ΔΑΥΛΟΣ 124, ᾿Απρίλιος 1992 717| Παρανόηση γιὰ τὴν ἀναλογία τῶν διαστάσεων τοῦ "Εκατομπέδου Κύριε διευθυντά, ᾿Επὶ τοῦ ἄρθρου τοῦ «Δαυλοῦ» ἀρ. τεύ- χους [20 -σελ. 6895 ἐπιτρέψατέ µου τὰ ἀκό- λουθα: α) Αν εἰς τὰς πλευρὰς τοῦ ναοῦ τοῦ “Εκατομπέδου ὑπάρχουν 6 καὶ [2 κίονες, τότε ἡ σχέσις πλάτους πρὸς μῆκος δὲν εἷ- ναι [:2. ὡς ὁ συγγραφεὺς ὑποθέτει, ἀλλὰ 5: (ὅσα καὶ τὰ διαστήματα), ἤτοι 1:2,2 καὶ συνεπῶς ἡ διαγώνιος ΑΓ Ξ ν΄ 5.84 καὶ ὄ- χι ν5. Τούτου δοθέντος, ὅλοι οἱ ἀκολου- θοῦντες ὑπολογισμοὶ καὶ «ἀποσυμβολι- σμοὶ» εἶναι ἐσφαλμένοι. β) Οὐδεὶς ἐκ τῶν ἀ- ριθμῶν Φ. ε. π διαθέτει ὑπερφυσικὲς ἰδιό- τητες καὶ οἱ χαρακτηρισμοὶ «ἱερός», «ΚΟ- σμικὀς» κ.λπ. εἶναι αὐθαίρετοι μὴ ἔχοντες οὐδεμίαν σχέσιν μὲ τὴν ἐπιστήμην. γ) 'Ο ὅ- ρος «συμπαντικὰ µέτρα», τὰ ὁποῖα δῆθεν διέθετον οἱ ἀρχαῖοι µας πρόγονοι, δὲν προκύπτει ἐκ τοῦ ἄρθρου. Ἐν κατακλεῖδι θὰ παρατηρήσῳ, κ. διευ- θυντά, ὅτι ἡ καθ᾽ ὅλα ἐπαινετὴ προσπάθεια τοῦ «Δαυλοῦ» νὰ ὑπογραμμίσῃ τὸ τί ὀφεί- λει τὸ ἀνθρώπινον γένος καὶ ὁ πολιτισμὸς τὸν ὁποῖον τοῦτο ἐδημιούργησεν ἐπὶ τῆς Γῆς, εἰς ἡμᾶς τοὺς ΄Ἓλληνας, ἂν γίνεται μὲ ἄρθρα περιέχοντα παιδαριώδη σφάλματα ὁ- δηγεῖ εἰς τὸ ἀντίθετον ἀκριβῶς ἀποτέλε- σμα. Μετὰ τιμῆς Ζίγκφρηντ Πετρίδης Διπλ. Μηχανολόγος- Ἠλεκτρολόγος Ε.Μ.Π. “Ἑρμοῦ 8. Βούλα Ὃ κ. ᾿Ιπποκράτης Δάκογλου, ὑπ᾽ ὄψιν του ὁποίου ἐτέθη ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ τοῦ ἀναγνώστη. γράφει τὰ ἑξῆς: ᾿Επειδὴ στὴν πρώτη παράγραφο τῆς ἐπιστολῆς τοῦ κ. Ζ.Π. ἀναφέρονται συ- γκεκριμένες ἀντιρρήσεις ποὺ χρήζουν ἀπαντήσεων, παρακάμπτω τοὺς ἀπρεπεῖς χαρακτηρισμοὺς καθὼς καὶ τὸ ἀπαράδεκτο ὕφος τῆς ἐπιστολῆς καὶ ἐπεξηγῶ τὰ κάτωθι: Οἱ διαστάσεις τῶν πλευρῶν τοῦ τροποποιηµένου ᾿Εκατόμπεδου ἔχουν µετρη- θῆ ἐπὶ τῶν σωζομένων θεμελίων τοῦ ναοῦ καὶ ἀναγράφονται σὲ ὅλα τὰ σχετικᾶ συγγράμματα καὶ ἐγκυκλοπαίδειες («᾿ Ηλίου», «Παπύρου» κ.λπ.) στὶς ὑπάρχουσες ἀρχιτεκτονικὲς κατόψεις, σὲ ἀναλογία πλευρῶν 172 καὶ οὐδαμοῦ ἀναγράφεται ὅ- τι ὑπολογίσθηκαν ἀπὸ τὴν ὑπάρχουσα ἀναλογία τοῦ πλήθους τῶν κιόνων ἢ τῶν μεταξύ των διαστημάτων τῶν δύο πλευρῶν. Εἶναι δὲ ἡ ἀναλογία αὐτὴ πράγματι 6/12. 'Η προσπάθεια τοῦ ἐπιστολογράφου νὰ ὑπολογίση αὐθαιρέτως τὶς διαστᾶ- σεις τῶν πλευρῶν τοῦ ναοῦ ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντα διαστήματα τῶν κιόνων του εἶναι εὕρημα ἐγκεφαλικὸ δικό του, πλὴν ὅμως, καὶ ἔτσι ποὺ τὸ ἐφαρμόζσει, εἶναι ἀπολύ- τως λανθασμένο καὶ πολὺ ἁπλοϊκὸ κι᾽ αὐτό, γιὰ νὰ μὴ μεταχειρισθῶ τὸν αὐτὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ ἐπιστολογράφου («παιδαριῶδες»). Ἕνας σωστὸς τρόπος εὑρέσεως τῶν διαστάσεων ἑνὸς ναοῦ μὲ τὴν βοήθεια τῶν διαστημάτων τῶν κιόνων θὰ ἦτο ὁ κάτωθι; Καλῶ Δι καὶ Δ: τὰ ἀντίστοιχα ἐλεύ- θερα ἀνοίγματα τῶν διαστημάτων τῶν κιόνων στὴν μικρὴ καὶ τὴν µεγάλη πλευρὰ τῆς κατόψεως τοῦ ναοῦ. “Εστω ἐπίσης ὅτι ὃ εἶναι ἡ κοινὴ διάμετρος τῶν κιόνων καὶ ε τὸ μῆκος τοῦ ἐξέχοντος τµήµατος-τῆς βάσεως ἀπὸ τοὺς ἀκραίους κίονες. Μὲ τοὺς ἄνω συμβολισμοὺς τὰ μήκη τῶν πλευρῶν θὰ εἶναι: Μικρὴ πλευρὰ Ξ5..Δι, τό δ 2ε Μεγάλη πλευρὰ Ξ {1 Δ; 1 |2δ τ 2ε, ὁπότε ὁ λόγος τῶν πλευρῶν θὰ εἶναι