7168 ΔΑΥΛΟΣ/ 124, ᾿Απρίλιος [992 Οἱ «προσωπικότητες τῶν Μέσων Μαζικῆς ᾿Ενημερώσεως Κύριε διευθυντά, 'Ο θάνατος τοῦ ᾿Ηλία Τσατσόµοιρου συνεκλόνισε βαθειὰ ὅλους ὅσοι τὸν ἐγνώ- ρισαν καὶ παρακολουθοῦσαν τὸ τιτάνιο ἔρ- γο του. Ο «Δαυλὸς ἀφιέρωσε πρὸς τιμήν του ὁλόκληρο τὸ [22 τεῦχος του καὶ οἱ ἐ- κλεκτοὶ συνεργάτες του ἀπότισαν φόρον τιμῆς στὸν ἀπελθόντα. Δὲν ἀποτελεῖ σχῆμα λόγου, ἂν προσθέσω κι ἐγὼ πὼς ὁ θάνατός του ἀποτελεῖ ἐθνικὴ ἀπώλεια. Μὲ τὸν ἀεί- µνηστον ἅπαξ εἴχαμε συναντηθεῖ παλαιό- τερα. Μὴ γνωρίζοντας τίποτα γιὰ τὴν κατά- σταση τῆς ὑγείας του, τοῦ τηλεφώνησα µε- ρικὲς µέρες προτοῦ ἀποβιώσει γιὰ κάποιο ἄρθρο του στὸν «Δ». Μιλήσαμε ἀρκετὴ ὦ- ρα γιὰ τὸ ἐν λόγω θέµα, ποὺ μὲ ἐνδιέφερε ἰδιαίτερα. Στὴ συνέχεια μοῦ ἐξῆρε τὸν ἄ- θλο τοῦ περιοδικοῦ καὶ τῶν συνεργατῶν του, χωρὶς ν᾿ ἀναφέρει τίποτα γιὰ τὴν ὑ- γεία του. Τοῦτο μοῦ θύμισε τὸν Σωκράτη, πού, ἐνῶ οἱ μαθητὲς καὶ φίλοι του ὀδύρο- νταν γιὰ τὸν ἐπερχόμενο ἄδικο θάνατό του, αὐτὸς ἔλαβε τὸ κύπελλο καὶ ἤπιε ἀγέρωχος τὸ κώνειο. Δὲν μᾶς ἄφησε µόνο παρακατα- θήκη τὸ ἀνεπανάληπτο ἔργο του, ἀλλὰ μᾶς κληροδότησε μὲ τὸν τρόπο του καὶ τὸ µο- ναδικὸ στὴ σημερινὴ κοινωνία ἦθος του. Αἰωνία σου ἡ μνήμη, ὑπέροχε ἄνθρωπε ᾿Ἠλία Τσατσόμοιρε. Δὲν μπορῶ ὅμως νὰ μὴν στιγµατίσω µε- τὰ βδελυγμίας τὴν παγερὴ ἀδιαφορία τῆς πολιτείας καὶ τοῦ κράτους γενικώτερα. Καὶ ὅταν λέω κράτος, δὲν ἐννοῶ µόνο τοὺς ἑκά- στοτε ἰθύνοντας πολιτικούς, ποὺ ἐμεῖς ὑπο- τίθεται πὼς ἐπιλέγουμε γιὰ νὰ μᾶς κυβερνή- σουν (κι ὅπως ἀποδεικνύουν μὲ τὶς πράξεις τους καὶ τὴν ἀσυγχώρητη ἁδιαφορία τους, ἀντὶ νὰ ἐπιλύουν ἐθνικὰ θέµατα, δηµιουρ- γοῦν προβλήματα καὶ συμφορές), ἀλλὰ ψέ- γω, γιὰ νὰ μὴν μεταχειριστῶ ἄπρεπη λέξη, ὅλους τοὺς «ἐνημερωτάς» µας, δημοσιογρά- φους, ἐκφωνητάς, ἀνταποκριτὰς καὶ προ- παντὸς αὐτοὺς ποὺ αὐτάρεσκα αὐτοαποκα- λοῦνται ἄνθρωποι τῶν γραμμάτων καὶ δά- σκαλοι τοῦ... Ἓθνους. Ὅλους αὐτοὺς δη- λαδή, ποὺ πάντοτε συμπορεύονται ἁρμονι- κἁ μὲ τοὺς ἰθύνοντες ᾿ΕἘκφράζουν τὴν θλίψη τους οἱ πατέρες τοῦ Ἔθνους γιὰ κά- ποιον ἀνθέλληνα ἢ ἀνώμαλο ποὺ ἀπῆλθε, σπεύδουν κι ὅλοι οἱ ἄλλοι ποὺ ἀνέφερα, γιὰ νὰ ἀναγγείλουν μὲ ὕφος θλιμμένο τὸ γεγονός. Προχθὲς ἄκουσα, γιὰ παράδειγµα, σὲ τηλεοπτικὸ παιχνίδι ἰδιωτικοῦ κανα- λιοῦ, ποὺ διατείνεται πὼς εἶναι ἀντικειμε- νικὸ καὶ κόπτεται γιὰ τὰ ἐθνικά µας θέµα- τα, νὰ ρωτάει τὸν καλεσμένο του γιὰ νὰ βρεῖ τὸ ὄνομα κάποιας «προσωπικότητας» --- καὶ ξέρετε ποιά ήταν; ᾿Ο.Ταχτσῆς, πα- ρακαλῶ. Θὰ τὸν θυμᾶσθε βέβαια, ἦταν αὖ- τὸς ποὺ κυκλοφόρησε κάποιο βιβλίο μὲ θέ- μα πῶς κατόρθωσε κι ἔγινε ...κίναϊιδος, αὐ- τὸς ποὺ στὴ κηδεία του οἱ κατάπτυστοι ἰθύ- νοντες ἐξέφρασαν ἐπίσημα τὴν βαθειά τους θλίψη. Εἶχα γράψει τότε στὸ «Δαυλό», πὼς αὐτοὶ ποὺ ὀδύρονται γιὰ τὴν ἀπώλεια τέ- τοιων ὑποκειμένων, ἀσφαλῶς θὰ πάσχουν ἀπ᾿ τὸ σύνδρομο τοῦ Καβάφειου πάθους (συγγνώμην, ἀγαπητὲς ἀναγνώστριες, ἀλλὰ δὲν βρίσκω ἐπιεικέστερη ἔκφραση). "Ὅλοι αὐτοὶ δὲν λένε λέξη, ὅταν ἀποβιώσει κά- ποιος τοῦ ἀναστήματος τοῦ Ἰ]. Πασᾶ ἢ ἕ- νὸς Η. Τσατσόµοιρου. Μετὰ τιμῆς ᾿ΗἨλίας Γαζῆς ᾿Ερέτρια Εὐβοίας Ὃ ἀπόστολος Παῦλος ἦταν ᾿Ιουδαῖος ἢ "Αραψ; Δὲν εἶναι πολὺς καιρὸς πού... ἀνεκάλυ- ψα τὸν θαυμάσιο «Δαυλό», ἀπὸ τὶς σελίδες τοῦ ὁποίου φωτίζονται πολλὲς πλευρὲς τοῦ ἱστορικοῦ µας βίου, καὶ ὁμολογῶ ὅτι μὲ µά- γεψε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγµή. Θεωρῶ τὸν ἑ- αυτό µου ἀτυχῆ, ποὺ δὲν γνώρισα τὸ πε- ριοδικό σας νωρίτερα. Χαίρω δὲ ἰδιαίτερα γιὰ τὸ γεγονός, ὅτι ὁ «Δαυλὸς ἀκολουθεῖ τὸ πολυτονικὸ σύστημα, ποὺ ἄφρονες πο- λιτικοὶ μὲ ἀπερίγραπτη προχειρότητα κα- τήργησαν «ἐν μιᾷ νυκτὶ» καὶ ἔτσι ἀχρή- στεψαν τὰ «ἄγκιστρα» τῆς ἑλληνικῆς πα- ραδόσεως, κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ Βρεττά- κου. ᾽Εκεῖνο ὅμως ποὺ δὲν μὲ βρίσκει σύμ- φῶνο εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι κάποτε οἱ ἀρ- θρογράφοι σας ἐκφράζουν ἀτεκμηρίωτες ἀ- πόψεις σὰν ἱστορικὲς ἀλήθειες. Γιὰ παρά- δειγµα στὸ τεῦχος [18 (Οκτ. 199) ὁ κ. Τσίνας ἰσχυρίζεται (σέλ. 679), ὅτι ὁ ᾿Από-