ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ «ΔΑΡΑΚΤΠΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ Ὃ σατανιστὴς 'Ο σατανᾶς, σύμφωνα μὲ τὴν μανιχαϊστικὴ-δυϊστικὴ ἀντίληψη περὶ ΚαλοῦΚακοῦ, ἀποτελεῖ ἐνσάρκωση καὶ προσωποποίηση τοῦ κακοῦ πνεύματος. Κατ’ ἐπέκτασιν σημαίνει καὶ τὸν κακό, καταχθόνιο καὶ ἄκρως πονηρὸ ἄνθρωπο. Σατανᾶς ὡσαύτως λέγεται κι ἕνα εἶδος πιθήκου... Ὃ σατανιστής, ὡς «-ιστής», εἶναι μιμητὴς καὶ λάτρης τοῦ σατανᾶ, ἄρα ὑπηρέτης τοῦ κακοῦ πνεύματος καὶ τοῦ σκοταδισμοῦ. Κατ ̓ ἐπέκτασιν πάλι σημαίνει καὶ τὸν κακό, καταχθόνιο καὶ ἄκρως πονηρὸ ἄνθρωπο, ποὺ πράττει τὸ κακὸ μὲ χαρά του, ποὺ ἀπολαμβάνει τὴν καταστροφὴ τὴν ὁποία προκαλεῖ, ποὺ εὐχή του εἶναι τό: «γῆ πυρὶ μιχθήτω». Τόσο ὁ σατανᾶς ὅσο κι ὁ σατανιστἠὴς ἀποτελοῦν ἐπινόηση τῆς ἐξ-ουσίας καὶ τῶν ̓Ανατολικῶν λαῶν, ποὺ τὴ δημιούργησαν, «τῶν γενειοφόρων ἐκείνων μὲ τοὺς ποντικοειδεῖς ὀφθαλμούς, ποὺ μόνον ἐπὶ τῆς δολιότητος ὑπολογίζουν», σύμφωνα μὲ τὸν Γερμανὸ ἱστορικὸ Θεόδωρο Μπίρντ. Οἱ λαοὶ αὐτοὶ μετεφύτευσαν τὶς δοξασίες τους αὐτὲς καὶ στὸν ὑπόλοιπο κόσμο, συνταυτίζοντάς τες μὲ τὶς παρεμφερεῖς λαϊκὲς ἀντιλήψεις τους ἔτσι, ὥστε σήμερα ὁ σατανισμὸς ἀποτελεῖ παγκόσμιο «θρήσκευμα». ποὺ τείνει νὰ συμπαρασύρη στὸ σκοταδισμό, τὴ μαγεία καὶ τὴ βαρβαρότητα ὅλη τὴν Οἰκουμένη. Οἱ σατανιστὲς συνήθως «κληρονομοῦν» τὴν «πίστη» τους καὶ τὴν τεχνικὴ τῆς μαγείας ἀπὸ οἰκογενειακὴ παράδοση. Ὃ σατανιστἠὴς εἶναι παράλογος καὶ ἁμόρφωτος ἄνθρωπος καὶ σημειοδοτεῖ τὴν καθυστέρηση καὶ τὸν πρωτογονισμό. Εἶναι δυστυχὴς ἐξάπαντος καὶ βασανίζεται ἀπὸ ὑπαρξιακὰ προβλήματα, ἐνδόμυχους καὶ μεταφυσικοὺς φόβους, ποὺ ἐκπηγάζουν ἀπ ̓ τὰ σκοτεινὰ βάθη τοῦ ἀσυνειδήτου του καὶ φυσικὰ ἀπ ̓ τὴ μεγάλη του ἄγνοια. Μὴ διαθέτοντας λοιπὸν λόγον καὶ κριτικἠ ἱκανότητα, ὑπολαμβάνει τὶς φαντασιώσεις καὶ τὰ ὄνειρα, τοὺς ἐφιάλτες καὶ τὰ ἔργα τρόμου ὡς πραγματικότητες, ἐπικαλεῖται δὲ ὑπερφυσικὲς δυνάμεις πρὸς λύτρωσίν του. 'Ο σατανιστὴς εἶναι ἀποτυχημένος ἄνθρωπος στὴ ζωή, γι ́ αὐτὸ καὶ εὔχεται κι ἐπιδιώκει τὸ κακὸ τῶν ἄλλων. "Ωστόσο εἶναι δύσκολο ν ̓ ἀποφανθῆ κανείς, ἂν οἱ ἀποτυχίες κι ἡ ἀνικανότητά του τὸν ἀνέδειξαν σὲ σατανιστὴ ἢ ὁ σατανισμός του τὸν ὡδήγησε στὴν πλήρη ἀποτυχία. Ὅπως πάντως κι ἂν ἔχη τὸ πρᾶγμα, ἕνα εἶναι τὸ γεγονός: “Οτι τὸ περιβάλλον του ὑποχρεοῦται νὰ τὸν ἀνέχεται καὶ ν ̓ ᾱναπνέη τὸν καταθλιπτικὸ ἴσκιο τοῦ κακοῦ, μὴ γνωρίζοντας πότε καὶ ποιό κακὸ θὰ προκαλέσει. Ὁ σατανιστἠς εἶναι φθονερὸς καὶ μισάνθρωπος. ̓Ενοχλεῖται ἀφάνταστα στὴν παρουσία ἐπιτυχημένων κι εὐδαιμονικῶν ἀνθρώπων, τὴν εὐτυχία τῶν ὁποίων οὐδέποτε συγχωρεῖ. Γι ̓ αὐτὸ καὶ κάνει βασκανίες καὶ μάγια, κι ἐπικαλεῖται τὰ κακοποιὰ πνεύματά του, ὥστε νὰ ἐνεργήσουν καταστροφικά, ἔτσι ποὺ νὰ φέρουν αὐτοὺς πού ̓βαλε στόχο του στὰ μέτρα του. ̓ Ενίοτε ὅμως δὲν ἀρκεῖται σ ̓ αὐτὰ κι ̓οὔτε ποὺ περιμένει τὸν χρόνο ποὺ θὰ «εὐαρεστηθοῦνε) νὰ τὸν ἀκούσουν, ἀλλὰ ἐ-