ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τὸ θαυμάσιο ἅλμα Μακαρίζω τὸν Ἕλληνα νέο. Εἶναι ἀφάνταστα ἀνώτερος ἀπὸ τὸν “Ελληνα μεσήλικα. Πρὶν ἀπὸ λίγες δεκαετίες ὁ Ἕλληνας «ἐμυεῖτο» στὶς «ἰδεολογίες» καὶ τὶς πίστευε. Ἄκουε τοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς ἐμπιστευόταν. Σκεπτόταν τὴν Εὐρώπη, τὴν ̓Αμερική, τὸν ̓Ανατολικὸ Κόσμο, τὸν Τρίτο Κόσμο καὶ τοὺς θαύμαζε: καὶ προσδοκοῦσε ἀπ ̓ αὐτοὺς τὰ πάντα. ̓Ηκροᾶτο τοῦ Κλήρου καὶ τὸν ἐσέβετο. Πήγαινε στὸ σχολεῖο καὶ νόμιζε ὅτι ἐκεῖ προμηθεύεται τὸ πενταπόσταγμα τῆς ἀλήθειας. Διάβαζε τὶς ἐφημερίδες καὶ ἔπαιρνε τὰ «μηνύματά» τους τοῖς μετρητοῖς. Τὸν δίδασκαν «ἵστορία» καὶ ἔτρωγε ἀμάσητη τὴ διαστρέβλωση. Τὸν καθοδηγοῦσαν οἱ γονεῖς του καὶ δεχόταν τὴν περὶ ζωῆς καὶ κόσμου (εὐτελέστατη) θεωρία τους. Σήμερα ὁ νέος ἀκούει γιὰ «ἰδεολογίες» καὶ γελᾶ. Τοῦ μιλᾶνε οἱ πολιτικοὶ καὶ διασκεδάζει. Σκέπτεται τὴν Εὐρώπη κ.λπ. καὶ ξέρει ὅτι ὅλοι εἶναι βάρβαροι, ἐχθροί. 'Ο Κλῆρος τοῦ εἴναι ἀνυπόληπτος. Στὰ σχολικὰ βιβλία του ἀξίζει ἡ πυρά. Τὰ ΜΜΕ εἶναι πλυντήρια τοῦ ἐγκεφάλου του. ̓Ολόκληρη ἡ διδασκόμενη ἐπίσημη «ἱστορία» εἶναι μιὰ τεράστια ἀπάτη εἰς βάρος του. Καὶ οἱ «σοφὲς συμβουλὲς» τῶν γονέων του γιὰ τὴ ζωὴ εἶναι ἐξυπνάδες πειναλέων οἰκονομιστῶν ποὺ δὲν χόρτασαν ποτέ. Τεράστια ἡ ὑπεροχὴ τοῦ Ἕλληνος νέου σὲ σύγκριση μὲ τὸν μεσήλικα: ο δεύτερος, ἄν ποτε κατώρθωνε νὰ πιάσει κάποιο μίτο ποὺ θὰ τὸν ὁδηγοῦσε στὴν ἀλήθεια, θὰ ἔπρεπε' προηγουμένως νὰ ἔχη ξοδέψει τὴν μισή του ζωή, γιὰ ν ̓ ἀποτινάξη ἀπὸ πάνω του τὸν ὄγκο τῆς κοπριᾶς τοῦ ψεύδους, τῆς ὑ- τοῦ Ἕλληνος νέου ποκρισίας, τῆς ἀπάτης, κάτω ἀπὸ τὸν ὁποῖον εἶχαν θάψει τὴν σκέψη του ἀπὸ τὰ πρῶτα του βήματα στὴ ζωή. Ὃ σημερινὸς νέος δὲν γρειάζεται νὰ κατασπαταλήση χρόνο καὶ φαιὰ οὐσία, γιὰ ν ̓ ἀρχίση νὰ ψάχνεται. Ξεκινᾶ ἀμέσως στὸ θετικό, στὴν ἀναζήτηση τοῦ ἀληθινοῦ, γωρὶς νὰ πελαγοδρομῆ στὸν στεῖρο ἀγῶνα τῆς ἀπορρίψεως τοῦ ψεύτικου. Σίγουρα ὁ σημερινὸς νέος δὲν ξέρει τί εἶναι ἀληθινό. Ξέρει ὅμως πολὺ καλά, ὅτι ὅλοι γύρω του τοῦ λένε ψέμματα. Ξέρει ὅτι γεννήθηκε καὶ ζῆ σ ̓ ἕνα κόσμο, ὅπου τὸ κυνήγι τῶν φαντασμάτων, ἡ καθολικὴ αὐτὴ παγκόσμια παράκρουση, τῶν φαντασμάτων τοῦ οἰκονομισμοῦ, τοῦ ἐξουσιασμοῦ, τῆς προβολῆς, τῆς διακρίσεως, τοῦ παραλογισμοῦ, εἶναι ὁ μόνος ἰσχύων τρόπος ἀντιλήψεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου. Καὶ ξέρει πολὺ καλά, ὅτι τὸ κυνήγι αὐτὸ εἶναι χίμαιρα τῆς Παράνοιας, ποὺ δὲν ὁδηγεῖ πουθενὰ --- καὶ συνεπῶς δὲν τὸν ἀφορᾶ. Δὲν μπορεῖ νὰ ξέρη κανεὶς μὲ βεβαιότητα, ἂν ἡ διαπίστωση τοῦ ψεύδοὺς θὰ ὁδηγήση στὴν ἐπανασύνδεση μὲ τὴν ἀλήθεια. "Όμως εἶναι μαθηματικῶς βέβαιον, ὅτι προὔπόθεση τοῦ ἀληθινοῦ εἶναι ἡ ἄρση τοῦ ψεύδους. Ὃ Ἕλλην νέος ἔχει κατακτήσει πιὰ αὐτὴ τὴν θαυμάσια προὐπόθεση. Ἕνα βῆμα τὸν χωρίζει ἀπὸ τὸ πέρασμά του στὸν εὐδαίμονα κόσμο τοῦ Λόγου. Αὐτὸν τὸν ὑπέροχο κόσμο, ποὺ τόσο ἄδικα, τόσο τραγικά, τόσο βασανιστικὰ στερήθηκαν --- τοὺς ἀφαιρέθηκε ἐσκεμμένα οἱ προηγούμενες γενεὲς τῶν “Ελλήνων (καὶ τῆς ἀνθρωπότητας γενικῶς). Μετέωρος