ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ "Ἑλλήνων καὶ Τούρκων αὐτοκρατορίαν των ἐκπαιδεύσαντες δούλους ὡς ἀνθρωπίνους βοηθούς, διὰ νὰ τοὺς συντρέξουν εἰς τὴν τήρησιν τῆς τάξεως ἐντὸς τῆς “ἀνθρωπίνης ἀγέλης ̓ των. Ο ἀξιόλογος αὐτὸς θεσμός, νὰ δημιουργοῦν στρατιώτας καὶ διοικητικοὺς ὑπαλλήλους ἐκ δούλων -μία ἰδέα, ἡ ὁποία εἶναι τόσον συναφἠῆς πρὸς τὸ νομαδικὸν πνεῦμα καὶ τόσον ξένη πρὸς τὸ ἰδικόν μας ---, δὲν ἦτο ὁθωμανικἠ ἐφεύρεσις. Τὴν εὑρίσκομεν καὶ εἰς ἄλλας νομαδικᾶς αὐτοκρατορίας» κ.λπ., κ.λπ... Εἰς τὸ κείμενον παρεμβάλλονται ἐν συνεχείᾳ ἐκτενῆ ἀποσπάσματα ἀπὸ «μίαν λαμπρὰν μελέτην ἑνὸς ̓Αμερικανοῦ λογίου» ἐπὶ τοῦ ἰδίου θέματος: «[..1 [ἢ βασιλικὴ οἰκογένεια δύναται ὀρθῶς νὰ συμπεριληφθῇ εἰς τὴν δουλικὴν οἰκογένειαν, διότι αἱ μητέρες τῶν τέκνων τοῦ σουλτάνου ἦσαν δοῦλαι ́ ὁ ἴδιος ὁ σουλτάνος ἦτο υἱὸς δούλης... Πολὺ πρὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Σουλεύμὰν οἱ σουλτάνοι εἶχον παύσει ἐν τῇ πράξει εἴτε νὰ λαμβάνουν συζύγους βασιλικῆς τάξεως εἴτε νὰ δίδουν τὸν τίτλον τῆς συζύγου εἰς τὰς μητέρας τῶν τέκνων των Π...]. Τὸ ὀθωμανικὸν σύστημα ἐσκεμμένως ἐλάμβανε ὁδούλους καὶ τοὺς ἔκαμνε ὑπουργούς. ̓Ελάμβανε παιδιὰ ποιμένων καὶ γεωργῶν καὶ τὰ ἔκαμνε αὐλικοὺς καὶ συζύγους τῶν πριγκηπισσῶν ́ ἐλάμβανε νέους, τῶν ὁποίων οἱ πρόγονοι εἶχον φέρει τὸ χριστιανικὸν ὄνομα ἐπὶ αἰῶνας καὶ τοὺς ἔκαμνε κυβερνήτας καὶ στρατιώτας καὶ στρατηγοὺς εἰς ἀήττητους στρατούς, τῶν ὁποίων ἣ μεγαλυτέρα χαρὰ ἦτο νὰ κρημνίζουν τὸν σταυρὸν καὶ νὰ ὑψώνουν τὴν ἡμισέληνον[...]»'. Τέλος εἰς τὸ «Συμπέρασμα» ἀνακεφαλαιώνει ὁ Τογύπῦες: «[..1 Ἔλυσαν τὸ πρόβλημά των (οἱ Ἢ φυλετικὴ ταυτότης Κύριε διευθυντά, Ὃ ἐξ Αὐστραλίας ὁμογενὴς κ. Κ. ΜΙοΠαε]ιάες ἀναφέρεται («Δαυλός», τεῦχ. 123) εἰς ὅσα ὀρθὰ καὶ ἀξιόλογα ἀναφέρουν οἱ Δ.Α. Ζακυθηνὸς καὶ ̓]ω. Λάσκαρης περὶ τῶν Τούρκων καὶ τῆς δικῆς των ἐπιμιξίας μὲ Ἕλληνες. Αὐτὰ ὅμως, ὡς προερχόμενα ἐξ "Ἑλλήνων, θὰ μποροῦσαν καὶ νὰ μὴ λαμβάνωνται σοβαρῶς ὑπ) ὄψιν ὑπὸ τῶν ξένων. Περισσότερον ἀποτελεσματικὲς καὶ πειστικὲς θὰ ἦσαν μαρτυρίες προερχόμενες ἀπὸ ξένους ἱστορικούς. ̓]Ιδοὺ λ.χ. τί γράφει ἐπ ̓ αὐτοῦ ὁ ἱστορικὸς καὶ κριτικὸς τῆς ἱστορίας Αιγποὶά Τογηῦδεε εἰς τὸ δεκάτομον σύγγραμμά του «Σπουδὴ τῆς “Ἱστορίας»: «...Εἶναι ἀναμφισβήτητον, ἐπὶ παραδείγματι, ὅτι, ὅσον ἄφορᾶ τὴν φυσικὴν φυλήν, τὸ αἷμα τῶν ὀπαδῶν τοῦ ̓Ερτογροὺλ Τούρκων τῆς Κεντρικῆς ̓Ασίας, τὸ ὁποῖον ρέει εἰς τὰς φλέβας τοῦ νεωτέρου Τούρκου, δὲν εἶναι παρὰ μία ἀπειροστὴ χρῶσις. Ο ὀθωμανικὸς τουρκικὸς λαὸς ἀνεπτύχθη εἰς ἔθνος διὰ τῆς ἀφομοιώσεως τοῦ ̓Ορθοδόξου χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ, ἐν τῷ μέσῳ τοῦ ὁποίου οἳ ̓Οσμανλῆδες ἔζησαν κατὰ τοὺς τελευταίους ἓξ αἰῶνας. Φυλετικῶς ἐλάχιστα ἔχει κανεὶς τώρα νὰ ἐκλέξῃ μεταξὺ τῶν δύο λαῶν [...}»'. «[..1 ( ἐκγύμνασις τῶν μὴ ἀνθρωπίνων βοηθῶν του (Σημ.: τοῦ κυνός, τοῦ προβάτου, τῆς καμήλου καὶ. τοῦ ἵππου) εἶναι τὸ ὑπέρτατον κατόρθωμα τοῦ νομάδος ̓ καὶ εἶναι ἡ προσαρμογή αὐτῆς τῆς ἀνωτέρας νομαδικῆς τέχνης εἰς τὰς καθιστικὰς συνθήκας ἐκείνη ποὺ διακρίνει τὴν ̓Οθωμανικὴν αὐτοκρατορίαν ἀπὸ τὴν ̓Αβαρικὴν αὐτοκρατορίαν καὶ ὑπῆρξεν ἡ αἰτία τῆς κατὰ πολὺ μεγαλυτέρας διαρκείας της. Οἱ ̓Οθωμανοὶ Πατισὰχ διετήρησαν τὴν