| πε ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἢ γέννηση τῆς γλώσσας ἀπὸ τὴν Μητέρα-Φύση Κύριε διευθυντά, Ἢ ἔκδοση τοῦ μνημειώδους ἔργου τοῦ ᾿Ηλία Τσατσόµοιρου «Ιστορία Γενέ- έως τῆς ᾿Ελληνικῆς Γλώσσας» ἀποτέλεσε τὴν ἀφορμὴ γιὰ τὴ σύνταξη αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς. Θεωρῶ πὼς κάθε νοήμων Ἓλληνας πρέπει νὰ αἰσθάνεται ὑπερή- φανος, ποὺ ὑπάρχουν ἀκόμη διανοητὲς : τῆς ἐμβέλειας τοῦ Τσατσόµοιρου --.. οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται μὲ πάθος γιὰ τὴν ἐπιστημονικὴ ἀλήθεια μακρυὰ ἀπὸ τὰ ψεύδη καὶ τὶς πλάνες, ποὺ καλλιεργοῦν οἱ ἐπονομαζόμενοι «εἰδικοὺ) ἀκόμη καὶ στὴν ᾿ Ἑλλάδα. Καὶ τὸ μεγαλύτερο ψεῦδος δὲν εἶναι ἄλλο παρὰ ἡ ἐφεύρεση τῶν «᾿Ινδοευρωπαίων» καθὼς καὶ τοῦ καλούμενου «φοινικικοῦ ἀλφαβήτου», μὲ µονα- δικὸ σκοπὸ νὰ χτυπηθεῖ ὁ "Ελληνικὸς Πολιτισμὸς καὶ πιὸ συγκεκριµένα ἡ Γλῶσσα μας. τὸ τελειότερο δημιούργημα τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος. Ὃ συγγραφεύς, μὲ ὅπλο τὴν γνήσια ἐπιστημονικὴ μέθοδο -- μακριὰ ἀπὸ δογ- ματισιιοὺς καὶ προκαταλήψεις - συντρίβει ἕνα ἕνα τὰ ἀναμφισβήτητα (μέχρι σή- µερα) ἀξιώματα τῶν φοινικιστῶν. Καὶ πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα τὴν κατάπτυστη θεωρία περὶ μὴ αἰτιώδους σχέσεως σημµαίνοντος-σημαινομένου. Πρὸς ἐπίρρωση δὲ τῶν ἀπόψεών του σημειώνω σ᾽ αὐτὸ τὸ σημεῖο τὴ γνώμη τοῦ διάσηµου νομπελίστα φυσικοῦ «ατΙ ϑᾶρδη στὸ βιβλίο του «Οἱ Δράκοι τῆς ᾿Εδὲμ» (Ἑλλ. ἔκδοση «ΩΡΟΡΑ» σ. 115): «Μπορεῖ νὰ φανταστεῖ κανεὶς τὶς γλῶσσες τῶν χειρονομιῶν νὰ συμπλη- ρώνονται σιγᾶ-σιγὰ καὶ μετὰ ν᾿ ἀντικαθίστανται ἀπὸ τὶς προφορικὲς γλῶσσες πού. ἀρχικά. θὰ πρέπει νὰ ταν ὀνοματοποιητικὲς (νὰ μιμοῦνταν δηλαδὴ τὸν ἦχο τοῦ ἀντικειμένου ἢ τὴν πράξη ποὺ περιγράφουν). Τὰ παιδιὰ φωνάζουν τὰ σκυλιὰ ""γὰβ-γάβ”'. Σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς ἀνθρώπινες γλῶσσες ἡ παιδικὴ λέξη γιὰ τὴ µητέ- ρα φαίνεται νὰ μιμεῖται τὸν ἠχο ποὺ γίνεται ἀπρόσεχτα καθὼς βυζαίνουν τὸ στῆ- θος». [Εἷναι πράγματι ἐκπληκτικὴ ἡ ταύτιση τῶν ἀπόψεων τοῖ Ο. ϑάρδη καὶ τοῦ Η. Τσατσόμοιρου: βλ. «Ιστορία Γενέσεως τῆς ᾿Ελληνικῆς Γλώσσας]. Τὰ πράγματα ἑπομένως εἶναι ὀεκάθαρα. Οὔτε «᾿ Ινδοευρωπαῖοι» ὑπῆρξαν, ἀλ- λὰ οὔτε οἱ Φοίνικες στάθηκαν οἱ ἐκπολιτιστὸς τῆς ἀνθρωπότητας. Η "Ελληνι- κὴ Γῆ ἦταν ἐκείνη ποὺ γέννησε καὶ ἐξέθρεψε τὸν θεὸν (Ξ ἄνθρωπο) καὶ παράλ- ληλο ὑπῆρξε ἡ μητέρα τῆς ΄ Ελληνικῆς Γλώσσας καὶ κατόπιν ὅλων τῶν γνωστῶν διαλέκτων. Μόνο ποὺ ὅλες οἱ ἄλλες διάλεκτοι ἐκφυλίστηκαν καὶ ἔχασαν τὴν ᾱ- παράµιλλη µουσικότητα τῆς ᾽ Ελληνικῆς. Γι᾿ αὐτὸ εἶναι καθῆκον ὅλων τῶν σκεπτοµένων νὰ διαφυλάξουµε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τὴ γλῶσσα µας. Καὶ αὐτὸ γί- νεται ὄχι ἀπὸ στεῖρο ἐθνικισμό, ἀλλὰ ἀπὸ πεποίθηση ὅτι ὁ ᾿ Ελληνισμὸς (γλῶσ- σα-πολιτισμὸς-φιλοσοφία) ἐκφρόζει τὸν ἄνθρωπο στὴν ἀνώτερη ἀξία του. Στὸ τιτάνιο ἔργο ποὺ ἔχετε ἀναλάβει, εἶμαι σίγουρος, ἔχετε τὴν ἀμέριστο συ- µμπαράσταση ὅλων τῶν σκεπτοµένων ἀνθρώπων. Φυσικὰ κάποιοι ψευτοδιανοού- μενοι καὶ µισέλληνες θέλουν νὰ σᾶς θέσουν ἐμπόδια. Πρέπει ἄλλωστε νὰ ὑπερα- σπιστοῦν τὰ «προοδευτικἀ» ἐπιτεύγματά τους. γιὰ τὰ ὁποῖα τόσο κόπτονται (δη-