ΓΘΝΙΚΑ Ὅσο ὑπάρχουν Ἕλληνες... Φόβος. Εἰσαγωγὴ στὴν λογική. Περιορισμὸς τῶν ἀνθρωπίνων δυνα- τοτήτων. Φόβος: ὅπως φίµωτρο. Αὐτοάρνηση τῆς ἐσωτερικῆς ἐλευθε- ρίας. Τὸ δόγμα τῆς ἐποχῆς µας: «Φοβᾶμαι, ἄρα ὑπάρχω». Νοιώθω «ἀν- θρώπινος», συνεπῶς κινοῦμαι μέσα στὰ προκαθορισμένα πλαίσια ποὺ ᾱ- ποδεικνύουν τὴν ὕπαρξή μου. Δὲν ἔχω ξεφύγει, καὶ μέσα σ᾽ αὐτὰ μπορῶ νὰ ἀπολαύσω τὴν τεχνητὴ εὐδαιμονία μου. Οἱ πράξεις μου καθημερινὰ ὅλο καὶ περισσότερο καθοδηγοῦνται ἀπ᾿ αὐτόν, τὸ συναίσθημα τοῦ φό- βου. Ἢ ἱστορία ξεκινᾶ ἀπὸ πολὺ παλιά. ᾿Απὸ τότε ποὺ εἴμαστε παιδιά. Μαθαίνουμε νὰ φοβόμαστε τοὺς ξένους, τὰ κακὰ ἀντικείμενα, τὶς κακὲς λέξεις καὶ τὶς κακὲς συνήθειες. ὋὋ διαχωρισμὸς συντελεῖται ἀπὸ τὰ πρῶτα βήματά µας στὴν ζωή. ἼἜφηβοι πιὰ περνᾶμε στὸ στάδιο τοῦ ἀ- νταγωνισμοῦ. ᾿Ενὸς ἀνταγωνισμοῦ, ποὺ ἔχοντας ἀγνοήσει ὁλοκληρωτι- κὰ τὸ ἀρχέτυπο τῆς εὐγενοῦς ἅμιλλας δημιουργεῖ καταστρέφοντας χα- ρακτῆρες. ᾿Εκδηλώνεται στὸ σχολεῖο, στὸν ἀθλητισμό, στὴν σχέση µας μὲ τὸ ἄλλο φύλο καὶ γενικότερα στὸν κοινωνικὸ στίβο. 'Ο φόβος κυρίαρχο στοιχεῖο του. Φοβόμαστε, μὴν ὑποσκελιστοῦμε. Μὴν χάσουμε τὴν κοι- νωνικὴ ἀναγνώριση. Τὸ σύνδρομο τῆς «κοινωνικῆς κατακραυγῆς» θὰ μᾶς συνοδεύει, ἕως ὅτου κλείσει καὶ τὸ τελευταῖο παράθυρο στὸν ὁρατό µας κόσµο. Ἕως τὸν θάνατο... Καὶ ἔρχεται ἡ ἐνηλικίωσις. Τὰ προβλήματα αὐξάνουν, μαζὶ καὶ οἱ φοβίες µας. ᾿Αρχίζουµε νὰ συνειδητοποιοῦμε τὸν φόβο τοῦ θανάτου. Χά- νουµε ὁλοένα καὶ περισσότερα ἀγαπημένα µας πρόσωπα. ᾽᾿Αναρωτιόµα- στε, πότε θὰ εἶναι ἡ σειρά µας. Στὸν χῶρο τῆς ἐργασίας τὸ ἴδιο σκηνι- κό. Φοβόμαστε τὸν διευθυντή µας, τὸν ἄλλο ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς πάρει τὴν θέση, τὴν καρριέρα µας, ᾿Ερωτευόμαστε’ καὶ ἐδῶ καὶ πάλι ξεπροβάλλει ὡς λογικὸ ἐπακόλουθο τὸ συναίσθηµα τοῦ φόβου. ᾿Ανελέητα «μήπως» καὶ «γιατί» ἐπηρεάζουν τίς φυσικὲς ὁρμὲς τοῦ ἀνθρώπου, ἐγκλωβίζοντάς τον σὲ τεχνητὰ σχήµα- τα καὶ ἐκδηλώσεις. . Κατὰ τὰ ἄλλα εἴμαστε ἐλεύθεροι ἄνθρωποι... καὶ περνοῦν τὰ χρόνια, κάνουµε παιδιά, τὰ ἀνατρέφουμε μὲ γνώμονα τὶς ἠθικὲς ἀξίες καὶ τὰ προσωπικά µας βιώματα. Τὰ μαθαίνουμε νὰ φοβοῦνται, νὰ ντρέπονται, νὰ ὑπακούουν καὶ νὰ ὑποκλίνονται στὴν μεγαλειότητα κάποιου «θεοῦ», νὰ ἀρνοῦνται τὴν ἴδια τους τὴν ἐλεύθερη βούληση. Νὰ μὴν τολμοῦν/! Ὃ κύκλος κλείνει ἐδῶ. Κάνατε τὸ καθῆκον σας. Δημιουργήσατε ἀ- ξίους ἀπογόνους τῆς δικῆς σας πνευματικῆς καὶ ὑλικῆς ὀντότητας, ᾿Α- ποδείξατε στὸν ὑπόλοιπο κόσμο, ὅτι τὰ δικά σας παιδιὰ μποροῦν νὰ φο- βοῦνται περισσότερο, ἄρα καὶ νὰ ἀντιδροῦν καλύτερα ἀπὸ τὰ παιδιὰ τοῦ διπλανοῦ σας. Κλείνονται καλύτερα στὸ καβούκι τοὺς, ἄρα αὐτὰ θὰ εἴ- ναι καὶ οἱ νικητὲς τῆς ζωῆς. Ἔρωτας, ἀγάπη, φιλία, συντροφικότητα: ᾱ- πορρίπτονται. Τί σημασία ἔχουν ἄλλωστε μπροστὰ στὴν ἐπιτυχία... Φο-