Τὸ ἀδιέξοδο τῆς Μεγάλης ̓ ̓Εκτροπῆς Ἢ καὶ τυπικᾶ μονιστικὴ ἐμφάνιση, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν “Ἱστορία, τῆς ̓Εξ-ουσίας (ὁ προηγηθεὶς Μέγας Οἰκουμενικὸς Διὸς-πολιτισμὸς καὶ ἡ παράλληλη Μεγάλη Οἰκουμενικὴ Διὸς «πολιτική εἶναι «ἄγνωστα ἢ ψιλὰ γράμματα» γιὰ τὴν Διεθνῆ Δύναμη) θέτει τὸν ̓Εξουσιασμὸ μπροστὰ σὲ μιὰ ἄνευ ἱστορικοῦ προηγουμένου κατάσταση, ὅπου τὸ παλιό του «συνταγολόγιο», ποὺ ἐφάρμοδε στὴν πολυκέφαλη ἢ ὁδυϊστικὴ «ἔκδοσή» του (Κρατισμός, Διεθνισμός, Θρησκευτισμός, Μυστικισμός, ̓Αστοκαπιταλομαρξισμός, Οἰκονομισμός, Κοσμοπολιτισμὸς κ.λπ.), δέν ἰσχύει πιά, τὰ δὲ νέα ἐφευρήματά του, καθὼς κατασκευάζονται ὑπὸ τὴν πίεση τῆς καλπάζουσας πραγματικότητας, εἶναι σπασμωδικά, ἄτελέσφορα καὶ συχνὰ παιδαριώδη ἢ γελοῖα (πρβλ. τὶς «ἀπόπειρες» τοῦ... ̓Αφροκεντρισμοῦ, τῆς ἰδεολογικῆς «Νεγρο-λαγνείας», τοῦ νέου δυϊσμοῦ ̓Ισλὰμ-Δύσεως κ.λΠπ.). ΧΧΧ Τὸ πρόβλημα τοῦ ̓Εξουσιασμοῦ μὲ ἁπλᾶ λόγια εἶναι τὸ ἓξῆς: 'Ο Πολιτισμός, παρὰ τὶς μακραίωνες προσβολὲς ποὺ ὑπέστη, δὲν πέθανε ἱστορικά. ̓Αλλιῶς: Ἢ διαστρέβλωση καί ἐξάλειψη τῆς κατακτημένης ἱστορικῆς πείρας τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους, τῆς Συλλογικῆς Μνήμης, τῆς μόνης προὐποθέσεως γιὰ τὴν ἔλλογη πορεία τῆς ̓ Ανθρωπότητας διὰ μέσου τοῦ Χρόνου, δὲν ἐπετεύχθη ὁλοκληρωτικά. Καὶ συνεπῶς: ̓Η ἐκτροπή, διαστροφἡ καὶ ἐν τέλει «μετάλλαξη» τοῦ φυσικοῦ, φυσιολοχικοῦ, ὁμαλοῦ τρόπου λειτουργίας τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου σὲ ἐξουσιαστική, παρὰ φύσιν καὶ παράλογη διαδικασία δὲν συνέβη στὸν «ποθητὸ» βαθμό.