Ὃ μεσαίωνας τοῦ διωγμοῦ τοῦ Λόγου α ́ Πάνω ἀπὸ τὴν λογικὴ καὶ τὶς λογομαχίες, τοὺς διαλογισμούς, τὰ σιδηρᾷ οἰκουμενικὰ τρᾶστ, τὰ προγράμματα εἰρήνης, πολέμου καὶ ἄφοπλισμοῦ, τὴν διάχυτη συγχεχυμένη κατάσταση στὰ πολιτικὰ καὶ πολιτιστικά, ̓Ιδεῶν, Τέχνης καὶ Λόγου, πέρα ἀπὸ τόσες ἀντιφατιχὲς καὶ ὀξύμωρες θέσεις, τὴν χρεωκοπία τῶν ἰδανικῶν, τὴν κρίση τῶν ἀξιῶν τώρα ἕνα πνεῦμα ἀόρατο ὑποβόσκει στὴν οἰκουμένη, ὡριμάζει, πλαταίνει δίκην πελώριου σφαλαγχιοῦ, θεριεύει καὶ πνίγει τὸν κόσμο. Τίποτα πίσω του δὲν θὰ γλυτώσει. Σὲ λίγο θὰ ἐπιβάλλει τὸν ΕΝΑ ἅγιό του, γιὰ νὰ συντελεστεῖ τὸ τυραννικὸ καθεστώς του μὲ ἱδρῶτα, πλάνη καὶ πόνο. β ́ Μιὰ νέα θρησχεία μεσσιανικῆς λύτρωσης γεννιέται μὲ τὰ ἴδια χαρακτηριστικά, μὲ τὴν ἴδια ἀπάτη καὶ πλάνη. 'Ο μυστιχισμὸς θὰ θεριέψει καὶ τὰ θαύματα καὶ οἱ προφητεῖες θὰ πλημμυρίσουν τὴν γῆν. γ ́ Τώρα ἐγκαταλείπεται ἡ εὐδαιμονία τοῦ συνόλου καὶ κάθε ἔννοια πανανθρωπισμοῦ, καὶ τὴν θέση τους παίρνει τὸ ἀποχκομμένο ἄτομο. Τὸ ἄτομο δὲν αἰσθάνεται νὰ εἶναι δεμένο μὲ τὸ κράτος, τὸν πολιτισμό, τοὺς θεσμοὺς χαὶ τὴν ἱστορία του ἀμβλύνεται ἡ ἀτομικὴ προστασία του, νιώθει τὴν ἐχμηδένιση καὶ ἐξαφάνισή του μέσα στὸ ἀγελαῖο σύνολο, κλείνεται στὸν περίγυρο τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ μοιάζει νὰ ἔχει ἀφεθεῖ στὴν δική του ἀτομικὴ μοῖρα, στὴν ἀπὸ θεοῦ βοήθεια τῆς σωτηρίας του. δ ́ "Ωτσι κάθε ὡραῖον ἄνθρωπο, ἰδανικὸν ἐραστή, κάθε στοχαστὴ καὶ ' ) ὃ . η γνήσιο ποιητή, κάθε ἅγιο, τὸ πνεῦμα αὐτὸ τοῦ χαταναγχασμοῦ, τῆς βαρβαρότητας, θὰ τὸν ἀπομονώσει χαὶ θὰ τὸν κλείση σὲ τείχη, καὶ θὰ διέλθει ὅλη του τὴ ζωὴ στὸ «Λάθε βιώσας» τῶν ἐπικουρείων' καὶ μάταια θὰ ψάχνουν οἱ «ἐχλεχτοὶ» τῆς γῆς νᾶβρουν μιὰ νέα δικαιολογία τῆς ἐποχῆς τους, μιὰ ζωντανὴ κραυγή, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ πολιτισμός. Τὸ πνεῦμα αὐτὸ δὲν ἀχούει, δὲν βλέπει, δὲν ἔχει λαλιά. / ν ε ́ Σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα διέρχεται τὴν ἐποχὴ τῆς ἀ-ταξίας, τῆς «σιδηρᾶς ἐξουσίας», ποὺ εἶναι τὸ σταμάτημα τῆς ἱστορικῆς της διαδρομῆς, ἢ καλύτερα τῆς θείας πορείας, καὶ ζεῖ τὴν ἐπινοημένη ὁλοκληρωτικὴ φυσικὴ καταστροφή. Τὸ ἀνθρώπινο γένος πουλάει τὰ «ἱερὰ σκεύη» τῆς ἐλευθερίας, τοῦ πνεύματος χαὶ τοῦ κάλλους ἀντὶ πιναχίου φαχκῆς. ζ ́ Τὸ πνεῦμα τῆς παραφροσύνης καὶ τοῦ παραλόγου ἔρχεται νὰ δῃώσει τὰ πάντα’ καὶ θὰ δημιουργηθεῖ μιὰ θεμελίωση τῆς ἀμάθειας καὶ τοῦ σχκοταδισμοῦ, ὅπου τὸ καταπονημένο κομμάτι τῆς ἐλεύθερης σκέψης θὰ ἐχδιωχθεῖ καὶ τὴν θέση του θὰ πάρει ἡ δεισιδαιμονία, ἡ μαγεία καὶ ἡ ἀγριότητα τῶν ἀνθρωπόμορφων θεῶν. Καὶ ὅλα θὰ εἶναι θλιβερὰ καὶ σὰν καταφυγή, ὅλα θὰ ἐπαφίενται «στὴν περιφρόνηση τῶν πάντων» τῶν Κυνικῶν καὶ στὴ «μοῖρα» τῶν Στωικῶν: στὴν δικαιολογία γιὰ τὴν ἀπὸ θεοῦ δοσμένη ἔνδεια καὶ ἐξαθλίωση ἐδῶ. ̓Η ζωὴ θὰ εἶναι τιμωρία καὶ ἡ γῆ μας λειβάδι τῆς συμφορᾶς.