«Ἔπρεπε» Εἶναι πολλὲς φορές, ποὺ σκεπτικὸς ἀναρωτιέμαι. Πολλὲς φορές, ποὺ κλεισμένος μέσα σὲ ἀμείλικτα ἐρωτηματικὰ συλλογίζομαι. ̓Ανοίγω τὰ μάτια καὶ παρατηρῶ, τὰ κλείνω καὶ ὀνειρεύομαι. Τὰ ἐρωτήματα ὅμως κυριαρχοῦν καὶ οἱ ἀπαντήσεις δὲν μοιάζουν νὰ ἔρχονται. Κάθομαι νὰ γράψω, ὅπως τώρα, μὰ οἱ λέξεις δὲν βγαίνουν στὸ χαρτί. Κάτι συγκρατεῖ τὸ χέρι, κάτι ποὺ ἔρχεται ἀπὸ πολὺ βαθειά. ̓Ανάβω ἕνα τσιγάρο. Τραβάω μιὰ γερὴ ρουφηξιά. Ὃ καπνὸς γεμίζει τὸ δωμάτιο, καὶ τὸ μυαλό μου βρίσκεται περίπου στὴν ἴδια κατάσταση. Πρέπει; Γιατί λοιπὸν νὰ τὸ κάνω; Τί μπορῶ νὰ προσφέρω σ ̓ αὐτὸν τὸν κόσμο; Σκέφτομαι ἐσᾶς ποὺ διαβάζετε τὰ ἄρθρα μου κι ἀναλογίζομαι. Τί ἔχω λοιπὸν νὰ σᾶς προσφέρω; Καθῆστε καὶ σκεφθῆτε. Ψάξτε μέσα σας. Ἔχετε δεῖ ποτὲ τὸν κόσμο μὲ καθαρὸ μυαλό, Ἔχετε νοιώσει ποτὲ τὴν αἴσθηση τῆς πληρότητας; Ἔχετε νοιώσει ποτὲ ἐρωτευμένοι; Πολλοὶ θὰ ποῦνε ναί, κάποτε... Αὐτὸ τὸ κάποτε εἶναι ποὺ μᾶς σκοτώνει. Αὐτὸ τὸ κάποτε, ποὺ δὲν εἶναι τώρα. Κλεῖστε τὰ κάθε εἴδους βιβλία καὶ σκεφθῆτε. Πάψτε νὰ διαβάζετε σελίδες βιβλίων καὶ διαβάστε τὶς σελίδες τοῦ μυαλοῦ σας. Διαγράψτε τὴν «ἠθική», ποὺ ἄλλοι σᾶς ἔμαθαν νὰ πιστεύετε. Σβῆστε τὶς τύψεις, ποὺ τεχνητὰ διοχετεύθηκαν στὸ λογικό σας. ̓Ανοῖξτε τὰ μάτια καὶ κυττάξτε τὸν κόσμο μὲ εἰλικρίνεια. ̓Αφῆστε τὰ αἰσθήματα νὰ σᾶς πλημμυρίσουν, νὰ ξεχυθοῦν ἀπὸ τὰ ἀνοίγματα τοῦ σώματος καὶ τοῦ νοῦ σας. Νὰ ἑἕνωθοῦν μὲ τὴν φύση καὶ νὰ κυλίσουν παρασύροντας μαζί τους ἔξω ἀπ ̓ τὸ σῶμα σας κάθε ἐνοχὴ καὶ προκατάληψη. Αὐτὰ κανένα βιβλίο δὲν θὰ σᾶς τὰ διδάξει. Θὰ τὰ νοιώσετε ἔτσι ἁπλᾶ νὰ ξεγειλίζουν ἀπὸ τὴν ὑλικὴ ὑπόστασή σας μέσα ἀπὸ ἄυλες διαδικασίες. Ὅταν τολμήσετε... Ξεχᾶστε αὐτὸ ποὺ σᾶς δίδαξαν νὰ εἶστε, κάντε αὐτὸ ποὺ πάντα θέλατε νὰ κάνετε. Πραγματοποιῆστε τὶς πιὸ ἀπόκρυφες σκέψεις σας καὶ σπάστε τὰ φράγματα τῆς τεχνητῆς ἠθικῆς, ποὺ περιόριζαν τὴν αἰτία τῆς ὕπαρξής σας. ̓Ενωθῆτε μὲ τὸ θεῖο. Νοιῶστε τὶς ἀπόκρυφες διαστάσεις τοῦ σύμπαντος. Αἰσθανθῆτε, ἀγγίξτε, δοκιμάστε... Μὴν χάνετε ἄλλο χρόνο κλεισμένοι στὶς μουχλιασμένες ἀπὸ ἰδέες βιβλιοθῆκες σας. ̓Αφῆστε τὸ καλὸ καὶ τὸ κακὸ νὰ ἑνωθοῦν σὲ μιὰ ἁρμονική, ἀέναη συνύπαρξη. ̓Απόλλων καὶ Διόνυσος. Η ἀπόλυτη δύναμη. Σᾶς φοβίζει; “Η γνώση γεννάει τὸ συναίσθημα τῆς τόλμης καὶ τῆς εὐθυκρισίας. Γνωρίστε, γιὰ νὰ μὴν φοβᾶστε. ̓Αγγίξτε τὰ καρφιὰ, γιὰ νὰ πειστεῖτε. Πῶς ὅμως .νὰ πλησιάσετε τὴν γνώση, ὅταν καλύπτεστε πίσω ἀπὸ στεγανά; Στεγανὰ ἐξουσίας, θρησκείας, ἠθικῆς; Στεγανά, ποὺ δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ πλημμυρίσουν, ἐὰν ἐσεῖς δὲν κάνετε τὸ πρῶτο βῆμα; Τολμῆστε καὶ ἀφῆστε τοὺς ἄλλους νὰ μένουν μετέωροι. Νὰ σκέφτονται, ἐὰν πρέπει ἢ ὄχι. Νὰ σκέφτονται, ποῦ θὰ ὁδηγήσει αὐτὸ τὸ βῆμα. Ὅταν πεθάνουν, καὶ πάλι μετέωροι θὰ εἶναι..." Κάντε τὸ βῆμα. ̓Ακολουθῆστε τὰ ἴχνη αὐτῶν ποὺ προσπάθησαν νὰ ξεφύγουν. Κλεῖστε τὰ βιβλία. Καὶ τότε μπροστὰ στὸ κλειστὸ ἐξώφυλλο θὰ ἀκούσετε τὴν φωνὴ τοῦ συγγραφέα παγιδευμένου μέσα στὶς μουχλιασμένες σελίδες νὰ ψιθυρίζει: «"Επρεπε...». Νέμεσις