ΓΘΝΙΚΑ Ὅσο ὑπάρχουν Ἕλληνες... Φόβος. Εἰσαγωγὴ στὴν λογική. Περιορισμὸς τῶν ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων. Φόβος: ὅπως φίμωτρο. Αὐτοάρνηση τῆς ἐσωτερικῆς ἐλευθερίας. Τὸ δόγμα τῆς ἐποχῆς μας: «Φοβᾶμαι, ἄρα ὑπάρχω». Νοιώθω «ἀνθρώπινος», συνεπῶς κινοῦμαι μέσα στὰ προκαθορισμένα πλαίσια ποὺ ᾱποδεικνύουν τὴν ὕπαρξή μου. Δὲν ἔχω ξεφύγει, καὶ μέσα σ ̓ αὐτὰ μπορῶ νὰ ἀπολαύσω τὴν τεχνητὴ εὐδαιμονία μου. Οἱ πράξεις μου καθημερινὰ ὅλο καὶ περισσότερο καθοδηγοῦνται ἀπ ̓ αὐτόν, τὸ συναίσθημα τοῦ φόβου. Ἢ ἱστορία ξεκινᾶ ἀπὸ πολὺ παλιά. ̓Απὸ τότε ποὺ εἴμαστε παιδιά. Μαθαίνουμε νὰ φοβόμαστε τοὺς ξένους, τὰ κακὰ ἀντικείμενα, τὶς κακὲς λέξεις καὶ τὶς κακὲς συνήθειες. ὋὋ διαχωρισμὸς συντελεῖται ἀπὸ τὰ πρῶτα βήματά μας στὴν ζωή. ἼἜφηβοι πιὰ περνᾶμε στὸ στάδιο τοῦ ἀνταγωνισμοῦ. ̓Ενὸς ἀνταγωνισμοῦ, ποὺ ἔχοντας ἀγνοήσει ὁλοκληρωτικὰ τὸ ἀρχέτυπο τῆς εὐγενοῦς ἅμιλλας δημιουργεῖ καταστρέφοντας χαρακτῆρες. ̓Εκδηλώνεται στὸ σχολεῖο, στὸν ἀθλητισμό, στὴν σχέση μας μὲ τὸ ἄλλο φύλο καὶ γενικότερα στὸν κοινωνικὸ στίβο. 'Ο φόβος κυρίαρχο στοιχεῖο του. Φοβόμαστε, μὴν ὑποσκελιστοῦμε. Μὴν χάσουμε τὴν κοινωνικὴ ἀναγνώριση. Τὸ σύνδρομο τῆς «κοινωνικῆς κατακραυγῆς» θὰ μᾶς συνοδεύει, ἕως ὅτου κλείσει καὶ τὸ τελευταῖο παράθυρο στὸν ὁρατό μας κόσμο. Ἕως τὸν θάνατο... Καὶ ἔρχεται ἡ ἐνηλικίωσις. Τὰ προβλήματα αὐξάνουν, μαζὶ καὶ οἱ φοβίες μας. ̓Αρχίζουμε νὰ συνειδητοποιοῦμε τὸν φόβο τοῦ θανάτου. Χάνουμε ὁλοένα καὶ περισσότερα ἀγαπημένα μας πρόσωπα. ̓ ̓Αναρωτιόμαστε, πότε θὰ εἶναι ἡ σειρά μας. Στὸν χῶρο τῆς ἐργασίας τὸ ἴδιο σκηνικό. Φοβόμαστε τὸν διευθυντή μας, τὸν ἄλλο ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς πάρει τὴν θέση, τὴν καρριέρα μας, ̓Ερωτευόμαστε’ καὶ ἐδῶ καὶ πάλι ξεπροβάλλει ὡς λογικὸ ἐπακόλουθο τὸ συναίσθημα τοῦ φόβου. ̓Ανελέητα «μήπως» καὶ «γιατί» ἐπηρεάζουν τίς φυσικὲς ὁρμὲς τοῦ ἀνθρώπου, ἐγκλωβίζοντάς τον σὲ τεχνητὰ σχήματα καὶ ἐκδηλώσεις. . Κατὰ τὰ ἄλλα εἴμαστε ἐλεύθεροι ἄνθρωποι... καὶ περνοῦν τὰ χρόνια, κάνουμε παιδιά, τὰ ἀνατρέφουμε μὲ γνώμονα τὶς ἠθικὲς ἀξίες καὶ τὰ προσωπικά μας βιώματα. Τὰ μαθαίνουμε νὰ φοβοῦνται, νὰ ντρέπονται, νὰ ὑπακούουν καὶ νὰ ὑποκλίνονται στὴν μεγαλειότητα κάποιου «θεοῦ», νὰ ἀρνοῦνται τὴν ἴδια τους τὴν ἐλεύθερη βούληση. Νὰ μὴν τολμοῦν/! Ὃ κύκλος κλείνει ἐδῶ. Κάνατε τὸ καθῆκον σας. Δημιουργήσατε ἀξίους ἀπογόνους τῆς δικῆς σας πνευματικῆς καὶ ὑλικῆς ὀντότητας, ̓Αποδείξατε στὸν ὑπόλοιπο κόσμο, ὅτι τὰ δικά σας παιδιὰ μποροῦν νὰ φοβοῦνται περισσότερο, ἄρα καὶ νὰ ἀντιδροῦν καλύτερα ἀπὸ τὰ παιδιὰ τοῦ διπλανοῦ σας. Κλείνονται καλύτερα στὸ καβούκι τοὺς, ἄρα αὐτὰ θὰ εἴναι καὶ οἱ νικητὲς τῆς ζωῆς. Ἔρωτας, ἀγάπη, φιλία, συντροφικότητα: ᾱπορρίπτονται. Τί σημασία ἔχουν ἄλλωστε μπροστὰ στὴν ἐπιτυχία... Φο-