ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ «ΔΑΡΑΚΤΠΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ Ὃ σατανιστὴς 'Ο σατανᾶς, σύμφωνα μὲ τὴν μανιχαϊστικὴ-δυϊστικὴ ἀντίληψη περὶ Καλοῦ- Κακοῦ, ἀποτελεῖ ἐνσάρκωση καὶ προσωποποίηση τοῦ κακοῦ πνεύματος. Κατ’ ἐ- πέκτασιν σηµαίνει καὶ τὸν κακό, καταχθόνιο καὶ ἄκρως πονηρὸ ἄνθρωπο. Σατα- νᾶς ὡσαύτως λέγεται κι ἕνα εἶδος πιθήκου... Ὃ σατανιστής, ὡς «-ιστής», εἶναι μιμητὴς καὶ λάτρης τοῦ σατανᾶ, ἄρα ὑπηρέ- της τοῦ κακοῦ πνεύματος καὶ τοῦ σκοταδισμοῦ. Κατ᾽ ἐπέκτασιν πάλι σηµαίνει καὶ τὸν κακό, καταχθόνιο καὶ ἄκρως πονηρὸ ἄνθρωπο, ποὺ πράττει τὸ κακὸ μὲ χαρά του, ποὺ ἀπολαμβάνει τὴν καταστροφὴ τὴν ὁποία προκαλεῖ, ποὺ εὐχή του εἶναι τό: «γῆ πυρὶ µιχθήτω». Τόσο ὁ σατανᾶς ὅσο κι ὁ σατανιστἠὴς ἀποτελοῦν ἐπινόηση τῆς ἐξ-ουσίας καὶ τῶν ᾿Ανατολικῶν λαῶν, ποὺ τὴ δημιούργησαν, «τῶν γενειοφόρων ἐκείνων μὲ τοὺς ποντικοειδεῖς ὀφθαλμούς, ποὺ µόνον ἐπὶ τῆς δολιότητος ὑπολογίζουν», σύμφωνα μὲ τὸν Γερμανὸ ἱστορικὸ Θεόδωρο Μπίρντ. Οἱ λαοὶ αὐτοὶ μετεφύτευ- σαν τὶς δοξασίες τους αὐτὲς καὶ στὸν ὑπόλοιπο κόσµο, συνταυτίζοντάς τες μὲ τὶς παρεμφερεῖς λαϊκὲς ἀντιλήψεις τους ἔτσι, ὥστε σήµερα ὁ σατανισμὸς ἀποτελεῖ παγκόσμιο «θρήσκευμα». ποὺ τείνει νὰ συμπαρασύρη στὸ σκοταδισµό, τὴ μαγεία καὶ τὴ βαρβαρότητα ὅλη τὴν Οἰκουμένη. Οἱ σατανιστὲς συνήθως «κληρονο- μοῦν» τὴν «πίστη» τους καὶ τὴν τεχνικὴ τῆς μαγείας ἀπὸ οἰκογενειακὴ παράδο- ση. Ὃ σατανιστἠὴς εἶναι παράλογος καὶ ἁμόρφωτος ἄνθρωπος καὶ σημειοδοτεῖ τὴν καθυστέρηση καὶ τὸν πρωτογονισµό. Εἶναι δυστυχὴς ἐξάπαντος καὶ βασανί- ζεται ἀπὸ ὑπαρξιακὰ προβλήματα, ἐνδόμυχους καὶ μεταφυσικοὺς φόβους, ποὺ ἐκπηγάζουν ἀπ᾿ τὰ σκοτεινὰ βάθη τοῦ ἀσυνειδήτου του καὶ φυσικὰ ἀπ᾽ τὴ µεγά- λη του ἄγνοια. Μὴ διαθέτοντας λοιπὸν λόγον καὶ κριτικἠ ἱκανότητα, ὑπολαμβά- νει τὶς φαντασιώσεις καὶ τὰ ὄνειρα, τοὺς ἐφιάλτες καὶ τὰ ἔργα τρόμου ὡς πραγ- µατικότητες, ἐπικαλεῖται δὲ ὑπερφυσικὲς δυνάμεις πρὸς λύτρωσίν του. 'Ο σατανιστὴς εἶναι ἀποτυχημένος ἄνθρωπος στὴ ζωή, γι΄ αὐτὸ καὶ εὔχεται κι ἐπιδιώκει τὸ κακὸ τῶν ἄλλων. "Ωστόσο εἶναι δύσκολο ν᾿ ἀποφανθῆ κανείς, ἂν οἱ ἀποτυχίες κι ἡ ἀνικανότητά του τὸν ἀνέδειξαν σὲ σατανιστὴ ἢ ὁ σατανισµός του τὸν ὡδήγησε στὴν πλήρη ἀποτυχία. Ὅπως πάντως κι ἂν ἔχη τὸ πρᾶγμα, ἕνα εἶναι τὸ γεγονός: “Οτι τὸ περιβάλλον του ὑποχρεοῦται νὰ τὸν ἀνέχεται καὶ ν᾿ ᾱ- ναπνέη τὸν καταθλιπτικὸ ἴσκιο τοῦ κακοῦ, μὴ γνωρίζοντας πότε καὶ ποιό κακὸ θὰ προκαλέσει. Ὁ σατανιστἠς εἶναι φθονερὸς καὶ μισάνθρωπος. ᾿Ενοχλεῖται ἀφάνταστα στὴν παρουσία ἐπιτυχημένων κι εὐδαιμονικῶν ἀνθρώπων, τὴν εὐτυχία τῶν ὁποίων οὐ- δέποτε συγχωρεῖ. Γι᾿ αὐτὸ καὶ κάνει βασκανίες καὶ μάγια, κι ἐπικαλεῖται τὰ κα- κοποιὰ πνεύματά του, ὥστε νὰ ἐνεργήσουν καταστροφικά, ἔτσι ποὺ νὰ φέρουν αὐ- τοὺς πού ᾿βαλε στόχο του στὰ µέτρα του. ᾿ Ενίοτε ὅμως δὲν ἀρκεῖται σ᾽ αὐτὰ κι ᾿οὔτε ποὺ περιμένει τὸν χρόνο ποὺ θὰ «εὐαρεστηθοῦνε) νὰ τὸν ἀκούσουν, ἀλλὰ ἐ-