ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΠΑΝ Ἢ μακραίωνη διεθνἠς συνωμοσία ἐναντίον τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας 1. Ἢ ρίζα τοῦ κακοῦ «Δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν, ἵνα μὴ ἀκούωσιν ἕκαστος τὴν φωνὴν τοῦ πλησίον». («Γένεσις», ΙΑ ́, 7) Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ λεγόμενο «γλωσσικὸ ζήτημα» ἀπασχόλησε καὶ ἆπασχολεῖ ἐπὶ αἰῶνες τοὺς Ἕλληνες καὶ ἰδιαίτερα τοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους, ἐν τούτοις ἐλάχιστοι ὑποψιασμένοι ἐννόησαν καὶ γνωρίζουν τὰ αἴτια καὶ τὴν ἑστία αὐτοῦ τοῦ φαινομένου. Εἶναι, βλέπετε, κι αὐτὲς οἱ «ἐξελικτικὲς θεωρίες», πού ἔχουν πείσει τὸν κόσμο ὅτι «τὰ πάντα ρεῖ», χωρὶς ὡστόσο καὶ νὰ μᾶς ἐξηγοῦν, γιατὶ θὰ πρέπει νὰ ἐξελίσσωνται τὰ πάντα ἐπὶ τὸ χεῖρον κι ὄχι ἐπὶ τὸ βέλτιον. ̓Επικρατεῖ λοιπὸν ἡ ἄποψη -- ἐπειδὴ αὐτὴν ἀκριβῶς διαλαλεῖ ἡ ἐξ-ουσία -ὅτι τὸ «γλωσσικὸ ζήτημα» ἀποτελεῖ δημιούργημα τῶν καιρῶν, εἶναι αἴτημα τῆς δημοκρατίας κι ἐξεπήγασε ἀπ ̓ τὸν ἕλληνικὸ λαὸ καὶ μάλιστα ἀπ ̓ τὶς κατώτερες κοινωνικὲς τάξεις, ποὺ ὕψωσαν τάχα φωνὴ διαμαρτυρίας, ἐπειδὴ ἀδυνατοῦσαν νὰ ἐννοήσουν τὴ γλῶσσα τῶν μορφωμένων, τῆς ἐκκλησίας, τοῦ κράτους... Οὐδὲν Ψευδέστερον. 'Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαός, ποὺ κατὰ γενικὴν παραδοχὴν εἶναι φιλομαθὴς καὶ φιλόμουσος, σεβόταν πάντοτε, σέβεται καὶ θέλει νὰ μιμηθῆ τοὺς πραγματικὰ μορφωμένους ἀνθρώπους, τῶν ὁποίων τὸν λόγο παρακολουθεῖ μὲ κατάνυξη, τόσο μᾶλλον ὅσο εἶναι ἕλ-λογος, εὔ-ρυθμος καὶ σοβαρός, ἑλληνικὸς μὲ μιὰ λέξη, ἰδιότητες ποὺ δὲν διαθέτει ὁ ἐξεζητημένος, φανατικὸς καὶ πεζοδρομιακὸς λόγος τοῦ ψευδοδημοτικισμοῦ, ποὺ κατὰ γενικὴν ὁμολογία ᾱποτελεῖ κράμα λαϊκισμοῦ κι ἐπιτηδευμένου βαρβαρισμοῦ --- μιὰ γλῶσσα τεχνητή, ποὺ ἐν μέσῳ νυκτὸς ἐρήμην τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους ἐπέβαλε διὰ νόμου τὸ ἕλλαδικὸν Κράτος. Εἶναι ἀπολύτως βέβαιον, ὅτι τὸ «γλωσσικὸ ζήτημα» σὲ καμμιὰ περίπτωση δὲν ὑπῆρξε αἴτημα τοῦ ἑλληνικοῦ γένους, πού, σύμφωνα μὲ τὸν ἐθνικὸ ποιητή, ἄλλο στὴν ψυχή του δὲν ἔχει «πάρεξ ἐλευθερία καὶ γλῶσσα», καὶ πού, κατὰ τὸν ̓Οδ. ̓Ελύτη. «μοναχή του ἔγνοια ἔχει τὴν γλῶσσα του». Τὸ «γλωσσικὸ ζήτημα» συνεπῶς ἀποκλείεται ν ̓ ἀποτελῆ ἀποκύημα τοῦ ἕλληνικοῦ ἔθνους' ὅπως θὰ ἀποδειχθῆ, εἶναι ἐπινόηση κι ἐπιδίωξη ἄλλων δυνάμεων, ἐξωελληνικῶν, καὶ συγκεκριμένα τοῦ διεθνοῦς ̓Εξουσιασμοῦ, ποὺ αἰῶνες τώρα - καὶ μάλιστα ἀπροκάλυπτα --- ἀπεργάζεται τὸν ἐνταφιασμὸ τοῦ ́Ελληνικοῦ Πνεύματος, πρᾶγμα ποὺ τό ̓ χουν ὁμολογήσει ἄλλωστε οἱ ἐξουσιαστὲς διὰ στόματος ̓Ιακ. Φαλμεράυερ παλαιότερα καὶ Χ. Κίσσιγκερ προσφάτως, πέραν τοῦ ὅτι εἶναι καταχωρημένο στὰ «ἱερά» τους βιβλία. Γνωστοῦ ὄντος ὅτι ὁ καλύτερος τρόπος ἐξόντωσης ἑνὸς ἔθνους εἶναι ἡ ἀποκοπή του ἀπ ̓ τὶς ρίζες του, ἀπὸ τὸν παραδοσιακὸ τρόπο σκέπτεσθαι καὶ ἐνεργεῖν, κι ὅτι ἡ Γλῶσσα ἀποτελεῖ τὸ ζωντανὸ ἀρχεῖο καὶ γνωσεοφυλάκιο, τὸ νοῦ καὶ τὴν ψυχή, κι ὅτι ἑνώνει συγχρονικὰ καὶ προπαντὸς διαχρονικὰ τὸ ἔθνος, ἀντιλαμβάνεται κανεὶς γιατὶ τόσο μῖσος καὶ πάθος τρέφουν οἱ ἐξουσιαστὲς ἐναντίον της. Εἰδικά: ̓Ελλάδα ὑπάρχει διὰ μέσου τῶν χιλιετιῶν μόνο, ἐπειδὴ ὠμιλεῖτο καὶ ἐγράφετο πάντοτε ἡ ̓ Ελλη-