Τρεµμόσβημα τῶν Διόσκουρων ΓΡ. ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ καὶ Γ. ΠΟΥΡΝΑΡΟΠΟΥΛΟΣ Στὸ τέλος τοῦ περασμένου χρόνου, τοῦ πρώτου, καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ ἐ- νεστῶτος, τοῦ δεύτερου, ἔσβησε ὁ λυχνοστάτης τοῦ βίου δύο διόσχκουρων τῆς ἑλληνικῆς ἐπιστήμης καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος γενικότερα: Χάθη- χαν δύο ἀναντικατάστατοι πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι τῆς παλιᾶς καλῆς σχολῆς, οἱ καθηγητὲς Γεώργιος Μ. Παπαχατζῆς καὶ Γεώργιος ΚΕ. Πουρναρόπουλος. Σὲ διαφορετικὸ πεδίο ὁ καθένας τους χρηµάτισαν καὶ οἱ δύο πνευματικοὶ ἡγέτες τῶν ἀνωτάτων ἐχπαιδευτικῶν µας ἱδρυμάτων, ὅταν αὐτὰ ἦταν ὄντως φυτώρια τῆς μόρφωσης καὶ ὄχι «σαλεπιτζήδικα», ὅ- πως δυστυχῶς σήµερα. Οἱ ἀνάξιοι ---νάνοι--- διάδοχοι τέτοιων καὶ μερικῶν ἄλλων ἀνδρῶν στράἄβωσαν τὴν νεολαία καὶ ἔκαναν ὥστε ἡ παιδεία καὶ ἡ γνώση καὶ ἣ ἐπιστήμη στὴ χώρα µας νὰ γίνει ἄγνωστο εἶδος ἐν ἀνεπαρ- κείᾳ. Καὶ οἱ δύο χρηµάτισαν µέλη τῆς ἐφορείας (διοικητικοῦ συμβουλίου) τοῦ πάλαι ποτὲ γεραροῦ Φιλολογικοῦ Συλλόγου «Παρνασσός», τὸ νεο- χλασσικὸ δοξασμένο κτίριο τοῦ ὁποίου παραμένει σήµερα ἀχρησιμοποίητο καὶ παραμελημένο σὲ χαβώνεια βάραθρα, ὑποκείμενο στὴν ἀδυσώπητη φθορὰ τοῦ χρόνου. ᾿Επὶ τῶν ἡμερῶν τους ὅμως ὁ «Παρνασσὸς» ἦταν ἀκό- μα σοβαρὸ καὶ ὠφέλιμο στὴν κοινωνία σωματεῖο. Ὃ Γεώργιος Μ. Παπαχατζῆς διετέλεσε ταχτικὸς καθηγητὴς τοῦ διοιχητικοῦ δικαίου τοῦ Παντείου Πανεπιστηµίου καὶ ἀντιπρόεδρος τοῦ Συμβουλίου ᾿Επικρατείας, ἐκ τῶν διαπρεπεστέρων νομομαθῶν τῆς νεωτέ- ρας "Ἑλλάδος. Τὰ ἐπιστημονικά του συγγράμματα παρέμειναν ἀξεπέρα- στα μέχρι σήµερα καὶ σ᾽ αὐτὰ ἀνατρέχουν οἱ σημερινοὶ καθηγητές, νομικοὶ καὶ φοιτητὲς ἀκόμα καὶ μετὰ τὴν πρὸ πλείστου χρόνου ἀποχώρησή του ᾱ- πὸ τὴ Σχολή. Στὸ λογοτεχνικὸ χῶρο ὑπῆρξε ἐπίτιμο µέλος τῆς ᾿Εθνικῆς “Ἑταιρείας τῶν "Ἑλλήνων Λογοτεχνῶν καὶ συγγραφεὺς ἑνὸς φιλοσοφικοῦ «μυθιστορήματος ἐπιστημονικῆς φαντασίας», τὸ ὁποῖο µετριοφρόνως χα- ῥραχτήριζε ὡς μετάφραση ἐκ τοῦ δῆθεν γερμανικοῦ. 'Υπῆρξε τὸ μεῖζον ἔρ- γον καὶ τὸ ἔργον ζωῆς του στὸν λογοτεχνιχὸ στίβο καὶ ἄφησε ἐποχὴ ἀνά- µεσα στοὺς λογίους, ὅταν πρωτοεξεδόθη. Τὸ ὀνόμαζε «Η Κοιλάδα τῶν -