717| ΔΑΥΛΟΣ 124, ̓Απρίλιος 1992 Παρανόηση γιὰ τὴν ἀναλογία τῶν διαστάσεων τοῦ "Εκατομπέδου Κύριε διευθυντά, ̓Επὶ τοῦ ἄρθρου τοῦ «Δαυλοῦ» ἀρ. τεύχους [20 -σελ. 6895 ἐπιτρέψατέ μου τὰ ἀκόλουθα: α) Αν εἰς τὰς πλευρὰς τοῦ ναοῦ τοῦ “Εκατομπέδου ὑπάρχουν 6 καὶ [2 κίονες, τότε ἡ σχέσις πλάτους πρὸς μῆκος δὲν εἷναι [:2. ὡς ὁ συγγραφεὺς ὑποθέτει, ἀλλὰ 5: (ὅσα καὶ τὰ διαστήματα), ἤτοι 1:2,2 καὶ συνεπῶς ἡ διαγώνιος ΑΓ Ξ ν ́ 5.84 καὶ ὄχι ν5. Τούτου δοθέντος, ὅλοι οἱ ἀκολουθοῦντες ὑπολογισμοὶ καὶ «ἀποσυμβολισμοὶ» εἶναι ἐσφαλμένοι. β) Οὐδεὶς ἐκ τῶν ἀριθμῶν Φ. ε. π διαθέτει ὑπερφυσικὲς ἰδιότητες καὶ οἱ χαρακτηρισμοὶ «ἱερός», «ΚΟσμικὀς» κ.λπ. εἶναι αὐθαίρετοι μὴ ἔχοντες οὐδεμίαν σχέσιν μὲ τὴν ἐπιστήμην. γ) 'Ο ὅ- ρος «συμπαντικὰ μέτρα», τὰ ὁποῖα δῆθεν διέθετον οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι, δὲν προκύπτει ἐκ τοῦ ἄρθρου. Ἐν κατακλεῖδι θὰ παρατηρήσῳ, κ. διευθυντά, ὅτι ἡ καθ ̓ ὅλα ἐπαινετὴ προσπάθεια τοῦ «Δαυλοῦ» νὰ ὑπογραμμίσῃ τὸ τί ὀφείλει τὸ ἀνθρώπινον γένος καὶ ὁ πολιτισμὸς τὸν ὁποῖον τοῦτο ἐδημιούργησεν ἐπὶ τῆς Γῆς, εἰς ἡμᾶς τοὺς ́Ἓλληνας, ἂν γίνεται μὲ ἄρθρα περιέχοντα παιδαριώδη σφάλματα ὁδηγεῖ εἰς τὸ ἀντίθετον ἀκριβῶς ἀποτέλεσμα. Μετὰ τιμῆς Ζίγκφρηντ Πετρίδης Διπλ. Μηχανολόγος- Ἠλεκτρολόγος Ε.Μ.Π. “Ἑρμοῦ 8. Βούλα Ὃ κ. ̓Ιπποκράτης Δάκογλου, ὑπ ̓ ὄψιν του ὁποίου ἐτέθη ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ τοῦ ἀναγνώστη. γράφει τὰ ἑξῆς: ̓Επειδὴ στὴν πρώτη παράγραφο τῆς ἐπιστολῆς τοῦ κ. Ζ.Π. ἀναφέρονται συγκεκριμένες ἀντιρρήσεις ποὺ χρήζουν ἀπαντήσεων, παρακάμπτω τοὺς ἀπρεπεῖς χαρακτηρισμοὺς καθὼς καὶ τὸ ἀπαράδεκτο ὕφος τῆς ἐπιστολῆς καὶ ἐπεξηγῶ τὰ κάτωθι: Οἱ διαστάσεις τῶν πλευρῶν τοῦ τροποποιημένου ̓Εκατόμπεδου ἔχουν μετρηθῆ ἐπὶ τῶν σωζομένων θεμελίων τοῦ ναοῦ καὶ ἀναγράφονται σὲ ὅλα τὰ σχετικᾶ συγγράμματα καὶ ἐγκυκλοπαίδειες (« ̓ Ηλίου», «Παπύρου» κ.λπ.) στὶς ὑπάρχουσες ἀρχιτεκτονικὲς κατόψεις, σὲ ἀναλογία πλευρῶν 172 καὶ οὐδαμοῦ ἀναγράφεται ὅτι ὑπολογίσθηκαν ἀπὸ τὴν ὑπάρχουσα ἀναλογία τοῦ πλήθους τῶν κιόνων ἢ τῶν μεταξύ των διαστημάτων τῶν δύο πλευρῶν. Εἶναι δὲ ἡ ἀναλογία αὐτὴ πράγματι 6/12. 'Η προσπάθεια τοῦ ἐπιστολογράφου νὰ ὑπολογίση αὐθαιρέτως τὶς διαστᾶσεις τῶν πλευρῶν τοῦ ναοῦ ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντα διαστήματα τῶν κιόνων του εἶναι εὕρημα ἐγκεφαλικὸ δικό του, πλὴν ὅμως, καὶ ἔτσι ποὺ τὸ ἐφαρμόζσει, εἶναι ἀπολύτως λανθασμένο καὶ πολὺ ἁπλοϊκὸ κι ̓ αὐτό, γιὰ νὰ μὴ μεταχειρισθῶ τὸν αὐτὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ ἐπιστολογράφου («παιδαριῶδες»). Ἕνας σωστὸς τρόπος εὑρέσεως τῶν διαστάσεων ἑνὸς ναοῦ μὲ τὴν βοήθεια τῶν διαστημάτων τῶν κιόνων θὰ ἦτο ὁ κάτωθι; Καλῶ Δι καὶ Δ: τὰ ἀντίστοιχα ἐλεύθερα ἀνοίγματα τῶν διαστημάτων τῶν κιόνων στὴν μικρὴ καὶ τὴν μεγάλη πλευρὰ τῆς κατόψεως τοῦ ναοῦ. “Εστω ἐπίσης ὅτι ὃ εἶναι ἡ κοινὴ διάμετρος τῶν κιόνων καὶ ε τὸ μῆκος τοῦ ἐξέχοντος τμήματος-τῆς βάσεως ἀπὸ τοὺς ἀκραίους κίονες. Μὲ τοὺς ἄνω συμβολισμοὺς τὰ μήκη τῶν πλευρῶν θὰ εἶναι: τό δ 2ε Μικρὴ πλευρὰ Ξ5..Δι, Μεγάλη πλευρὰ Ξ {1 Δ; 1 |2δ τ 2ε, ὁπότε ὁ λόγος τῶν πλευρῶν θὰ εἶναι