Τὸ ἀδιέξοδο τῆς Μεγάλης ᾽᾿Εκτροπῆς Ἢ καὶ τυπικᾶ μονιστικὴ ἐμφάνιση, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν “Ἱστορία, τῆς ᾿Εξ-ουσίας (ὁ προηγηθεὶς Μέγας Οἰκουμενικὸς Διὸς-πολιτισμὸς καὶ ἡ παράλληλη Μεγάλη Οἰκουμενικὴ Διὸς «πολιτική εἶναι «ἄγνωστα ἢ ψιλὰ γράμματα» γιὰ τὴν Διεθνῆ Δύ- ναμη) θέτει τὸν ᾿Εξουσιασμὸ μπροστὰ σὲ μιὰ ἄνευ ἱστορικοῦ προηγουμένου κατάσταση, ὅπου τὸ παλιό του «συνταγολόγιο», ποὺ ἐφάρμοδε στὴν πολυκέφαλη ἢ ὁδυϊστικὴ «ἔκδοσή» του (Κρατισµός, Διεθνισμός, Θρησκευτισµός, Μυστικισµός, ᾿Α- στοκαπιταλομαρξισµός, Οἰκονομισμός, Κοσμοπολιτισμὸς κ.λπ.), δέν ἰσχύει πιά, τὰ δὲ νέα ἐφευρήματά του, καθὼς κατα- σκευάζονται ὑπὸ τὴν πίεση τῆς καλπάζουσας πραγµατικότη- τας, εἶναι σπασμωδικά, ἄτελέσφορα καὶ συχνὰ παιδαριώδη ἢ γελοῖα (πρβλ. τὶς «ἀπόπειρες» τοῦ... ᾿Αφροκεντρισμοῦ, τῆς ἰ- δεολογικῆς «Νεγρο-λαγνείας», τοῦ νέου δυϊσμοῦ ᾿Ισλὰμ-Δύ- σεως κ.λΠπ.). ΧΧΧ Τὸ πρόβλημα τοῦ ᾿Εξουσιασμοῦ μὲ ἁπλᾶ λόγια εἶναι τὸ ἓ- ξῆς: 'Ο Πολιτισμός, παρὰ τὶς µακραίωνες προσβολὲς ποὺ ὑπέ- στη, δὲν πέθανε ἱστορικά. ᾽Αλλιῶς: Ἢ διαστρέβλωση καί ἐξά- λειψη τῆς κατακτηµένης ἱστορικῆς πείρας τοῦ ἀνθρωπίνου εἴ- δους, τῆς Συλλογικῆς Μνήμης, τῆς μόνης προὐποθέσεως γιὰ τὴν ἔλλογη πορεία τῆς ᾿ Ανθρωπότητας διὰ μέσου τοῦ Χρό- νου, δὲν ἐπετεύχθη ὁλοκληρωτικά. Καὶ συνεπῶς: ᾿Η ἐκτροπή, διαστροφἡ καὶ ἐν τέλει «μετάλλαξη» τοῦ φυσικοῦ, φυσιολοχι- κοῦ, ὁμαλοῦ τρόπου λειτουργίας τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου σὲ ἐξουσιαστική, παρὰ φύσιν καὶ παράλογη διαδικασία δὲν συνέβη στὸν «ποθητὸ» βαθμό.