Τρεμμόσβημα τῶν Διόσκουρων ΓΡ. ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ καὶ Γ. ΠΟΥΡΝΑΡΟΠΟΥΛΟΣ Στὸ τέλος τοῦ περασμένου χρόνου, τοῦ πρώτου, καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ ἐνεστῶτος, τοῦ δεύτερου, ἔσβησε ὁ λυχνοστάτης τοῦ βίου δύο διόσχκουρων τῆς ἑλληνικῆς ἐπιστήμης καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος γενικότερα: Χάθηχαν δύο ἀναντικατάστατοι πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι τῆς παλιᾶς καλῆς σχολῆς, οἱ καθηγητὲς Γεώργιος Μ. Παπαχατζῆς καὶ Γεώργιος ΚΕ. Πουρναρόπουλος. Σὲ διαφορετικὸ πεδίο ὁ καθένας τους χρημάτισαν καὶ οἱ δύο πνευματικοὶ ἡγέτες τῶν ἀνωτάτων ἐχπαιδευτικῶν μας ἱδρυμάτων, ὅταν αὐτὰ ἦταν ὄντως φυτώρια τῆς μόρφωσης καὶ ὄχι «σαλεπιτζήδικα», ὅπως δυστυχῶς σήμερα. Οἱ ἀνάξιοι ---νάνοι--- διάδοχοι τέτοιων καὶ μερικῶν ἄλλων ἀνδρῶν στράἄβωσαν τὴν νεολαία καὶ ἔκαναν ὥστε ἡ παιδεία καὶ ἡ γνώση καὶ ἣ ἐπιστήμη στὴ χώρα μας νὰ γίνει ἄγνωστο εἶδος ἐν ἀνεπαρκείᾳ. Καὶ οἱ δύο χρημάτισαν μέλη τῆς ἐφορείας (διοικητικοῦ συμβουλίου) τοῦ πάλαι ποτὲ γεραροῦ Φιλολογικοῦ Συλλόγου «Παρνασσός», τὸ νεοχλασσικὸ δοξασμένο κτίριο τοῦ ὁποίου παραμένει σήμερα ἀχρησιμοποίητο καὶ παραμελημένο σὲ χαβώνεια βάραθρα, ὑποκείμενο στὴν ἀδυσώπητη φθορὰ τοῦ χρόνου. ̓Επὶ τῶν ἡμερῶν τους ὅμως ὁ «Παρνασσὸς» ἦταν ἀκόμα σοβαρὸ καὶ ὠφέλιμο στὴν κοινωνία σωματεῖο. Ὃ Γεώργιος Μ. Παπαχατζῆς διετέλεσε ταχτικὸς καθηγητὴς τοῦ διοιχητικοῦ δικαίου τοῦ Παντείου Πανεπιστημίου καὶ ἀντιπρόεδρος τοῦ Συμβουλίου ̓Επικρατείας, ἐκ τῶν διαπρεπεστέρων νομομαθῶν τῆς νεωτέρας "Ἑλλάδος. Τὰ ἐπιστημονικά του συγγράμματα παρέμειναν ἀξεπέραστα μέχρι σήμερα καὶ σ ̓ αὐτὰ ἀνατρέχουν οἱ σημερινοὶ καθηγητές, νομικοὶ καὶ φοιτητὲς ἀκόμα καὶ μετὰ τὴν πρὸ πλείστου χρόνου ἀποχώρησή του ᾱπὸ τὴ Σχολή. Στὸ λογοτεχνικὸ χῶρο ὑπῆρξε ἐπίτιμο μέλος τῆς ̓Εθνικῆς “Ἑταιρείας τῶν "Ἑλλήνων Λογοτεχνῶν καὶ συγγραφεὺς ἑνὸς φιλοσοφικοῦ «μυθιστορήματος ἐπιστημονικῆς φαντασίας», τὸ ὁποῖο μετριοφρόνως χαῥραχτήριζε ὡς μετάφραση ἐκ τοῦ δῆθεν γερμανικοῦ. 'Υπῆρξε τὸ μεῖζον ἔργον καὶ τὸ ἔργον ζωῆς του στὸν λογοτεχνιχὸ στίβο καὶ ἄφησε ἐποχὴ ἀνάμεσα στοὺς λογίους, ὅταν πρωτοεξεδόθη. Τὸ ὀνόμαζε «Η Κοιλάδα τῶν -