ΕΙΠΠΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἢ διανόηση τῶν ΗΠΑ «ξαναβρίσκευ τὴν “Ελλάδα ̓Αξιότιμε κ. διευθυντά, Εἶναι παρήγορο τὸ ὅτι στὴν ἐποχή μας, ἐποχὴ τῆς ἀλαλίας καὶ καταρρεύσεως τῶν μύθων, ὑπάρχουν ἀκαδημαϊκοὶ καὶ ἐρευνητές, πανεπιστημιακοὶ διδάσκαλοι καὶ φοιτητές, οἱ ὁποῖοι βρίσκουν στὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό τὴν πηγὴ τῆς ἐμπνεύσεώς των. Ἢ θαυμασία ἐπιθεώρηση “"Αοαάεπιίς Ωιεςίίομς’' ἐκδίδεται στὶς Η.Π.Α. ἀπὸ διαπρεπεῖς πανεπιστημιακοὺς καὶ φοιτητές, οἱ ὁποῖοι ἐδῶ καὶ άρκετὸ καιρὸ ἔχουν ἱδρύσει τὴν ““Ναιίοπα ΑςςοσΙα!ίοπ οἵ ΦοΠμοίατς ̓ ( ̓Εθνικὴ Ἔνωση ̓Ακαδημαϊκῶν, σὲ ἐλεύθερη μετάφραση). Η ἐπιθεώρηση περιλαμβάνει ποικίλα ἄρθρα καὶ σχόλια διαπρεπῶν ἀμερικανῶν καθηγητῶν, οἱ ὁποῖοι διαδηλώνουν τὴν πίστη τους στὴν ̓ Ελλάδα, τὶς ἀξίες της καὶ στὴν σημασία τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν γιὰ τοὺς καιρούς μας. ̓ Η ̓Εθνικὴ Ἔνωση ̓ Ακαδημαϊκῶν σχηματίσθηκε σὰν ὑγιὴς ἀντίδραση στὶς παράλογες τάσεις τῶν ἀμερικανικῶν πανεπιστημίων, τὰ ὁποῖα θέλουν νὰ μελετοῦν πλέον ὄχι τὴν κλασσικὴ ̓ Ελλάδα ἀλλὰ τὶς ὅποιες ἐπιδόσεις τῶν νέγρων στὸν παγκόσμιο πολιτισμό, τὴν ἱστορία τοῦ φεμινιστικοῦ κινήματος ἢ καὶ αὐτῶν τῶν ὁμοφυλοφίλων. ( Η ἀναγωγὴ τοῦ ἕλληνικοῦ πολιτισμοῦ σὲ ἀφρικανικὲς ρίζες εἶχε κιόλας ἀρχίσει ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 60, ἀλλὰ τελευταῖα γνώρισε καινούργια «ἄνθηση». Οἱ διάφορες θεωρίες τῶν νεγρόφιλων ἱστορικῶν, πανεπιστημιακῶν κ.λπ. εἶχαν ἀντικρουσθεῖ ἀποτελεσματικὰ ἀπὸ τὸν ἐπιφανῆ ἀνθρωπολόγο Οαγτε ο{ Οαγτε απά ΝΙρρ σὲ σειρὰ ἄρθρων του κατὰ τὰ ἔτη 1967-69 στὴν ἐπιθεώρηση “Τῆς ΜαπΚκίπά ΩματίετἰΥ. Αλλ ̓ ἐπ ̓ αὐτοῦ θὰ ἐπανέλθω σὲ προσεχὲς τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» ἀναλυτικώτερα). Ἢ ἐπιθεώρηση '"Ασοαάσεπιίο ΩμεςΙΙοης ̓ βάλλει ἐναντίον ἐκείνων ποὺ προσπαθοῦν νὰ ἀντικαταστήσουν τὶς κλασσικὲς σπουδὲς στὰ ἀμερικανικά πανεπιστήμια μὲ σπουδὲς γύρω ἀπὸ τοὺς νέγρους, τοὺς ὁμοφυλόφιλους ἢ ἄλλες ὁμάδες τοῦ περιθωρίου. 'Ο καθηγητὴς Τζέραλντ Φλὺνν τοῦ Πανεπιστημίου Οὐϊσκόνσιν - Μιλουώκη ἀναφέρει τὰ ἑξῆς ἀξιοπρόσεκτα ( ́““Α ἀἱςεεῃί οΓ αἰνοτο γ ̓", "Αοαάεπιῖς ΟιΙεσιῖομς ̓, Φθινόπωρο 1990, σσ. 80-91): «Στὸ πανεπιστήμιο σήμερα τὸ μισὸ ἢ καὶ περισσότερο τοῦ συλλάβου βασίζεται στοὺς Ἕλληνες καὶ μόνο σ ̓ αὐτούς, ὄχι διότι ἀνῆκαν στὴν ἰνδοευρωπαϊκὴ ὁμοεθνία ἢ ἦταν πρόγονοί μας ἢ οἱ εὐνοούμενοί μας, ἀλλ ̓ ἁπλῶς διότι οἱ δημιουργίες τους ὑπερεῖχαν αὐτῶν τῶν ἄλλων ἐθνῶν. [Τὰ λοιπὰ ἔθνη, ̓Ἐτροῦσκοι, Χετταῖοι κ.λπ.] μελετῶνται ἀπὸ μερικοὺς καθηγητὲς ποὔχουν ἀφιερώσει ὁλόκληρη τὴν ζωή τους στὴν γλῶσσα, τὴν άρχαιολογία καὶ τὴν ἱστορία τῶν λαῶν αὐτῶν. ̓Αλλ ̓ ὅταν πρόκειται γιὰ τὶς ἀπαιτήσεις μιᾶς γενικῆς παιδείας, τότε πρέπει νὰ ρίξουμε τὸ βάρος μας στοὺς Ἕλληνες. Εἷναι θέμα ἐπιστημονικῆς καὶ ἐπαγγελματικῆς ἐπιλογῆς, ὄχι θέμα ἰδιοτροπίας ἣ πολιτικῆς προτιμήσεως. Οὔτε ἔχει τούτη ἡ ἐπιλογὴ κανένα ἴχνος ρατσισμοῦ». Τὰ σχόλια τοῦ καθηγητῆ Τζ. Φλὺνν ἀλλὰ καὶ τὰ ἄρθρα ποὺ κατὰ καιροὺς μπορεῖ νὰ διαβάση κάποιος στὴν ἐκλεκτὴ αὐτὴ ἐπιθεώρηση δείχνουν καθαρά, ὅτι οἱ κλασσικὲς σπουδὲς κάθε ἄλλο παρὰ «τελειωμένη ὑπόθεση» εἶναι. Τὸ ἀντίθετο μάλιστα. Οἱ ἑστίες ἀντιστάσεως (στίες ἑλληνικοῦ φρονήματος, θὰ ἔλεγα) ὑπάρχουν, καὶ παρὰ τὴν προσπάθεια τῶν λογῆς-λογῆς διαστρεβλωτῶν τῆς ἵστο-