιὰ δέχα γρόνια, φύτεψε δένΝΝ Ἀ ̓ ν .«δρα. Αν γιὰ υἱὰ ὁλόχληρη ζωή, καλλιέργησε ἀνθρώπους, γράψε ὠφ ἄλλα βιβλία. Τὰ βιβλία, “ ς πρέπει νὰ Ὡς, δίνουν φωνὴ καὶ στοὺς νεχρούς». ̓Αλησμόνητε "Ηλία, μὲ πόσο πάθος πρέπει νὰ γνωρίζ ,ὔ τ , ,ὔ / μα... ’ , χ πίστευες σ ̓ αὐτ ᾱ. ταν βίωμά σου. Κάποτε ἄλλοτε, ἴσως πρὸ ἑξαμήνου, σὲ κάποιο περίπατο στὴν πλατεία τῆς γειτονιᾶς μας, ποὺ θέλησα νὰ σοῦ πῶ τί εἶναι ἡ λεβεντιά, μὲ σταμάτησες, ξβγαλες ἀπὸ ὁ τὴν τσέπη σου ἕνα ἁπλὸ σημείωμα καὶ μοῦ τὸ διάβασες. ταν ὁ δεχάλογος τῆς λεβεντιᾶς. "ἔλεγε: «Νὰ στέκεσαι: στοὺς ἄλλους χαμογελαστός' στὸν ἑαυτό σου αὐτηρός: στὴν ἀνάγκη γενναῖος στὴ βιοπάλη πρόσχαρος ̓ στὶς ἀντιξοότητες ἀπτόητος" στὶς πεποιθήσεις σου ἑδραῖος: στὶς μιχρότητες ἀγέρωγος' στοὺς εὐτελεῖς γενναιόψυχος. “Ὅταν σὲ ψειροχροτοῦν, ἀπαθής ὅταν σὲ σφυρίζουν, ἀσάλευτος». ΝΣ .“ ΒΔ κ ’ [2 ο / ’ / ̓ “ ν ,ὔ τὴν πονεμένη σου σύζυγο Μαρίκα, ποὺ στάθηκε βράχος δίπλα σου σὲ ὅλο τὸ διάστημα τῆς περιπέτειάς σου καὶ στοὺς συγγενεῖς σου εὔχομαι καλὴ παρηγοριὰ καὶ νὰ ζήσουν, γιὰ νὰ σὲ θυμοῦνται. » Ω ε ’ ΣΣ - Ν ̓ Ω Αἰωνία σου ἡ μνήμη, ἀδελφὲ ̓Ηλία. ̓ 5 ’ Γ. ̓Αναγνωστόπουλος ̓Αγίας Λαύρας 24 ΑΘΗΝΑΙ 1{Π| 4!