ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τὸ θαυμάσιο ἅλμα Μακαρίζω τὸν Ἕλληνα νέο. Εἶναι ἀφάνταστα ἀνώτερος ἀπὸ τὸν “Ελληνα μεσήλικα. Πρὶν ἀπὸ λίγες δεκαετίες ὁ Ἕλλη- νας «ἐμυεῖτο» στὶς «ἰδεολογίες» καὶ τὶς πίστευε. Ἄκουε τοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς ἐμπιστευόταν. Σκεπτόταν τὴν Εὐ- ρώπη, τὴν ᾿Αμερική, τὸν ᾿Ανατολικὸ Κόσμο, τὸν Τρίτο Κόσμο καὶ τοὺς θαύ- μαζε: καὶ προσδοκοῦσε ἀπ᾿ αὐτοὺς τὰ πάντα. ᾿Ηκροᾶτο τοῦ Κλήρου καὶ τὸν ἐσέβετο. Πήγαινε στὸ σχολεῖο καὶ νό- μιζε ὅτι ἐκεῖ προμηθεύεται τὸ πενταπό- σταγµα τῆς ἀλήθειας. Διάβαζε τὶς ἐ- φημερίδες καὶ ἔπαιρνε τὰ «μηνύματά» τους τοῖς μετρητοῖς. Τὸν δίδασκαν «ἵ- στορία» καὶ ἔτρωγε ἀμάσητη τὴ δια- στρέβλωση. Τὸν καθοδηγοῦσαν οἱ γο- νεῖς του καὶ δεχόταν τὴν περὶ ζωῆς καὶ κόσμου (εὐτελέστατη) θεωρία τους. Σήμερα ὁ νέος ἀκούει γιὰ «ἰδεολο- γίες» καὶ γελᾶ. Τοῦ μιλᾶνε οἱ πολιτι- κοὶ καὶ διασκεδάζει. Σκέπτεται τὴν Εὐ- ρώπη κ.λπ. καὶ ξέρει ὅτι ὅλοι εἶναι βάρβαροι, ἐχθροί. 'Ο Κλῆρος τοῦ εἴ- ναι ἀνυπόληπτος. Στὰ σχολικὰ βιβλία του ἀξίζει ἡ πυρά. Τὰ ΜΜΕ εἶναι πλυ- ντήρια τοῦ ἐγκεφάλου του. ᾿Ολόκλη- ρη ἡ διδασκόµενη ἐπίσημη «ἱστορία» εἶναι μιὰ τεράστια ἀπάτη εἰς βάρος του. Καὶ οἱ «σοφὲς συμβουλὲς» τῶν γονέων του γιὰ τὴ ζωὴ εἶναι ἐξυπνάδες πειναλέων οἰκονομιστῶν ποὺ δὲν χόρ- τασαν ποτέ. Τεράστια ἡ ὑπεροχὴ τοῦ Ἕλληνος νέου σὲ σύγκριση μὲ τὸν μεσήλικα: ο δεύτερος, ἄν ποτε κατώρθωνε νὰ πιά- σει κάποιο μίτο ποὺ θὰ τὸν ὁδηγοῦσε στὴν ἀλήθεια, θὰ ἔπρεπε' προηγουμέ- νως νὰ ἔχη ξοδέψει τὴν μισή του ζωή, γιὰ ν᾿ ἀποτινάξη ἀπὸ πάνω του τὸν ὄ- γκο τῆς κοπριᾶς τοῦ ψεύδους, τῆς ὑ- τοῦ Ἕλληνος νέου ποκρισίας, τῆς ἀπάτης, κάτω ἀπὸ τὸν ὁ- ποῖον εἶχαν θάψει τὴν σκέψη του ἀπὸ τὰ πρῶτα του βήματα στὴ ζωή. Ὃ ση- μερινὸς νέος δὲν γρειάζεται νὰ κατα- σπαταλήση χρόνο καὶ φαιὰ οὐσία, γιὰ ν᾿ ἀρχίση νὰ ψάχνεται. Ξεκινᾶ ἀμέσως στὸ θετικό, στὴν ἀναζήτηση τοῦ ἀλη- θινοῦ, γωρὶς νὰ πελαγοδρομῆ στὸν στεῖρο ἀγῶνα τῆς ἀπορρίψεως τοῦ ψεύ- τικου. Σίγουρα ὁ σημερινὸς νέος δὲν ξέρει τί εἶναι ἀληθινό. Ξέρει ὅμως πολὺ κα- λά, ὅτι ὅλοι γύρω του τοῦ λένε ψέμμα- τα. Ξέρει ὅτι γεννήθηκε καὶ ζῆ σ᾽ ἕνα κόσμο, ὅπου τὸ κυνήγι τῶν φαντασμά- των, ἡ καθολικὴ αὐτὴ παγκόσμια παρά- κρουση, τῶν φαντασμάτων τοῦ οἰκο- νομισμοῦ, τοῦ ἐξουσιασμοῦ, τῆς προ- βολῆς, τῆς διακρίσεως, τοῦ παραλογι- σμοῦ, εἶναι ὁ μόνος ἰσχύων τρόπος ἀ- ντιλήψεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου. Καὶ ξέρει πολὺ καλά, ὅτι τὸ κυνήγι αὐ- τὸ εἶναι χίμαιρα τῆς Παράνοιας, ποὺ δὲν ὁδηγεῖ πουθενὰ --- καὶ συνεπῶς δὲν τὸν ἀφορᾶ. Δὲν μπορεῖ νὰ ξέρη κανεὶς μὲ βε- βαιότητα, ἂν ἡ διαπίστωση τοῦ ψεύ- δοὺς θὰ ὁδηγήση στὴν ἐπανασύνδεση μὲ τὴν ἀλήθεια. "Όμως εἶναι μαθημα- τικῶς βέβαιον, ὅτι προὔπόθεση τοῦ ἀ- ληθινοῦ εἶναι ἡ ἄρση τοῦ ψεύδους. Ὃ Ἕλλην νέος ἔχει κατακτήσει πιὰ αὐτὴ τὴν θαυμάσια προὐπόθεση. Ἕνα βῆμα τὸν χωρίζει ἀπὸ τὸ πέρασμά του στὸν εὐδαίμονα κόσμο τοῦ Λόγου. Αὐτὸν τὸν ὑπέροχο κόσμο, ποὺ τόσο ἄδικα, τόσο τραγικά, τόσο βασανιστικὰ στε- ρήθηκαν --- τοὺς ἀφαιρέθηκε ἐσκεμμέ- να οἱ προηγούμενες γενεὲς τῶν “Ελλήνων (καὶ τῆς ἀνθρωπότητας γε- νικῶς). Μετέωρος