| πε ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἢ γέννηση τῆς γλώσσας ἀπὸ τὴν Μητέρα-Φύση Κύριε διευθυντά, Ἢ ἔκδοση τοῦ μνημειώδους ἔργου τοῦ ̓Ηλία Τσατσόμοιρου «Ιστορία Γενέέως τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσας» ἀποτέλεσε τὴν ἀφορμὴ γιὰ τὴ σύνταξη αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς. Θεωρῶ πὼς κάθε νοήμων Ἓλληνας πρέπει νὰ αἰσθάνεται ὑπερήφανος, ποὺ ὑπάρχουν ἀκόμη διανοητὲς : τῆς ἐμβέλειας τοῦ Τσατσόμοιρου --.. οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται μὲ πάθος γιὰ τὴν ἐπιστημονικὴ ἀλήθεια μακρυὰ ἀπὸ τὰ ψεύδη καὶ τὶς πλάνες, ποὺ καλλιεργοῦν οἱ ἐπονομαζόμενοι «εἰδικοὺ) ἀκόμη καὶ στὴν ̓ Ἑλλάδα. Καὶ τὸ μεγαλύτερο ψεῦδος δὲν εἶναι ἄλλο παρὰ ἡ ἐφεύρεση τῶν « ̓Ινδοευρωπαίων» καθὼς καὶ τοῦ καλούμενου «φοινικικοῦ ἀλφαβήτου», μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰ χτυπηθεῖ ὁ "Ελληνικὸς Πολιτισμὸς καὶ πιὸ συγκεκριμένα ἡ Γλῶσσα μας. τὸ τελειότερο δημιούργημα τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος. Ὃ συγγραφεύς, μὲ ὅπλο τὴν γνήσια ἐπιστημονικὴ μέθοδο -- μακριὰ ἀπὸ δογματισιιοὺς καὶ προκαταλήψεις - συντρίβει ἕνα ἕνα τὰ ἀναμφισβήτητα (μέχρι σήμερα) ἀξιώματα τῶν φοινικιστῶν. Καὶ πρῶτα ἀπ ̓ ὅλα τὴν κατάπτυστη θεωρία περὶ μὴ αἰτιώδους σχέσεως σημμαίνοντος-σημαινομένου. Πρὸς ἐπίρρωση δὲ τῶν ἀπόψεών του σημειώνω σ ̓ αὐτὸ τὸ σημεῖο τὴ γνώμη τοῦ διάσημου νομπελίστα φυσικοῦ «ατΙ θᾶρδη στὸ βιβλίο του «Οἱ Δράκοι τῆς ̓Εδὲμ» (Ἑλλ. ἔκδοση «ΩΡΟΡΑ» σ. 115): «Μπορεῖ νὰ φανταστεῖ κανεὶς τὶς γλῶσσες τῶν χειρονομιῶν νὰ συμπληρώνονται σιγᾶ-σιγὰ καὶ μετὰ ν ̓ ἀντικαθίστανται ἀπὸ τὶς προφορικὲς γλῶσσες πού. ἀρχικά. θὰ πρέπει νὰ ταν ὀνοματοποιητικὲς (νὰ μιμοῦνταν δηλαδὴ τὸν ἦχο τοῦ ἀντικειμένου ἢ τὴν πράξη ποὺ περιγράφουν). Τὰ παιδιὰ φωνάζουν τὰ σκυλιὰ ""γὰβ-γάβ”'. Σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς ἀνθρώπινες γλῶσσες ἡ παιδικὴ λέξη γιὰ τὴ μητέρα φαίνεται νὰ μιμεῖται τὸν ἠχο ποὺ γίνεται ἀπρόσεχτα καθὼς βυζαίνουν τὸ στῆθος». [Εἷναι πράγματι ἐκπληκτικὴ ἡ ταύτιση τῶν ἀπόψεων τοῖ Ο. θάρδη καὶ τοῦ Η. Τσατσόμοιρου: βλ. «Ιστορία Γενέσεως τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσας]. Τὰ πράγματα ἑπομένως εἶναι ὀεκάθαρα. Οὔτε « ̓ Ινδοευρωπαῖοι» ὑπῆρξαν, ἀλλὰ οὔτε οἱ Φοίνικες στάθηκαν οἱ ἐκπολιτιστὸς τῆς ἀνθρωπότητας. Η "Ελληνικὴ Γῆ ἦταν ἐκείνη ποὺ γέννησε καὶ ἐξέθρεψε τὸν θεὸν (Ξ ἄνθρωπο) καὶ παράλληλο ὑπῆρξε ἡ μητέρα τῆς ́ Ελληνικῆς Γλώσσας καὶ κατόπιν ὅλων τῶν γνωστῶν διαλέκτων. Μόνο ποὺ ὅλες οἱ ἄλλες διάλεκτοι ἐκφυλίστηκαν καὶ ἔχασαν τὴν ᾱπαράμιλλη μουσικότητα τῆς ̓ Ελληνικῆς. Γι ̓ αὐτὸ εἶναι καθῆκον ὅλων τῶν σκεπτομένων νὰ διαφυλάξουμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τὴ γλῶσσα μας. Καὶ αὐτὸ γίνεται ὄχι ἀπὸ στεῖρο ἐθνικισμό, ἀλλὰ ἀπὸ πεποίθηση ὅτι ὁ ̓ Ελληνισμὸς (γλῶσσα-πολιτισμὸς-φιλοσοφία) ἐκφρόζει τὸν ἄνθρωπο στὴν ἀνώτερη ἀξία του. Στὸ τιτάνιο ἔργο ποὺ ἔχετε ἀναλάβει, εἶμαι σίγουρος, ἔχετε τὴν ἀμέριστο συμμπαράσταση ὅλων τῶν σκεπτομένων ἀνθρώπων. Φυσικὰ κάποιοι ψευτοδιανοούμενοι καὶ μισέλληνες θέλουν νὰ σᾶς θέσουν ἐμπόδια. Πρέπει ἄλλωστε νὰ ὑπερασπιστοῦν τὰ «προοδευτικἀ» ἐπιτεύγματά τους. γιὰ τὰ ὁποῖα τόσο κόπτονται (δη-