μα ΠΙΑΛΡΟΝΙΚΑ Ἢ γιαγιά µου καὶ οἱ ὁβριοὶ Φωτιὲς μᾶς ἄναψε ὁ κ. Κ. Πλεύρης («Λαυλὸς» τ. [21] σελ. 6977) μὲ τὰ ἑλληνικά, τὰ χριστιανικἁ καὶ τὰ ἀλαλοὺμ ἑλληνοχριστιανικά µας! Πα- σχίζοντας κι ἐγὼ μιὰ ζωή νὰ συνταιριάσω τὰ ὀξύμωρα καὶ ἀντιφατικά, νὰ ἰσορροπήσω ἀνάμεσα στὶς ἕλξεις καὶ τὶς ἀπωθήσεις ἔχασα τὴν οὐ- σία. Γι᾿ αὐτὸ κάθε φορὰ ποὺ ὀρθώνονται μπροστά µου οἱ Ερινύες, θυ- μᾶμαι τὴ γιαγιά µου, ποὺ τὰ τριακόσια σήμαντρα κι᾿ οἱ ἑξηνταδυὸ κα- µπάνες τὴν εἶχαν τόσο κουφάνει, ποὺ ἔβγαινε στὸ χαγιάτι μὲ τὶς ἀστρο- φεγγιὲς καὶ φέρνοντας ἑναγύρω τὸ βλέμμα στὸ βόρειο ἡμισφαίριο ρω- τοῦσε τ᾿ ἀστέρια γιὰ τὸν Μαρμαρωμένο Βασιλιᾶ. Κι᾿ ἐγώ, ποὺ στὸ αἷμα μου βούιζε καὶ γελοῦσε ἡ θάλασσα, τῆς μιλοῦσα γιὰ τὴ γοργόνα -- Ζῆ ὁ βασιλιᾶς ᾿Αλέξανδρος; --- Πάλι μὲ χρόνια μὲ καιρούς, πάλι δικά μας θά- ᾽ναι - Τὰ ποῖα; Τ᾽ εἴχαμε καὶ τὸ χάσαμε; Μὰ ἐκείνη, μακαρία μέσα στὴν κουφαμάρα της, ὀνειρολογοῦσε ἀ- πτόητη: «Κάθε καμπάνα καὶ παπᾶς, κάθε παπᾶς καὶ διάκος». Καὶ τότε στύλωνα τὰ μάτια στὰ σπλάγχνα τῆς νύχτας, μήπως καὶ διακρίνω τὸ λα- μπερὸ ἐλπιδοφόρο ἀστέρι, μὰ βλέποντας μονάχα σκιὲς ἀπαίσιες, τοὺς μελανοχίτωνες ροπαλοφόρους ν᾿ ἀκολασταίνουν οὐρλιάζοντας, ζητοῦ- σα καταφυγὴ στὸ ζεστό τῆς στόμα, κι ἂς ἤξερα πὼς ἦταν κι ὅλας φευγά- τη. «Νενίκηκά σε, Σολομῶν», ἀχνοψιθύριζε μέσα στὴν ἔκστασή τῆς κι ἔ- παιρνε βαθειὲς βουτιὲς στ᾿ ἀνοιχτὰ τῶν χριστιανικῶν ἀληθειῶν. Κι ἔτσι τὸ πηγαίναμε μέχρι τὴ Μεγάλη Παρασκευή, ποὺ τιμημένη μυροφόρα πάνω στὰ ὕψη τοῦ Γολγοθᾶ δὲ μιλοῦσε, δὲν ἔτρωγε, ἔπινε μό- νο ξύδι καὶ μυριολογοῦσε ὁλημερίς, βρίζοντας κι ἀναθεματίζοντας τοὺς «ἄνομους ἑβραίους». «Σήμερα μαῦρος οὐρανός, σήμερα μαύρη μέρα», θρηνολογοῦσε κι ἐγὼ εὐφραινόμουνα μὲ τὰ λαμπριάτικα κουλουράκια, ποὺ μοσχοβολοῦσαν μέσα στὰ κόκκινα πανεράκια τους. Γιατί μὲ εἶχε ταράξει στὴ νηστεία καὶ ἡ εὐκαιρία ἦταν μοναδική. Ἔτσι λογάριαζα χωρὶς τὸν ξενοδόχο, κι ὅταν μὲ πῆρε εἴδηση, ποιός εἶδε τὸ χάροντα καὶ δὲν τὸν ἐφοβήθη. Παρατάει τὸ μυριολόϊ σύξυλο, ἁρπάζει τὴ μασιὰ καὶ μὲ παίρνει στὸ κυνήγι. «᾿Οβριά, Τούρκα. Μᾶς ἔκαψες. Μπά, γρουσου- ζιά, χρονιάρα μέρα, κι εἶναι καὶ σαββατογεννημένη π᾿ ἀνάθεμά τη», ξε- σήκωνε τὸ σπίτι μὲ τὶς φωνές της, ἀλλὰ ἐγώ, ἀσφαλισμένη πιὰ στὸ ὑπό- γειο πίσω ἀπὸ τὰ μεγάλα κρασοβάρελα, ἀπολάμβανα τὰ κουλουράκια, ποὺ εἶχα προλάβει νὰ πάρω στὸ φευγιό μου. Ἢ γιαγιὰ ὅμως, ποὺ δὲ χωράτευε μὲ τοὺς ὁβριούς, τὶς νηστεῖες καὶ τὰ σαββατογεννήματα, ἦταν ἕνα κομμάτι μάλαμα. Καὶ τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωί, πρὶν ἀκόμα φέξει καλὰ-καλά, ἔνοιωσα ἕνα χέρι νὰ μοῦ χαϊδεύει τὰ μαλλιὰ καὶ τὴν πιὸ γλυκειὰ φωνὴ τοῦ κόσμου νὰ μοῦ λέει: «Ξύπνα, βαϊ- ζούλα μου. Σήκω, κοριτσάκι μου. Πᾶμε νὰ σπάσουμε τὴ στάμνα στὴν πομπὴ τῶν ᾿Ιουδαίων. Πρώτη ᾿Ανάσταση σήμερα!». Ἔψαξε κι ἐβρῆκε μιὰν ἄχρηστη ραγισμένη στάµνα κι ἔβγαλε τὸ ἄχτι τῆς γιὰ τοὺς ὁ- βριούς, κάνοντάς την χίλια κομμάτια. «--- Νά, σταυρωτῆδες! --- Οἱ ὁ- βριοί, γιαγιά, εἶναι κακοί; -- Οὔ, τὰ σκυλιά! --- -ςὋ προφήτης ᾿Ηλίας ἡ- ταν καλός; --- Μεγάλος ἅγιος! --- Ὅμως ὁβριὸς ἤτανε καὶ εἶχε σφάξει κόσμο καὶ κοσμάκη. -- Χριστὸς καὶ Παναγιά!.. "Οχι, βρὲ χαζό... Μὲ κά- ποιον ἄλλον τὸν μπερδεύεις. Ἔλα τώρα, πᾶμε ν᾿ ἀσπρίσουμε τὰ ποδαρά-